สื่อออนไลน์ในการหาเสียงเลือกตั้งท้องถิ่นในจังหวัดลำปาง

อนุรักษ์ วงค์เขียว; พัชรีญา ฟองจันตา; ศิลาวัฒน์ ชัยวงศ์; พระครูศรีปวรบัณฑิต (บวรวิทย์ อายุมั่น)

ผู้แต่ง

อนุรักษ์ วงค์เขียว มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
พัชรีญา ฟองจันตา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
ศิลาวัฒน์ ชัยวงศ์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
พระครูศรีปวรบัณฑิต (บวรวิทย์ อายุมั่น) มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

สื่อออนไลน์, การหาเสียงเลือกตั้งท้องถิ่น, จังหวัดลำปาง

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มุ่งศึกษาวิเคราะห์สื่อออนไลน์ในการหาเสียงเลือกตั้งท้องถิ่นในจังหวัดลำปาง โดยพิจารณาถึงพลวัตของการสื่อสารทางการเมืองในยุคดิจิทัล ผู้สมัครเลือกตั้งท้องถิ่นในจังหวัดลำปางได้ประยุกต์ใช้แพลตฟอร์มสื่อออนไลน์ เช่น เฟซบุ๊ก ไลน์ ติ๊กต็อก และยูทูบ เพื่อสื่อสารนโยบาย การสร้างภาพลักษณ์ และการระดมการสนับสนุนจากประชาชน งานศึกษานี้อ้างอิงกรอบแนวคิดและทฤษฎีการสื่อสารทางการเมือง และทฤษฎีพื้นที่สาธารณะดิจิทัล เพื่อตีความปรากฏการณ์ดังกล่าว ผลการศึกษาพบว่า สื่อออนไลน์ที่ใช้มีลักษณะสำคัญ ได้แก่ 1. การผลิตคอนเทนต์เชิงสร้างสรรค์ที่เข้าถึงง่าย 2. การสร้างเครือข่ายและการมีส่วนร่วมในสังคมออนไลน์ 3. การจัดการภาพลักษณ์และการตอบสนองต่อประเด็นสังคมอย่างทันเหตุการณ์ และ 4. การบูรณาการสื่อออนไลน์กับการหาเสียงภาคสนาม ทั้งนี้ยังพบปัญหาท้าทาย อาทิ ความเหลื่อมล้ำทางดิจิทัล ความน่าเชื่อถือของข้อมูล และกรอบการกำกับดูแลสื่อ ผลการศึกษาเสนอข้อเสนอเชิงนโยบายเพื่อพัฒนากระบวนการเลือกตั้งท้องถิ่นให้โปร่งใส ยุติธรรม และทันต่อการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยี

เอกสารอ้างอิง

ธเนศวร์ เจริญเมือง. (2542). เทศบาลในทศวรรษหน้า : เลือกตั้งนายกเทศมนตรีโดยตรง. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

_____. (2562). การเมืองภาคประชาชนกับสื่อใหม่ในสังคมไทย. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

วิทยา สุจริตธนารักษ์. (2560). การเมืองท้องถิ่นไทยในกระแสโลกาภิวัตน์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2564). รายงานการสำรวจการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในครัวเรือน พ.ศ. 2564. กรุงเทพฯ: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.

อภิชาติ สถิตนิรามัย. (2562). เศรษฐกิจการเมืองไทย : ความเหลื่อมล้ำและประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: ฟ้าเดียวกัน.

Bimber, B. (2014). Digital Media in The Obama Campaigns of 2008 and 2012: Adaptation to The Personalized Political Communication Environment. Journal of Information Technology & Politics, 11(2), 130-150.

Blumler, J. G. (2016). The Fourth Age of Political Communication. Politiques de Communication, 6(1), 19-30.

Chadwick, A. (2017). The Hybrid Media System: Politics and Power (2nd ed.). Oxford: Oxford University Press.

Coleman, S. & Freelon, D. (2015). Handbook of Digital Politics. Cheltenham: Edward Elgar.

Couldry, N. & Mejias, U. A. (2019). The Costs of Connection: How Data is Colonizing Human Life and Appropriating It for Capitalism. Stanford, CA: Stanford University Press.

Dahlgren, P. (2018). Media, Participation and Democracy: Toward a Communicative Democracy. Cambridge: Cambridge University Press.

Entman, R. M. (2007). Framing Bias: Media In the Distribution of Power. Journal of Communication, 57(1), 163-173.

Gerbaudo, P. (2019). The Digital Party: Political Organization and Online Democracy. London: Pluto Press.

Gilmore, J. (2020). Real-Time Politics: Social Media and the 2019 UK General Election. Information, Communication & Society, 23(12), 1787-1795.

Habermas, J. (1989). The Structural Transformation of The Public Sphere: An Inquiry Into a Category of Bourgeois Society. Cambridge, MA: MIT Press.

Kaewthep, K. (2022). Local Identity and Political Communication in Northern Thailand. Chiang Mai: Chiang Mai University Press.

Kaplan, A. M. & Haenlein, M. (2020). Rethinking The Digital World: Social Media Strategies for Engaging Target Audiences. Business Horizons, 63(1), 37-50.

Kent, M. L. & Taylor, M. (2018). Dialogic Theory and Public Relations. New York: Routledge.

Lampang Provincial Election Commission Office. (2022). Report on Public Participation in Local Elections in Lampang Province. Lampang: Lampang Provincial Election Commission Office.

McDougall, J. (2019). Fake News, Misinformation and Political Communication. Journal of Media Literacy Education, 11(1), 1-12.

Phromsakha na Sakon Nakhon, K. (2018). Language, Culture, and Political Discourse in Northern Thailand. Chiang Mai University Journal of Social Sciences, 7(1), 101-120.

UNESCO. (2019). Journalism, ‘Fake News’ and Disinformation: Handbook for Journalism Education and Training. Paris: UNESCO.

United Nations Development Programme (UNDP). (2021). Human Development Report 2021/2022: Uncertain Times, Unsettled Lives. New York: United Nations Development Programme (UNDP).

Van Dijk, J. (2020). The Digital Divide. Cambridge: Polity Press.

Woolley, S. C. & Howard, P. N. (2018). Computational Propaganda: Political Parties, Politicians, and Political Manipulation on Social Media. Oxford: Oxford University Press.