THE EFFECTIVENESS OF THE FIVE PRECEPTS OBSERVING VILLAGE PROJECT MANAGEMENT AT RATCHABURI PROVINCE

Main Article Content

Phramaha Nigorn Thanuttaro

Abstract

The objectives of this research article were to study the causal factors, effectiveness of the management of the 5 Precepts Village Project, Ratchaburi Province  using the quantitative research to collect data from 515 samples who were administrative monks in Ratchaburi Province with questionnaires and analyzed data with statistical package program. The findings were that: when considering the correlation between 21 observable variables, it was found that the relationship between the variables with a statistically significant difference from zero (p <.01) was 253 pairs with the range coefficient In the range. of 213 to. 977. When considering the correlation of observable variables, it was found that all variables were statistically significant (p <.01) and were positive, indicating that the correlation of all variables was In the same direction. The most correlated variables were Organizing and Staffing, with a statistically significant correlation value at a .01 level of .977, indicating that Organizing Increased, Staffing has also been increased. And the second most correlated variables were Organizing and Controlling, with a statistically significant correlation scale at a 0.01 level of 0.970, indicating that Organizing increased, Controlling will increase as well.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Thanuttaro, P. N. (2020). THE EFFECTIVENESS OF THE FIVE PRECEPTS OBSERVING VILLAGE PROJECT MANAGEMENT AT RATCHABURI PROVINCE. Journal of MCU Social Science Review, 9(4), 245–255. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/248463
Section
Research Articles

References

กฤษฎา แซ่หลี. (2562). รูปแบบการปลูกฝังคุณธรรมและจริยธรรมสำหรับวัยรุ่นไทยยุคใหม่ ตามหลักพุทธธรรม ผ่านกลไกการขับเคลื่อนโครงการคลินิกคุณธรรม ของพระธรรมวิทยากร. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(1), 59-70.

จุฑามาศ เสถียรพันธ์. (2559). การพัฒนาโมเดลอิทธิพลเชิงสาเหตุความสุขในชีวิตของบุคลากรสายสนับสนุน มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยา). สงขลา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

ปิยะวัฒน์ กรมระรวย. (2560). โมเดลเชิงสาเหตุปัจจัยที่ส่งผลต่อจิตวิญญาณความเป็นครู(วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิธีวิทยาการวิจัยทางการศึกษา). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

พระครูวินัยธรเอนก เตชวโร. (2560). การบริหารโครงการหมู่บ้านรักษาศีล 5 เพื่อสร้างวัฒนธรรมการอยู่ ร่วมกันของชุมชนต้นแบบภาคเหนือตอนล่าง. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 6(2 ฉบับพิเศษ), 588-589.

พระเทพสิงหวราจารย์ โสภณ โสภโณ. (2562). การพัฒนากลไกการขับเคลื่อนโครงการหมู่บ้านรักษาศีล 5 ของคณะสงฆ์จังหวัดเชียงใหม่. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(3), 1-14.

พระมหากฤษฎา กิตฺติโสภโณ. (2558). การสร้างความปรองดองสมานฉันท์ ด้วยการขับเคลื่อนโครงการหมู่บ้านรักษาศีล 5 จังหวัดพระนครศรีอยุธยา (รายงานการวิจัย). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาเสาร์คำ ธมฺมธีโรและคณะ. (2563). หลักธรรมาภิบาลในกระบวนการยุติธรรมของคณะสงฆ์ในจังหวัดชลบุรี. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 9(1), 135-147.

พระศรีสุทธิโมลี. (2524). พุทธธรรม. กรุงเทพฯ: สมาคมสังคมศาสตร์แห่งประเทศไทย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

สมเด็จพระญาณวโรดม. (2552). แผนชีวิต. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฎราชวิทยาลัย.

สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.(2558). คู่มือการดำเนินการโครงการสร้างความปรองดองสมานฉันท์โดยใช้หลักธรรมทำงพระพุทธศาสนา “หมู่บ้านรักษาศีล 5”. กรุงเทพฯ: สำนักงานโครงการสร้างความปรองดองสมานฉันท์โดยใช้หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา “หมู่บ้านรักษาศีล 5”.