THE APPLICATION OF BUDDHIST PRINCIPLES IN HUMAN RESOURCE MANAGEMENT OF THE ORGANIZATION

Main Article Content

Suwan Kaewna

Abstract

This academic article focused  on presenting the subjects: 1. Principles of human resource management, 2. The concept of Sangkhahawatthu 4, 3. Applying the Sangkhahawatthu principle, 4. To apply in human resource management, 5. Knowledge "Human Resource Management" or "Human Resource Management" (Human Resource Management: HRM), which is known and widely accepted in the current administration. The world of business today is growing and expanding. The concept of human resource management needs to be expanded and developed in accordance with the aforementioned changes. As a result, most scholars do not view organization personnel as merely recipients but in the new role. People are the resources of the organization called "human capital" which participates in promoting and supporting the various activities of the organization to be carried out the success efficiently and effectively. It is for this reason, human resource management is recognized and important to the organization. At the same time, Buddhism has laid down management principles that can be applied appropriately for the development of human resources. The principles of Buddhism that are appropriate in accordance with Sangkhahawatthu 4 are principles of human development. It is the principle of managing people as one in order to perform their work to achieve the goals efficiently and effectively.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Kaewna, S. . (2021). THE APPLICATION OF BUDDHIST PRINCIPLES IN HUMAN RESOURCE MANAGEMENT OF THE ORGANIZATION. Journal of MCU Social Science Review, 10(1), 290–299. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/244791
Section
Academic Articles

References

กัลยารัตน์ ธีระธนชัยกุล. (2557). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: ส.เอเชียเพรส.

ธัญญา ผลอนันต์. (2549). การมุ่งเน้นทรัพยากรบุคคล: แนวทางสร้างความพึงพอใจแก่พนักงาน (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: บริษัท อินโนกราฟฟิกส์จำกัด.

ธำรงศักดิ์ คงคาสวัสดิ์. (2550). ทุนมนุษย์การกำหนดตัวชี้วัดเพื่อการพัฒนา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย – ญี่ปุ่น).

บุญทัน ดอกไธสง. (2551). การจัดการทุนมนุษย์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์พิมพ์ตะวัน.

พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2549). พุทธวิธีการบริหาร . กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พิพัฒน์ ก้องกิจกุล. (2549). Balanced scorecard กับการเน้นกลยุทธ์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: บริษัท เอ็กซ์สเปอร์เน็ท จำกัด.

พิมลพรรณ เชื้อบางแก้ว. (2550). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ (พิมพ์ครั้งที่ 6). ปทุมธานี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วิลาวรรณ รพีพิศาล. (2554). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์วิจิตรหัตถกร.

สมบัติ นามบุรี. (2562). โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุแบบพุทธบูรณาการของ ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21 ของผู้บริหารการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 6(4),803-822.

สัมฤทธิ์ ยศสมศักดิ์. (2549). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด เอ็ม. ที. เพรส.