ภาวะผู้นำเชิงการมีส่วนร่วมกับการพัฒนาการจัดการภาครัฐ

พงศ์ธสิษฐ์  ปิจนันท์

ผู้แต่ง

พงศ์ธสิษฐ์ ปิจนันท์ นักวิชาการอิสระ

คำสำคัญ:

ภาวะผู้นำ, การมีส่วนร่วม, การพัฒนาการจัดการภาครัฐ

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการนำเสนอความสำคัญและความเชื่อมโยงของภาวะผู้นำเชิงการมีส่วนร่วมที่มีต่อการพัฒนาการจัดการภาครัฐในยุคปัจจุบัน ทำการวิเคราะห์ สังเคราะห์ พบว่า การเสริมสร้างวัฒนธรรมนวัตกรรมและการสร้างความโปร่งใสตามหลักธรรมาภิบาล ภาวะผู้นำเชิงการมีส่วนร่วมเป็นปัจจัยขับเคลื่อนสำคัญที่ช่วยเปลี่ยนผ่านระบบราชการจากการบริหารแบบแนวดิ่งที่เน้นการใช้อำนาจสั่งการไปสู่การบริหารแบบเครือข่ายที่เน้นความร่วมมือและการกระจายอำนาจตัดสินใจ ผู้นำที่เปิดโอกาสให้บุคลากรทุกระดับและภาคประชาชนเข้ามามีส่วนร่วมจะสามารถสร้างความปลอดภัยทางจิตวิทยาภายในองค์กร ส่งผลให้เกิดการไหลเวียนของข้อมูลและการคิดค้นนวัตกรรมบริการสาธารณะที่ตอบโจทย์ความต้องการของพลเมืองได้อย่างแท้จริง ในขณะที่มิติของธรรมาภิบาล ภาวะผู้นำรูปแบบนี้จะช่วยยกระดับความโปร่งใสผ่านกลไกการเปิดเผยข้อมูลและการตรวจสอบโดยภาคพลเมือง ซึ่งช่วยลดปัญหาการทุจริตและสร้างความเชื่อมั่นในระบบบริหารราชการแผ่นดิน นอกจากนี้ บทความยังได้นำเสนอองค์ความรู้ใหม่เกี่ยวกับการจัดการภาครัฐยุคถัดไป 4 ประการ ได้แก่ การสร้างโครงสร้างเครือข่ายไร้รอยต่อ การออกแบบนวัตกรรมร่วมแบบฝังตัว การสร้างระบบธรรมาภิบาลดิจิทัล และการประเมินผลสัมฤทธิ์เชิงคุณค่าสาธารณะ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงมหาดไทย. (2563). คู่มือหลักเกณฑ์การบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดีขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: กระทรวงมหาดไทย.

คณิตา ราษฎร์นุ้ย. (2563). คู่มือหลักเกณฑ์การบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดีขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. สงขลา: สำนักงานจังหวัดสงขลา.

เจริญ ภูสุวรรณ และกมลวรรณ วรรณธนัง. (2566). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะหลักของพนักงานในเทศบาลเมืองเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 9(3), 103-117.

ชัชรินทร์ ทองหม่อมราม, ฌานิทธิ์ สันตะพันธุ์ และบรรเจิด สิงคะเนติ. (2568). เสริมพลังประชาธิปไตย: พลังแห่งการเปลี่ยนแปลงของการจัดทำงบประมาณแบบมีส่วนร่วมในพื้นที่กลาง. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 18(1), 149-178.

นัทธพงศ์ วิบูลรังสรรค์ และคณะ. (2568). การจัดการภาครัฐแนวใหม่ตามหลักธรรมาภิบาลของสำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดในเขตพื้นที่ภาคกลาง. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, 8(1), 135-145.

ปรัชญา จำนงค์. (2566). นวัตกรรมการบริหารจัดการงานบริการขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในจังหวัดนครปฐม. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 7(4), 1402-1413.

พสุ เดชะรินทร์. (2549). การพัฒนาองค์การให้มีขีดสมรรถนะสูง. กรุงเทพฯ: วิชั่น พริ้นท์ แอนด์มีเดีย.

ภัครธรณ์ เอี่ยมอำภา. (2567). ความร่วมมือภาครัฐและเอกชนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชน. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, 7(1), 33-47.

เลิศชัย สุธรรมานนท์. (2560). กลยุทธ์การบริหารทรัพยากรมนุษย์เพื่อองค์กรยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2552). คู่มือการประเมินผลการปฏิบัติราชการ: ภาพรวม ระบบบริหารผลงานและระบบประเมินผลการปฏิบัติราชการ. กรุงเทพฯ: บริษัท พี.เอ.ลีฟวิ่ง.

Anand, P. & Saraswati, A. K. (2014). Innovative leadership: A paradigm in modern HR practices. Global Journal of Finance and Management, 6(6), 497-502.

Bass, B. M., & Avolio, B. J. (1990). Transformational leadership development. California: Consulting Psychologist.

Boyatzis, R.E. (1982). The Competent Manager: A model of Effective Performance. New York: John Wiley & Sons Inc.

Hay-Group. (1996). Generic Competency Dictionary for Internal Use. New York: Harper and Row Publishers.