การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมสมรรถนะนักกีฬาทางอากาศและการบินของสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย

วสุชาติ มีบุญมี; สุรพล สุยะพรหม; เกียรติศักดิ์ สุขเหลือง

ผู้แต่ง

วสุชาติ มีบุญมี คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
สุรพล สุยะพรหม คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
เกียรติศักดิ์ สุขเหลือง คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

การบูรณาการ, หลักพุทธธรรม, สมรรถนะ, นักกีฬาทางอากาศและการบิน

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาสมรรถนะนักกีฬาทางอากาศและการบิน
2. ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะนักกีฬาทางอากาศและการบิน และ 3. การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมสมรรถนะนักกีฬาทางอากาศและการบินของสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน การวิจัยเชิงปริมาณเก็บข้อมูลจากนักกีฬาทางอากาศและการบิน จำนวน 385 คน ด้วยแบบสอบถามที่มีค่าความเชื่อมั่น 0.941 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบเป็นขั้นตอน ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพใช้การสัมภาษณ์เชิงโครงสร้างกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 18 คน ได้แก่ ผู้บริหารและผู้ปฏิบัติงานของสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย นักกีฬา ผู้เชี่ยวชาญด้านรัฐประศาสนศาสตร์ และผู้เชี่ยวชาญด้านพระพุทธศาสนา วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา และจัดสนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ
จำนวน 10 คน เพื่อยืนยันผลการศึกษา

ผลการวิจัยพบว่า 1. สมรรถนะของนักกีฬาทางอากาศและการบินโดยรวมอยู่ในระดับมากทุกด้าน โดยเรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปน้อย ได้แก่ ด้านทักษะ ด้านความรู้ ด้านแรงจูงใจ ด้านแนวคิดของตนเอง และด้านคุณลักษณะส่วนบุคคล 2. ปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ได้แก่ การบริหารจัดการอย่างเป็นระบบ บุคลากรที่มีความชำนาญ และหลักอิทธิบาท 4 ประกอบด้วย ฉันทะ การมีใจรัก วิริยะ การมีใจสู้ จิตตะ การใส่ใจ และวิมังสา การทำด้วยปัญญา และ 3. การบูรณาการหลักอิทธิบาท 4 ในการพัฒนานักกีฬาทางอากาศและการบินของสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย ช่วยส่งเสริมสมรรถนะของนักกีฬา โดยเน้นการสร้างใจรัก ความเพียร ความเอาใจใส่ และการใช้ปัญญาในการปฏิบัติอันนำไปสู่การพัฒนาศักยภาพและสมรรถนะอย่างมีประสิทธิภาพ

เอกสารอ้างอิง

ธงชัย คล้ายแสง. (2562). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงกีฬาโดยการบูรณาการหลักพุทธธรรมของจังหวัดบุรีรัมย์ (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสน์ฉบับประมวลศัพท์ (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาสุเมฆ สมาหิโต (ทวีกุล). (2562). โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของประสิทธิผลพุทธบูรณาการการบริหารงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดพิจิตร (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ภวัต นิตย์โชติ. (2560). การพัฒนาสมรรถนะตามหลักพละ 4 ของบุคลากรปกครองส่วนท้องถิ่นใน จังหวัดสงขลา (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2565). รายงานสรุปผลการดำเนินการตามยุทธศาสตร์ชาติ ประจำปี 2565. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สิงห์คำ มณีจันสุข. (2562). การบริหารจัดการสวัสดิการสำหรับคนพิการทางการเคลื่อนไหวหรือทางร่างกายขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สุปราณี ธรรมพิทักษ์. (2560). วิกฤติการบินพลเรือนของไทยและการแก้ไขปัญหาอย่างยั่งยืน (ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.

Exsporty. (2568). กีฬา extreme ทางอากาศ มีอะไรบ้าง และมีความท้าทายในการเล่นมากแค่ไหน. สืบค้น 6 มกราคม 2568, จาก https://exsporty.com/2021/02/11/กีฬาเอ็กซ์ตรีมทางอากาศ/.

W.G. Cochran. (1963). Sampling Techniques (2nd ed.), New York: John Wile Sons.