DEMOCRACY AND THE PUBLIC FIGURE’s EXPRESSION FREEDOM

Authors

  • Kittipong Khotechunthuek Mahachulalongkornrajavidyalaya University
  • Phrasiwakorn Panyawoottho Mahachulalongkornrajavidyalaya University
  • Apichaya Ruechai Mahachulalongkornrajavidyalaya University

Keywords:

Democracy, Right and Freedom, Expression

Abstract

Freedom of opinion and expression were the fundamental human freedom that should be enjoyed according to the principles of democratic governance. The right and freedom must be protected if the citizen acted under the country laws. This article was studied the public figures’ expression problems occurred in Thailand, the right and freedom of expression, including the future direction as well as the solutions. This study was found that public figures had the same right and freedom of expression as the general citizens but their opinions and participation in political activities widely effected on society and themselves,

such as, defamation, popularity drop, severe criticism from the public and legal action. Therefore, 4 future directions were set to open up the freedom of expression and the impact on public figures. Firstly, citizen should respect each other’s opinions. Secondly, public figures should impartially communicate, provide truthful information to the people. Thirdly, media should not be the middleman, not deprive the public figures’ right to express their opinions and not distort information. Finally, stage powers, laws and regulations of stage must not reduce right and freedom. Moreover, state must protect people and public figures’ expression together with fairly enforced law.

References

กมลมาศ ฤทธิศักดิ์วรกุล. (2554). ปัญหาทางกฎหมายในการจำกัดสิทธิเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นของนักวิชาการ (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชากฎหมายมหาชน). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยศรีปทุม.

กรกริช มุ่งสวัสดิ์ และญาดา กาศยปนันท์. (2561). การกำหนดความผิดเกี่ยวกับการแสดงความคิดเห็นผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในประการที่ก่อให้เกิดความเสียหายต่อผู้อื่น. การประชุมนําเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษา ครั้งที่ 13 ปี การศึกษา 2561. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยรังสิต.

ดวงพร หมื่นนุช. (2557). ประชาธิปไตยกับประชาชน เอกสารการอบรม หลักสูตรหลักนิติธรรมเพื่อประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.

ปิ่นบุญญา ลำมะนา. (2560). การจำกัดเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นและการแสดงออกในประเทศไทย. วารสารสังคมศาสตร์, 1(2), 63-81.

พิราภรณ์ วิทูรัตน์. (2563). เป็นดาราพูดเรื่องการเมืองได้ไหม? : ว่าด้วยบุคคลสาธารณะกับอิสระทางความเห็นที่หายไป. สืบค้น 5 สิงหาคม 2564, จาก https://shorturl.asi a/uZpE2

พิสิษฐ์ วงศารัตน์ศิลป์. (2560). ความคิดเห็นของประชาชนในการปกครองระบอบประชาธิปไตยในเขตอำเภอเมืองนนทบรี จังหวัดนนทบุรี. วารสารดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์, (7)3, 190-202.

วนิดา แสงสารพันธ์. (2550). ขอบเขตของเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นภายใต้ข้อจำกัดของกฎหมาย. วารสารผู้ตรวจการแผ่นดิน, 6(2), 20-44.

ศูนย์ศึกษาประชาธิปไตย. (2559). หลักการสำคัญของการปกครองระบอบประชาธิปไตย. สืบค้น 8 สิงหาคม 2564, จาก https://shorturl.asia/lCv3n

สมิตานัน หยงสตาร์. (2020). อัด อวัช นักแสดงกับการแสดงความเห็นทางการเมืองมันควรเป็นเรื่องปกติ. สืบค้น 5 สิงหาคม 2564, จาก https://shorturl.asia/vXuKR

สำนักงานเลขาธิการสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร. (2555). พลเมืองในระบอบประชาธิปไตย. สืบค้น 5 สิงหาคม 2564, จาก https://shorturl.asia/GkPc8

สิทธิกร ศักดิ์แสง และณฐภัทร ถิรารางค์กูล. (2557). แนวคิดและทฤษฎีในทางกฎหมายรัฐธรรมนูญว่าด้วยอำนาจอธิปไตยที่ปรากฏในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6(1), 199-220.

ไอลดา พิศสุวรรณ. (2563). ย้อนมองโครงสร้างวงการบันเทิงไทยที่เสรีภาพดารา ไม่เคยอยู่ใน สมการ. สืบค้น 5 สิงหาคม 2564, จาก https://shorturl.asia/e5oU7

Downloads

Published

2024-03-01

How to Cite

Khotechunthuek, K., Panyawoottho, P., & Ruechai, A. (2024). DEMOCRACY AND THE PUBLIC FIGURE’s EXPRESSION FREEDOM. Journal of MCU Social Science Review, 13(2), 431–442. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/260203