A MODEL OF PUBLIC WELFARES MANAGEMENT IN NAKORNPATHOM PROVINCE

Main Article Content

Phrakhrusamupithurn Siribhatto
Phramaha Krisada Kittisobhano
Phrapalad Raphin Buddhisaro

Abstract

Objectives of this research were to study general, development level and propose a model. Methodology was the mixed methods: The qualitative research, data were collected from 18 key informants by in-depth-interview and from 10 participants in focus group discussion. Data were analyzed by descriptive interpretation. The quantitative research, data were collected from 352 samples, derived from 4,110 monks with questionnaires that had reliability value at 0.964. Data were analyzed with frequency, percentage, mean and standard deviation, Pearson’s correlation coefficient. Findings were as follows: 1. The monasteries were the centers of prosperity, community strength, monasteries compounds are well looked after for being green, clean and peaceful places for people to rest. There are foundation and funds to help the poor and crisis encountered. 2. The monks potentials development and public welfares management did have relationship, denying the set hypothesis. 3. Model of monks potentials development and public welfares management in Nakornpatom Province consisted of 4 models, they were: 1) A model of the aspect of activity support for help emphasizing spiritual centers, 2) A model of the aspect of helping others’ business for public benefits to respond to the needs of people, 3) A model of the aspect of public property promotion by leading to build public facilities, 4) A model of the aspect of helping people or all animals by helping those who were in trouble.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Siribhatto, P., Kittisobhano, P. K., & Buddhisaro, P. R. (2021). A MODEL OF PUBLIC WELFARES MANAGEMENT IN NAKORNPATHOM PROVINCE. Journal of MCU Social Science Review, 10(1), 149–159. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/250263
Section
Research Articles

References

ดำรงศักดิ์ จันโททัย. (2549). การจัดการงานสังคมสงเคราะห์โดยมุ่งเน้นความสัมพันธ์กับผู้ใช้บริการ (วิทยานิพนธ์ปริญญาสังคมสงเคราะห์ศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริการสังคม). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

พระครูกิตติวรานุวัตรและคณะ. (2561). บทบาทพระสงฆ์ในการสืบสานวัฒนธรรมไทย. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 5(3), 468-487.

พระครูนนทกิจโกศลและคณะ. (2562). การพัฒนารูปแบบการบริหารการเปลี่ยนแปลงสู่ความเป็นเลิศ ของสถาบันพระพุทธศาสนา. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(1), 55-69.

พระเทพปริยัติสุธี (วรวิทย์ คงฺคปญฺโญ). (2539). การคณะสงฆ์และพระศาสนา. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพิพัฒน์ ทับงามและคณะ. (2563). รูปแบบการบริหารจัดการของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดอ่างทองเพื่อเสริมสร้างศักยภาพทางปัญญา. วารสาร สันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 8(1), 222-232.

พระมหาเรืองเดช ถาวรธมฺโม. (2554). การบริหารจัดการกิจการคณะสงฆ์ให้เป็นศูนย์การเรียนรู้ของชุมชนวัดไผ่ล้อม ตำบลจันทนิมิต อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี (รายงานการวิจัย). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สุภัทรชัย สีสะใบและคณะ. (2562). ถอดบทเรียนจากพื้นที่: การดูแลผู้สูงอายุตามแนวพุทธในจังหวัดสมุทรปราการ. วารสารวิจยวิชาการ, 2(1), 149-170.

เสาวนีย์ ไชยกุล และจงจิตร แสงทอง. (2554). บทบาทพระสังฆาธิการที่มีต่อการพัฒนาศาสนศึกษาและการศึกษาสงเคราะห์จังหวัดพะเยา (รายงานการวิจัย). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.