MODEL OF PUBLIC WELFRE MANAGEMENT ACCORDING TO SOCIAL PRINPLES KHOM SONGKHA BUDDHIST INTEGRATION OF THE CLERGY OF PHICHIT PLOVINCE

Main Article Content

Phrabidika Somkid natsilo
Phra Sutee Wirabandit (Show Tassaniyo)
Phra Maha Krisada Kitisopano

Abstract

Objectives of this article were to study and analyze the general condition and problems,to propose a model of public welfares management conducted by the mixed research methods: The qualitative research, data were collected from18 key informants by in-depth-interviewing and 10 participants in focus group discussion, data were analyzed by descript interpretation. The quantitative research, data were collected with questionnaires from 362 samples, using Taro Yamane's formula and analyzed data with descriptive and related statistics. Findings were as follows:


The results of the research were found that 1. General conditions and problems and obstacles were found that there was  lack of work plans and work distribution and support in helping people in all 4 aspects to the community, not covering all areas. 2. Developing a model of public welfare management, it was found that the overall level was at the highest level of agreement (gif.latex?\bar{X} = 4.28, S.D. = 0.586). 3. To present the development of people welfare management model according to the Buddhist integrated social welfare principles of Phichit Province Sangha Order,  it was found that on Dana, the charity aspect, the Sangha Order  helped people who were affected by disasters in many areas. On Piyavaja, the part of the Sangha Order, the monks knew to compromise. continue to speak nicely with sweet words. On Atthajariya, the subjective side, the Sangha Order did not look for personal interests but for the common good, and promotion of livelihood to develop the community economy in peace. On Samanatthata, the equal treatment, the Sanghoa Order practiced simple behavior, easy to approach, not being selfish and ready to give advice to people all the time.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
Research Articles

References

กรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ. (2542). คู่มือพระสังฆาธิการว่าด้วยพระราชบัญญัติ กฎ ระเบียบ และคำสั่งของคณะสงฆ์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์การศาสนา.

คะนึงนิตย์ จันทรบุตร. (2532). สถานะและบทบาทของพระพุทธศาสนาในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.

จามร ช้างมงคล. (2564). ความพึงพอใจของประชาชนต่อการจัดการงานสาธารณูปการของวัดเวฬุวนาราม อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 4(1), 10-17.

พระครูพิศิษฏ์ประชานาถ (ประยูร นนฺทิโย). (2563). สภาพทั่วไปการมีส่วนร่วมของพระสงฆ์ในการพัฒนาชุมชนจังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 3(2), 50-59.

พระทรงศักดิ์ ถิรธมฺโม. (2564). ผลสัมฤทธิ์จากการปฏิบัติธรรมของประชาชนที่วัดมเหยงคณ์จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 4(1), 57-64.

พระปลัดชุมพล อาภทฺธโรและคณะ. (2561). การสร้างแรงจูงใจตามหลักพุทธธรรมให้แก่ประชาชนในการทำบุญของวัดพุน้อย อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 1(2), 1-10.

พระมหาเสริมชัย ชยมงฺคโล. (2538). การบริหารวัด (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธภาวนาวิชชาธรรมกายและธนาคารสหธนาคารจำกัดมหาชน.

พระสุคนธ์ ญาณาวุโธและคณะ. (2563). การส่งเสริมประชาชนในการดำเนินชีวิตตามหลักฆราวาสธรรมของพระสงฆ์ อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 3(2), 25-39.

อดุลย์ วังศรี. (2546). การสังเคราะห์งานวิจัยเกี่ยวกับกระบวนการเรียนรู้ ของชุมชนที่ทำให้ชุมชนเข้มแข็ง :การวิจัยเชิงชาติพันธุ์วรรณาอภิมาณ (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนาศึกษา). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.