การพัฒนาและแก้ไขปัญหาเยาวชนด้วยหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนจังหวัดจันทบุรี

เอกชัย กิจเกษาเจริญ; เรืองอุไร วรรณโก; ทิพวรรณ พละสุขสมบัติ; นภา จันทร์ตรี; สิริมาส ศรขาว

ผู้แต่ง

เอกชัย กิจเกษาเจริญ มหาวิทยาลัยราชภัฎรำไพพรรณี
เรืองอุไร วรรณโก มหาวิทยาลัยราชภัฎรำไพพรรณี
ทิพวรรณ พละสุขสมบัติ มหาวิทยาลัยราชภัฎรำไพพรรณี
นภา จันทร์ตรี มหาวิทยาลัยราชภัฎรำไพพรรณี
สิริมาส ศรขาว มหาวิทยาลัยราชภัฎรำไพพรรณี

คำสำคัญ:

การพัฒนาเยาวชน, หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง, การแก้ปัญหาให้กับเยาวชน, สถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1. ศึกษาการนำหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงไปใช้ในชีวิตประจำวันของเยาวชน 2. ศึกษาการพัฒนาและแก้ไขปัญหาเยาวชนด้วยหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง และ 3. นำเสนอแนวทางการประยุกต์ใช้ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในการดำรงชีวิตของเยาวชนในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนจังหวัดจันทบุรี เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพด้วยการศึกษาจากเอกสาร ตำรา บทความวิชาการที่เกี่ยวข้องและสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญที่เป็นคณะทำงานด้านการพัฒนาเยาวชน จำนวน 10 คน พร้อมกับสัมภาษณ์กลุ่มย่อยกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญเชิงนโยบายเกี่ยวกับการจัดทำโครงการเพื่อแก้ไขปัญหาเยาวชน เก็บและรวบรวมข้อมูลพร้อมทั้งสรุปผลด้วยการวิเคราะห์ข้อสรุปจากการสัมภาษณ์

ผลการวิจัยพบว่า 1. การนำหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงไปใช้ในชีวิตประจำวันของเยาวชน มีการนำไปใช้เพื่อปรับเปลี่ยนแนวคิดการปฏิบัติตนให้เป็นคนดี 2. การพัฒนาและแก้ไขปัญหาเยาวชนด้วยหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงเป็นการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมเยาวชน โดยใช้กระบวนการเกษตรบำบัด ฝึกความรับผิดชอบต่อสังคม การดำเนินชีวิตด้วยการนำรูปแบบเกษตรทฤษฏี ใหม่ไปใช้ในการพัฒนาคุณภาพชีวิต และ 3. แนวทางการประยุกต์ใช้ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในการดำรงชีวิตของเยาวชนพบว่า มีการดำรงชีวิตบนพื้นฐานของหลักความพอประมาณ ความมีเหตุผล การมีภูมิคุ้มกัน การมีความรู้และมีคุณธรรม เพื่อให้เยาวชนมีความตระหนักในคุณธรรม มีความซื่อสัตย์สุจริตและมีความอดทนมีความเพียร ใช้สติปัญญาในการดำเนินชีวิต เป็นผู้มีน้ำใจ มีความกตัญญู ความมีสติสัมปชัญญะในการดำเนินชีวิต

เอกสารอ้างอิง

กชกร ชำนาญกิตติชัย และคณะ. (2554). การนำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาประยุกต์ใช้ในการดำเนินชีวิตของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.

ธัญญพัทธ์ วัฒนจิรพันธุ์ และจงจิต ลิอ่อนรัมย์. (2564). แนวทางการแก้ไขปัญหาหนี้สินเกษตรกรตามแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงของกลุ่มเกษตรกรตำบลไร่หลักทอง อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(6), 298-312.

บุญลือ วันทายนต์. (2563). พฤติกรรมรวมหมู่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

พระครูสุธีจริยวัฒน์ (สาคร ชิตงฺกโร) และคณะ. (2564). ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(5), 197-209.

ไมตรี อินเตรียะทวิช และคณะ. (2564). การจัดการตามแนวทางเศรษฐกิจพอเพียงในชุมชน. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(3), 86-98.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่สิบสอง พ.ศ.2560-2564. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สำนักเสริมสร้างความเข้มแข็งชุมชน กรมการพัฒนาชุมชน. (2564). คู่มือศูนย์เรียนรู้และขับเคลื่อนปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ: บริษัท เอ็น บี บี กรุ๊ป จำกัด.

หทัยชนก คะตะสมบูรณ์. (2564). การขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียงในการพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากของชุมชนอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา บ้านเนินถ่าน หมู่ที่ 6 ตำบลเสือโฮก อำเภอเมือง จังหวัดชัยนาท. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(7), 270-286.