MODEL OF RELIGIOUS KNOWLEDGE MANAGEMENT FOR ELDERS IN 21ST CENTURY

Main Article Content

Phramaha Sunan Sunando

Abstract

          Objectives of this research article were to study level of religious knowledge management problems, obstacles, recommendation and model. Methodology was the mixed methods: The qualitative research, data were collected from 18 key informants by in-depth-interview and analyzed data by systematic descriptive interpretation. The quantitative research by survey method, data were collected with questionnaires with reliability value at 0.964, from 399 samples who were elderly persons in Ayutthaya Province and analyzed data with frequency, percentage, mean and standard deviation.


          Findings were as follows: 1. Level of the religious knowledge management, by overall was at middle level (gif.latex?\bar{X} = 3.49, S.D.=0.376). 2. Problems and obstacles were found that some monks could not preach laities, had to read texts that was not interesting, Recommendations were that monasteries that teach Dhamma for elderly are limited. Abbots should train monks in the monasteries for teaching Dhamma for laities. Monasteries must assign monks to teach laities. 3. Models of religious knowledge management for elderly in 21st century of Sangha Order in Ayutthaya Province consisted of 4 components and 20 methods: They were knowledge creation had 5 methods: 1. potentials development of monks living at monasteries about the principles of teaching Dhamma for elderly people.    

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Sunando, P. S. (2021). MODEL OF RELIGIOUS KNOWLEDGE MANAGEMENT FOR ELDERS IN 21ST CENTURY. Journal of MCU Social Science Review, 10(2), 240–249. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/250197
Section
Research Articles

References

กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2563). ข้อมูลสถิติผู้สูงอายุประเทศไทย 2562, สืบค้น 3 พฤษภาคม 2563, จาก http://www.dop.go.th/th/know/side/1/1/275

ชนิดาวดี สายืนและอรสา กงตาล. (2557). การจัดการเรียนรู้ตามแนวจิตตปัญญาศึกษาเพื่อสร้างเสริมสุขภาพผู้สูงอายุกลุ่มเสี่ยงเบาหวานในชุมชน. วารสารการพยาบาลและการดูแลสุขภาพ, 32(3), 69-76.

ประสพสุข ฤทธิเดชสมบัติ ฤทธิเดช. (2559). การเรียนรู้รำวงชาวบ้านเพื่อเสริมสร้างสุขภาวะของผู้สูงอายุ. วารสารวิจัยเพื่อพัฒนาสังคมและชุมชน มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 3(2) , 9-18.

มนตรี วิวาห์สุข. (2562). การพัฒนาห้องเรียนแห่งการตื่นรู้. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 47(1), 358-376.

_________. (2563). ความพร้อมและแผนพัฒนาวัดเพื่อรองรับสังคมสูงวัย จังหวัดชลบุรี. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 28(1), 216-243.

สมบูรณ์ ศิริสรรหิรัญ. (2559). แนวทางการจัดตั้งศูนย์การเรียนรู้ชุมชนเพื่อการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับผู้สูงอายุ. วารสารการบริหารปกครอง, 5(2), 60-74.

สุธีรา บัวทอง และคณะ. (2558). ผู้สูงอายุกับเหตุผลในการเรียนรู้วิธีการเรียนรู้ และสิ่งที่ต้องการเรียนรู้. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 12(1), 6 – 17.

อาชัญญา รัตนอุบลและคณะ. (2555). การพัฒนาแนวทางการส่งเสริมการจัดการศึกษาการเรียนรู้เพื่อการ พัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุ. วารสารครุศาสตร์, 40(3), 14-28.