THE DEVELOPMENT OF A CURRICULUM TO ENHANCE FUTURE PROBLEMS SOLVING TO PREPARE FOR AN EARTHQUAKE DISASTER USING A TEACHING MODEL ON THE TORRANCE CONCEPT FOR UPPER PRIMARY SCHOOL STUDENTS

Main Article Content

Panich Injun
Ketthip Sirichaisin

Abstract

         The purposes of this research aim 1. to construction and determine efficiency of a curriculum to enhance future problems solving to prepare for an earthquake disaster using a teaching model on the Torrance concept for upper primary school student and 2. to investigate on the result of a curriculum to enhance future problems solving to prepare for an earthquake disaster using a teaching model on the Torrance concept for upper primary school student. The  methodology was quasi-experimental research. The representative samples in this research were 20 students from upper primary class enrolled in second semester of academic year 2020 of Bannamcham(Wichaichananukhow) School, under Phare education area district office 1. The research tools used in this research were 1. a curriculum 2. a handbook 3. a questionnaire to evaluate on the thinking process for problems solving to prepare for an earthquake disaster using a teaching model on the Torrance concept for upper primary school student and 4. a criteria for Evaluation of the thinking process for problems solving to prepare for an earthquake disaster using a teaching model on the Torrance concept for upper primary school student. The result data was analyzed to find percentage value, average value, standard deviation and relative development percentage.


         It can be found from the research that 1) The curriculum to enhance Future  problems solving to prepare for an earthquake disaster using a teaching model on the Torrance concept for upper primary school studentsresult consisted of 10 elements; 1. Background and importance 2. Principles of the curriculum 3. Aims of the curriculum 4. competencies of learners 5. Desired Characteristics 6. Content structure 7. Learning Management 8. Learning Media 9. Learning Assessment 10. Conditions for applying the curriculum. Shows the mean value of the curriculum as high level (gif.latex?\bar{X}= 4.43, S.D. = 0.57), a handbook shows the mean value of the curriculum as the highest level (gif.latex?\bar{X}= 4.46, S.D. = 0.50). The result to determine the efficiency of a curriculum has a value of 0.6054 of efficienciness index. 2. From the result of a curriculum, it can be found that the students who took the curriculum has higher score with before taking a curriculum. The average of relative development percentage is 76.22%.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Injun, P. ., & Sirichaisin, K. . (2021). THE DEVELOPMENT OF A CURRICULUM TO ENHANCE FUTURE PROBLEMS SOLVING TO PREPARE FOR AN EARTHQUAKE DISASTER USING A TEACHING MODEL ON THE TORRANCE CONCEPT FOR UPPER PRIMARY SCHOOL STUDENTS. Journal of MCU Social Science Review, 10(2), 292–307. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/252084
Section
Research Articles

References

กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย กระทรวงมหาดไทย. (2557). การลดความเสี่ยงจากภัยพิบัติสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สำนักงานโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2559). แนวทางการจัดการเรียนรู้เรื่องการลดความเสี่ยงจากภัยพิบัติและการรับมือกับความเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ. กรุงเทพฯ: องค์กำรยูนิเซฟแห่งประเทศไทย

คณะกรรมการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยแห่งชาติ. (2558). แผนการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยแห่งชาติ พ.ศ. 2558. กรุงเทพฯ: กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย กระทรวงมหาดไทย.

จักรกฤษณ์ จันทะคุณ. (2557). การพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างจิตสำนึกในการเตรียมความพร้อมรับมือภัยพิบัติตามแนวคิดจิตตปัญญาศึกษา สำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น. (หลักสูตรปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.

________. (2558). การพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างจิตสำนึกในการเตรียมความพร้อมรับมือภัยพิบัติตามแนวคิดจิตตปัญญาศึกษา สำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 17(1), 1-13.

ไชยยศ เรืองสุวรรณ. (2533). เทคโนโลยีการศึกษา: ทฤษฎีและการวิจัย. กรุงเทพฯ :โอเดียนสโตร.

ทิศนา แขมมณี. (2551). ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การพัฒนาหลักสูตรและการวิจัยเกี่ยวกับหลักสูตร. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สุวีริยาสาส์น.

ปกรณ์ ประจันบาน. (2553). สถิติขั้นสูงสำหรับการวิจัยและประเมิน (Advanced Statistics for Researchand Evaluation) (พิมพ์ครั้งที่ 3). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.

ประภาพรรณ รักเลี้ยง. (2559). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นชุมชนวังทอง อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 11(33), 59-72.

พิพัฒน์ ไพบูลย์วัฒนกิจ. (2559). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและการคิดแก้ปัญหาอนาคตโดยใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้แบบการคิดแก้ปัญหาอนาคตตามแนวคิดของทอร์แรนซ์สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. Veridian E-Journal Silpakorn University, 9(3), 653-673.

ศิริชัย กาญจนวาสี. (2552). ทฤษฎีการทดสอบแบบดั้งเดิม (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ศิริเพ็ญ ยังขาว. (2549). การศึกษาผสสัมฤทธิ์ทางการเรียน และความสามารถในการคิดแก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่ได้รับการสอนโดยใช้กระบวนการแก้ปัญหาอนาคต. (วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการมัธยมศึกษา). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

สงัด อุทรานันท์. (2532). พื้นฐานและหลักการพัฒนาหลักสูตร (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มิตรสยาม.

Oliva, P. F. (1982). Developing the Curriculum. Boston: Little, Brown and Company.

Taba, H. (1962). Curriculum Development: Theory and Practice. New York: Harcourt, Brace and World.

Torrance, P.E. (1974). Gifted For children in the Classroom. New York: Macmillan.