ปัจจัยที่ส่งผลต่อความมีวินัยในตนเองของนักศึกษา คณะมนุษยศาสตร์  และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์

อดุลเดช ถาวรชาติ

ผู้แต่ง

อดุลเดช ถาวรชาติ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏ นครสวรรค์

คำสำคัญ:

ปัจจัย, ความมีวินัยในตนเอง, นักศึกษา

บทคัดย่อ

การวิจัย เรื่องปัจจัยที่ส่งผลต่อความมีวินัยในตนเองของนักศึกษา คณะมนุษยศาสตร์และ สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์ มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาระดับปัจจัยที่ส่งผลต่อความ มีวินัยในตนเองและระดับความมีวินัยในตนเองของนักศึกษา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์ ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยที่ส่งผลต่อความมีวินัยในตนเอง ของนักศึกษาและศึกษาอิทธิพลของปัจจัยที่ส่งผลต่อความมีวินัยในตนเองของนักศึกษา คณะ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์ ผลการวิจัยพบว่า

๑. นักศึกษาคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์มีระดับ ปัจจัยที่ส่งผลต่อความมีวินัยในตนเอง คือ การอบรมเลี้ยงดูแบบประชาธิปไตย พฤติกรรมการสอน ของอาจารย์ แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ การจัดกิจกรรมส่งเสริมความมีวินัย ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก

๒. นักศึกษา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์มี ระดับความมีวินัยในตนเอง ทั้ง ๔ ด้าน ประกอบด้วย ความรับผิดชอบ ความเชื่อมั่นในตนเอง ความ อดทน ความซื่อสัตย์ ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก

๓. ความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรอิสระกับตัวแปรตาม พบว่า ตัวแปรที่เป็นปัจจัยมี ความสัมพันธ์เชิงบวกต่อความมีวินัยในตนเอง อย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .00

๔. อิทธิพลของปัจจัยที่ส่งผลต่อความมีวินัยในตนเองของนักศึกษา คณะมนุษยศาสตร์ และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์ พบว่า ปัจจัยด้านการอบรมเลี้ยงดูแบบ ประชาธิปไตย พฤติกรรมการสอนของอาจารย์ แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ เป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลสามารถ ร่วมพยากรณ์กับความมีวินัยในตนเองของนักศึกษา ได้ร้อยละ ๖๘ (R = ๐.๔๕๖) ได้อย่างมี นัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .๐๕

เอกสารอ้างอิง

๑. ภาษาไทย
(๑) วิทยานพนธ์
จินตนา ชาญเชี่ยว การศึกษาสภาพความมีวินัยในตนเองของนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิค สังกัดกรมอาชีวะศึกษา เขตพื้นที่การศึกษา ๗. ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: สถาบัณราชภัฏกําแพงเพชร, ๒๕๔๕.
นุชศรา ถิตย์ประเสริฐ, ปัจจัยที่สัมพันธ์กับความมีวินัยในตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 สังกัดสํานักงานการประถมศึกษาจังหวัดกาฬสินธุ์, ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, ๒๕๔๕.
บัวทิพย์ มะสันเทียะ, การพัฒนาการดําเนินงานเสริมสร้างความมีวินัยในตนเองของนักเรียนพัฒนาสามัคคี อําเภอภักดีพล จังหวัดชัยภูมิ, ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, ๒๕๕๐.
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์, แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ทางการศึกษาะกรณีศึกษาจากนักศึกษาปริญญาตรีหลักสูตรภาคพิเศษ สถาบันราชภัฏสวนสุนันทา ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, ๒๕๔๒.
ภาคภูมิ อิมสอาด, อํานาจ ตั้งเจริญชัยและ ผดุงชัย ภู่พัฒน์, ปัจจัยที่ส่งผลต่อความมีวินัยในตนเองของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ วิทยาลัยเทคนิคอ่างทอง, วิทยานิพนธ์ครุ ศาสตร์อุตสาหกรรมมหาบัณฑิต (สาขาวิชาการวิจัยและประเมินผลทางการศึกษา) บัณฑิตวิทยาลัย: สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง, ๒๕๕๔.
ลัดดาวัลย์ เกษมเนตรและคณะ, การศึกษาความสําพันธ์ระหว่างการอบรมเลี้ยงดู ความเชื่ออํานาจภายในตน และความคิดเกี่ยวกับตนเองของเด็กในเมืองและชนบท. รายงานการวิจั ยฉบับที่ ๕๗. สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, ๒๕๓๙.
สินีนาฏ สุทธิจินดา, การศึกษาวินัยในตนเองของนักเรียนสาขาวิชาพานอชยการ โรงเรียนอาชีวศึกษา สังกัดสํานักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชนในกรุงเทพมหานคร ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต (จิตวิทยาการแนะแนว), บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, ๒๕๔๓.
สุทัศน์ เยี่ยมมโน. การพัฒนาการปฏิบัติงานส่งเสริมวินัยนักเรียน โรงเรียนบ้านหนองไผ่ อําเภอหนองกี่ จังหวัดบุรีรัมย์, ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, ๒๕๕๕.
๒. ภาษาอังกฤษ
(1) Book
Nadler, Leonard. Designing training program : The Critical Events Model. Reading, Mass. Addison - Wesley, 1982.
Megginson, Leon C. Personnel : A Behavioral Approach to Administration. Homewood: Richard D Irwin, 1969.