ประยุกต์หลักอริยวัฑฒิธรรม 5 เพื่อส่งเสริมความไว้วางใจทางการเมือง
คำสำคัญ:
ประยุกต์, อริยวัฑฒิธรรม 5, ความไว้วางใจทางการเมืองบทคัดย่อ
บทความนี้นำเสนอเกี่ยวกับการส่งเสริมความไว้วางใจทางการเมืองเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเสถียรภาพของระบบประชาธิปไตย เนื่องจากส่งเสริมการมีส่วนร่วมของพลเมืองและส่งเสริมการทำงานร่วมกันระหว่างสถาบันของรัฐและประชาชน ความไว้วางใจทางการเมืองยังมีบทบาทสำคัญในการเพิ่มประสิทธิภาพของการกำกับดูแลเนื่องจากกระตุ้นให้ประชาชนมีส่วนร่วมกับผู้นำและทำให้พวกเขารับผิดชอบต่อการกระทำของพวกเขา การสร้างความไว้วางใจนี้สามารถทำได้ผ่านการส่งเสริมความโปร่งใสในการดำเนินงานของรัฐบาลและการมีส่วนร่วมของประชาชนในกระบวนการตัดสินใจที่สำคัญ ด้วยหลักอริยวัฑฒิธรรม 5 การสร้างความไว้วางใจทางการเมืองเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อความเข้มแข็งและเสถียรภาพของระบอบประชาธิปไตย การสร้างความไว้วางใจทางการเมืองจึงต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกภาคส่วน ทั้งรัฐบาล ภาคประชาสังคม และประชาชน เพื่อให้หลักธรรมเหล่านี้ถูกนำไปปฏิบัติอย่างจริงจังและมีประสิทธิภาพ การประยุกต์หลักอริยวัฑฒิธรรม 5 ในพระพุทธศาสนาเป็นแนวทางที่สามารถนำมาช่วยส่งเสริมความไว้วางใจทางการเมืองได้อย่างมีประสิทธิภาพ หลักอริยวัฑฒิธรรม 5 ประกอบด้วย ศรัทธา (ความเชื่อ) ศีล (การประพฤติปฏิบัติที่ดี) สุตะ (การศึกษาและฟังรู้) จาคะ (การให้) และปัญญา (ความรู้และความเข้าใจ) โดยมุ่งเน้นการวิเคราะห์และประยุกต์ใช้หลักธรรมเหล่านี้เพื่อสร้างความไว้วางใจทางการเมือง พบว่า การปฏิบัติตนด้วยศรัทธาและความเชื่อในความถูกต้องและความยุติธรรม การประพฤติปฏิบัติที่ดีตามศีล การศึกษาและฟังรู้อย่างต่อเนื่อง การให้และการเสียสละเพื่อประโยชน์ของสังคม และการมีปัญญาในการตัดสินใจและแก้ไขปัญหา สามารถสร้างความไว้วางใจและความเชื่อมั่นทางการเมืองได้อย่างมีประสิทธิภาพ การประยุกต์ใช้หลักอริยวัฑฒิธรรม 5 จึงเป็นแนวทางที่สำคัญในการเสริมสร้างความไว้วางใจทางการเมืองและสามารถนำไปสู่การสร้างสังคมที่มีความเข้มแข็งและเป็นธรรมอย่างยั่งยืน การสร้างสังคมที่มีความเข้มแข็งและเป็นธรรมนี้ไม่เพียงแต่จะช่วยเพิ่มเสถียรภาพทางการเมือง แต่ยังส่งผลให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการพัฒนาประเทศอย่างแท้จริง โดยการนำหลักอริยวัฑฒิธรรม 5 มาปรับใช้ในทุกระดับของสังคม
เอกสารอ้างอิง
เชาวณะ ไตรมาส. (2545). การเลือกตั้งแบบใหม่ : ทำไมคนไทยต้องไปเลือกตั้ง. กรุงเทพฯ: สุขุม และบุตร.
ทวีทอง หงส์วิวัฒน์. (2527). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนา. กรุงเทพฯ: ศูนย์ศึกษานโยบาย.
พระเทพดิลก (ระแบบ ฐิตญาโณ). (2544). ธรรมปริทัศน์. กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2548). พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ชุด คำวัด. กรุงเทพฯ: วัดราชโอรสาราม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2544). พจนานุกรมพุทธศาสน์ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์บริษัทสหธรรมิกจำกัด.
พระราชธรรมนิเทศ (ระแบบ ฐิตญาโณ). (2537). นิเทศธรรม. กรุงเทพฯ: ธีรพงษ์การพิมพ์.
พระราชสุทธิญาณมงคล (จรัญ ฐิติธมฺโม). (2542). หลักธรรมกับความเปลี่ยนแปลงของชีวิต. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ธุรกิจก้าวหน้า.
พฤทธิสาน ชุมพล. (2540). ระบบการเมือง : ความรู้เบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พุทธทาสภิกขุ. (2533). โมขธรรมประยุกต์. กรุงเทพฯ: ธรรมทานมูลนิธิ.
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (พิมพ์ ธมฺมธโร). (2541). ธรรมะสร้างเยาวชน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2550). คู่มือแนวทางการสร้างมาตรฐานความโปร่งใสของส่วนราชการ. นนทบุรี: สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.
Easton, D. (1965). A Systems Analysis of Political Life. New York: John Wiley.
Healey, J. (2007). Radical Trust: How Today’s Great Leaders Convert People to Learning. New York: John Wiley & Sons.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ภาพหรือตารางหรือเนื้อหาอื่นๆ ของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้งแสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์ หากไม่เป็นไปตามข้อกำหนดเบื้องต้น ทางวารสารจะถอดบทความของท่านออกโดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น

