INTEGRATING BUDDHIST PRINCIPLE FOR SUFFICIENCY ECONOMY VILLAGE DEVELOPMENT AT TAK FA DISTRICT NAKHON SAWAN PROVINCE

Main Article Content

Saowaluck Hirunrak
Akkaradecha Brahmakappa
Phrakhrunivitsinlakhan (Narong Thitavaddhano)

Abstract

The objectives of this research article was propose integrating guideline of Buddhist principle for Sufficiency Economy Village development at Tak Fah District, Naknonsawan Province. The research by mixed methods research. The quantitative method, data were collected from 297 samples derived from  the populations of 1,147 people by questionnaires with reliability value at 0.889.The qualitative method, data were collected from 8 key informants and analyzed by descriptive interpretation.  Findings were that, the aspect of moral condition, there was honesty, righteousness, unity with no corruption. The aspect of sufficiency, there was step planning process, using mindfulness, analytical thinking, economic spending and saving know-how. The aspect of immunity, there was rule abiding with common awareness, diligence, patience, saving, occupational promotion. The aspect of knowledge condition, there was knowledge promotion and training. The aspect of reason condition, there was participatory problem solving through the community forum. The aspect of natural resources and environment, there was transferring knowledge of alternative energy source and reserving awareness. The aspect of economy condition, there was honesty, righteousness with no corruption, career training and family account making. The aspect of learning condition, there was village socialization with community plans and networks for knowledge and local wisdom transformation with appropriate technology and the spirit and social condition, there was participation in community works, adhering to democratic principle, conflict reduction and right and welfares access.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Hirunrak, S., Brahmakappa , A. ., & (Narong Thitavaddhano), P. (2020). INTEGRATING BUDDHIST PRINCIPLE FOR SUFFICIENCY ECONOMY VILLAGE DEVELOPMENT AT TAK FA DISTRICT NAKHON SAWAN PROVINCE. Journal of MCU Social Science Review, 9(4), 151–162. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/247141
Section
Research Articles

References

กรมการพัฒนาชุมชน. (2562). เอกสารฝึกอบรมโครงการสร้างวิทยากรกระบวนการพัฒนาหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียงต้นแบบ. กรุงเทพฯ: กรมการพัฒนาชุมชน.

กุลวรา พิมใจใส. (2557). การเตรียมความพร้อมก่อนเกษียณอายุตามหลักภาวนา 4 ของบุคลากรมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยส่วนกลาง (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาชีวิตและความตาย). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

โฆสิต แพงสร้อย. (2561). การจัดการทางวัฒนธรรมของผู้นำชุมชนในการส่งเสริมกิจกรรมเพื่อความมั่นคงทาง สังคมที่ยั่งยืน. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 7(1), 32-42.

ฐพซัย ทตนนท์. (2556). บทบาทขององค์การบริหารส่วนตำบลกับการส่งเสริมการดำเนินชีวิตตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในชุมชน : กรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลส้าน อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ถนัด ไชยพันธ์. (2561). การประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมเพื่อการส่งเสริมประสิทธิผล ในการบริหารงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดอุบลราชธานี. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 7(3), 76 – 89.

ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2551). การวิจัยและการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS. กรุงเทพฯ: วี อินเตอร์พรินท์.

นริศรา พลอยเพ็ชร์. (2562). พุทธบูรณาการในการป้องกันและแก้ไขพฤติกรรมการใช้ยาเสพติดของเด็กและเยาวชนในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนจังหวัดนครสวรรค์. วารสารวิจยวิชาการ, 2(3), 53-70.

พระเกียรติศักดิ์ ธีรวํโส (คำเจียม). (2559). ความคิดเห็นของประชาชนที่มีต่อการบริหารจัดการองค์การบริหารส่วนตำบล ศิลาตามแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์ (วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูกาญจนธรรมพิทักษ์ (อำนาจ เขมํกโร). (2561). การพัฒนาวัดให้เป็นศูนย์กลางชุมชนวิถีพุทธของพระสังฆาธิการ ในจังหวัดกาญจนบุรี. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 7(3), 38 – 49.

พระครูประโชติพัชรธรรม (อำนวย ระวาดชัย). (2558). การประยุกต์ใช้หลักภาวนาเพื่อแก้ปัญหาเยาวชน. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ วิทยาลัยสงฆ์นครสวรรค์, 3(1), 1-13.

พระครูพิศิษฎ์ประชานาถ (ประยูร นนฺทิโย) และคณะ. (2563). การพัฒนาการมีส่วนร่วมของพระสงฆ์ ในการพัฒนาชุมชนตามแนววิถีพุทธในจังหวัดสมุทรสงคราม. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 9(1), 23-36.

พระครูศรีปริยัติวิธาน. (2562). รูปแบบการพัฒนาศักยภาพของแรงงานตามหลักภาวนา 4 เพื่อส่งเสริมประชาคมอาเซียนให้เข้มแข็งในจังหวัดสมุทรสาคร. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 4(1), 17-22.

พระภูชิสสะ ปญฺญาปโชโต. (2562). การเสริมสร้างสุขภาวะตามหลักภาวนา 4 ของผู้สูงอายุ ในตำบลยางฮอม อำเภอขุนตาล จังหวัดเชียงราย. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 4(1), 49-63.

มนูญ มุกข์ประดิษฐ์. (2548). วิเคราะห์ปรัชญาและแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงอันเนื่องมาจากพระราชดำริกับหลักธรรมในพระพุทธศาสนา (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สยามพร พันธไชย. (2562). รูปแบบการจัดการความรู้ตามหลักพุทธธรรมเพื่อการพัฒนาบุคลากร ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(2), 69-82.

สันติ เมืองแสง. (2562). ศึกษาบทบาทของพระสังฆาธิการในการเสริมสร้างชุมชนให้เข้มแข็ง: ศึกษาเฉพาะกรณีพระสังฆาธิการในเขตการปกครองคณะสงฆ์ภาค 2. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(2), 83-92.

สุบัณฑิต จันทร์สว่าง. (2562). การประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมเพื่อการส่งเสริมความสมานฉันท์ในการบริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดนครสวรรค์. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(2), 57-68.