MODEL OF INSTRUCTION OF MONKS WHO TEACH MORALITY IN SCHOOLS, CHUMPHON PROVINCE

Authors

  • Phrakhru Nekkhamthammathan (Manoon Jaruwanno) Mahachulalongkornrajavidhayalaya University
  • Phrapalad Raphin Buddhisaro Mahachulalongkornrajavidyalaya University
  • Phramaha Krisada Kittisobhano Mahachulalongkornrajavidyalaya University

Keywords:

Model, Teaching and Learning Management, Moral Monks

Abstract

Objectives of this dissertation were to analyze the general condition, factors and to present the development. Methodology was the mixed methods; the qualitative research method collected data from 18 key informants by in-depth-interview and 10 participants in focus group discussion and analyzed data by content descriptive interpretation. the quantitative method collected data from 181 samples from 240 students and analyzed data with frequency, percentiles, means and standard deviation, SD.

The research findings were as follow; 1) Most of the Buddhist monks had 5-10 years of rain retreats. They were monks aged between 31-40 years old and were subordinate monks aged between 22-30 years. Formal educational background was lower than a bachelor's degree They had the highest academic qualifications, which were bachelor’s degrees, a master's degree, Pali studies 3 - 6, and had 5–10 years experiences in teaching morality in schools. 2. Learning and teaching management of the morality teaching monks in schools, the areas with the highest average were characteristics and attitudes, followed by the measurement and evaluation of the curriculum content. In teaching and learning management and the lowest average was the production of media and the use of teaching media. 3) The teaching and learning management model of morality teaching monks in schools in Chumphon Province consisted of 5 aspects which were summarized as a Special Model.

References

คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. (2553). แนวโน้มทางการวิจัยที่ศึกษาศาสตร์ควรมอง. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

ทยิดา ผลสมบูรณ์. (2564). การบริหารจัดการของศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ วัดนอก จังหวัดชลบุรี. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 4(1), 32-43.

บุญหนา จิมานัง และคณะ. (2551). การประเมินประสิทธิภาพการสอนของพระสอนศีลธรรมในสถานศึกษา เขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 9 (รายงานการวิจัย). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พรรณี ผุดเกตุ. (2555). รูปแบบการพัฒนาศักยภาพด้านการสอนของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนในจังหวัดสงขลา (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎี สาขาวิชาการศึกษาเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น). นครศรีธรรมราช: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช.

พรสรัญ ชัยยา. (2562). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนเพื่อส่งเสริมสมรรถนะการคิดเชิงคณิตศาสตร์ของ นักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น (รายการงานวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.

พระครูปลัดอุดม โอภาโส (โซวเซ็ง). (2548). ประสิทธิภาพการสอนวิชาพระพุทธศาสนาของพระสอนศีลธรรม ในโรงเรียน อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาราชบุรี เขต 1 (วิทยานิพนธ์ พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูพิศิษฏ์ประชานาถและคณะ. (2564a). ยุวชนคุณธรรม : แนวทางลดปัจจัยเสี่ยงของชุมชนกระทิง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 4(1), 102-115.

_______. (2564b). การพัฒนาเครือข่ายเยาวชนในการจัดกิจกรรมเสริมสร้างเครือข่าย ลดปัจจัยเสี่ยงตามแนวพระพุทธศาสนา จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 4(2), 69-80.

พระปลัดปรีชา นนฺทโก. (จุลเจือ). (2561). การศึกษาแนวทางการพัฒนาศักยภาพพระสอนศีลธรรมโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ในจังหวัดระยอง (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระยงยุทธ กตธุโร. (2564). การพัฒนาการเรียนการสอนวิชาพระพุทธศาสนาของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน ในอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 4(1), 28-36.

พระสมุห์ชูชาติ อุทโย. (2554). ความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนเทศบาล 1 ตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมือง จังหวัดชุมพร (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี.

พระอลงกรณ์ กนฺตวณฺโณ. (2564). ประสิทธิภาพการจัดการอบรมคุณธรรมจริยธรรมแก่เยาวชนของคณะสงฆ์ อำเภอเมืองเพชรบุรี. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 4(1), 47-56.

สุเทพ เชื้อสมุทร. (2556). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนมัธยมศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริการการศึกษา). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีปทุม.

สุรเชษฐ์ เจริญสุข. (2549). การศึกษาเจตคติของผู้ปกครองต่อบทบาทครูพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน ระดับ มัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนบ้านก้อง จังหวัดลำพูน (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารศึกษา). เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

Downloads

Published

2022-02-24

How to Cite

(Manoon Jaruwanno), P. N. ., Buddhisaro , P. R., & Kittisobhano, P. K. . (2022). MODEL OF INSTRUCTION OF MONKS WHO TEACH MORALITY IN SCHOOLS, CHUMPHON PROVINCE. Journal of MCU Social Science Review, 11(1), 291–304. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/253796