แนวทางการพัฒนาสมรรถนะตัวแทนประกันในยุคการเปลี่ยนแปลง แบบฉับพลันด้วยดิจิทัล

ผู้แต่ง

  • บุษกร วัฒนบุตร มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ

คำสำคัญ:

สมรรถนะ, ตัวแทนประกันชีวิต, การเปลี่ยนแปลงแบบฉับพลันด้วยดิจิทัล

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาสภาพทั่วไปของสมรรถนะการเป็นตัวแทนประกันชีวิต 2. เพื่อกำหนดสมรรถนะของตัวแทนประกันชีวิต 3. เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาสมรรถนะตัวแทนประกันชีวิตในยุคการเปลี่ยนแปลงแบบฉับพลันด้วยดิจิทัลเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เป็นการใช้การศึกษาเอกสารวิชาการ และจากงานวิจัยต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง โดยใช้เครื่องมือในการวิจัย 2 รูปแบบ ประกอบด้วย 1) การศึกษาเชิงเอกสาร 2) การสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้าง กับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ที่ได้จากทำ Snow ball ผู้บริหารองค์กร ตัวแทนประกันชีวิต จำนวน 15 คน ในบริษัทประกันชีวิต นำมาวิเคราะห์ ตีความ และสังเคราะห์ อภิปรายถึงข้อเท็จจริงที่ค้นพบตามปรากฏการณ์ และประเด็นสำคัญ เพื่อหาลักษณะร่วมของพฤติกรรมการเรียนรู้ของทุนมนุษย์ที่ควรจะเป็นในปัจจุบัน

ผลการวิจัยพบว่าสภาพทั่วไปของสมรรถนะการเป็นตัวแทนประกันชีวิตได้แก่ การมีบุคลิกภาพที่ดี และความเชื่อใจที่มีต่อตัวแทน ในขณะที่ประกันชีวิตมีการใช้สิทธิทางภาษีได้ภายใต้ข้อจำกัดของแต่ละกรรมธรรม์ โดยสมรรถนะของตัวแทนประกันชีวิต จะต้องประกอบด้วยสมรรถนะหลักที่ตัวแทนประกันชีวิต จะต้องมีความรู้ทางด้านผลิตภัณฑ์ มีความสามารถในการขายและปรับตัวได้ดี ซึ่งแนวทางการพัฒนาสมรรถนะตัวแทนประกันชีวิตในยุคการเปลี่ยนแปลงแบบฉับพลันด้วยดิจิทัลจะต้องสร้างระบบการจัดการที่ดี และการปรับตัวที่ดีของตัวแทนที่จะต้องมีความสามารถในการปรับตัว และสร้างทัศนคติเชิงบวก และการใช้เทคโนโลยีมาช่วยในการเพิ่มช่องทางในการขายแบบไม่เผชิญหน้า

เอกสารอ้างอิง

ณัฐิยา ภัทรกิจจานุรักษ์ (2560 ). ปัจจัยที่มีผลต่อการเลือกซื้อประกันชีวิตของผู้บริโภคในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ภัณธิรา นรเศรษฐกร. (2560). ความสัมพันธ์ระหว่างบุคลิกภาพ ทุนทางจิตวิทยาเชิงบวก แรงจูงใจใฝ่ สัมฤทธิ์ กับผลงานการขายประกันชีวิต ของพนักงานสาขาธนาคารพาณิชย์แห่งหนึ่ง (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

เบลล์ นาธาเนียล จิรเดชนันท์ และกฤษฎา ตันเปาว์. ( 2562 ). รูปแบบการบริหารจัดการธุรกิจประกันชีวิตที่มีประสิทธิภาพ ในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล ไทยแลนด์ 4.0. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 11(1), 1-11.

มณีรัตน์ รัตนพันธ์. (2558). ปัจจัยทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าและบริการผ่านช่องทางออนไลน์ของผู้บริโภคในจังหวัดภาคใต้ตอนล่าง ประเทศไทย. วารสารหาดใหญ่วิชาการ, 13(2), 145-153.

ศิริภรณ์ พุทธรักษ์ และคณะ. (2563) ผลสัมฤทธิ์ในการประกอบอาชีพตัวแทนประกันชีวิตในสังกัดสำนักงาน ตัวแทน บริษัท เอไอเอ จำกัด. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 3(2), 221-234.

สำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย. (2564). ASEAN Insurance Report. สืบค้น 12 ธันวาคม 2565, จาก https://www.oic.or.th/th/consumer.

เอนก เทียนบูชา. (2552) การพัฒนาสมรรถนะหลักเพื่อเตรียมคนเข้าสู่งาน. กรุงเทพฯ:มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2023-02-17

รูปแบบการอ้างอิง

วัฒนบุตร บ. . (2023). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะตัวแทนประกันในยุคการเปลี่ยนแปลง แบบฉับพลันด้วยดิจิทัล. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 12(1), R15–25. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/263462