PROMOTING AND DEVELOPING APPROACH FOR SUSTAINABLE DEMOCRACY

Main Article Content

Sumalee Boonrueang

Abstract

This article aimed to study guidelines of promoting and developing the sustainable democracy as to lay down the foundation for strengthening the democracy system based on the relevant theories related documents and studies. Guideline of promoting the sustainable democracy were consisted of 6 dimensions: they were 1) the meaning of democracy,2) the process of democracy,3) Types of democracy,4) Essential element of democracy,5) the way of democracy promoting and 6)Sustainable democratic development for the people to love and  local development and to be in the unity of people that also promote the sustainable democracy in the society and the nation.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Boonrueang, S. (2020). PROMOTING AND DEVELOPING APPROACH FOR SUSTAINABLE DEMOCRACY. Journal of MCU Social Science Review, 9(3), 317–331. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/243324
Section
Academic Articles

References

จรูญ สุภาพ. (2531). การเมืองการปกครองไทย. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพาณิชย์.

จำนงค์ ทองประเสริฐ. (2533). ปรัชญาตะวันตกสมัยโบราณ (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ถวิลวดี บุรีกุล. (2547). การมีส่วนร่วมของประชาชนเพื่อความเข้มแข็งและเป็นสุขในสังคม. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.

ทัศนา บุญทอง. (2563). ประชาธิปไตย : แนวทางการพัฒนาที่ยั่งยืน สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ. สืบค้น 8 พฤษภาคม 2563, จาก http://www.consti tutionalcourt.or.th/occ_web/ewt_dl_link.php?nid=8876.

นพพล ชูกลิ่น. (2563). แนวทางประชาธิปไตยที่เหมาะสมในทัศนะผู้เขียน. สืบค้น 8 พฤษภาคม 2563. จากhttp://www.constitutionalcourt.or.th/occ _web/ewt_dl_link.php?nid=9645.

บุบผา เมฆศรีทองคำ. (2563). เสรีภาพของสื่อ: การจัดอันดับขององค์กรสื่อนานาชาติ. สืบค้น 8 พฤษภาคม 2563, จาก https://www.bu.ac.th/knowledge center/executive_journal/july_sep_11/pdf/aw33.pdf.

พระราชวรมุนี (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2540). ปรัชญากรีก บ่อเกิดภูมิปัญญาตะวันตก (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ศยาม.

พระอโณทัย กตปุญฺโญ. (2563). การส่งเสริมจิตสำนึกการเมืองภาคพลเมืองเพื่อการพัฒนาระบอบประชาธิปไตยของประชาชน อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 9(1), 47-58.

วิศาล ศรีมหาวโร. (2554). ประชาธิปไตยแบบตัวแทน : ปัญหาอุปสรรคและตัวแบบทางเลือกการพัฒนาการเมืองไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 3(2), 55-92.

สมยศ เชื้อไทย. (2550). หลักกฎหมายมหาชนเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2557). การพัฒนาการเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.

สุรพล สุยะพรหม. (2548). การเมืองกับการปกครองของไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

อมร จันทรสมบูรณ์. (2523). กฎหมายปกครอง. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

อานันท์ ปันยารชุน. (2563). สู่บริบทใหม่ของประเทศด้วยธรรมาภิบาลในระบอบประชาธิปไตย สัมมนาวิชาการธนาคารแห่งประเทศไทยประจำปี 2558. สืบค้น 8 พฤษภาคม 2563, จาก https://www.pier.or.th/wpcontent /uploads/2015/09/Democratic-Governance-A-New-Normal-to-Strive-For.pdf.

Barro, R. J. (1999). Determinants of democracy. Journal of Political Economy, 107(S6), 158-183.

Becker, P. & Raveloson. J.A. (2008). What Is Democracy?. German: September.

Meyer, M. (2011). Democracy Reporting International (DRI). International consensus: Essential elements of democracy. The Office for the Promotion of Parliamentary Democracy of the European Parliament.