ทางออกปัญหาการเมืองไทย ศาสตร์และศิลป์ที่ไม่มีสูตรสาเร็จในบริบทสังคมไทย
คำสำคัญ:
ปัญหาการเมืองไทย ; ศาสตร์และศิลป์ ; บริบทสังคมไทยบทคัดย่อ
บทความนี้เป็นนาเสนอแนวทางการแก้ปัญหาการเมืองไทย ซึ่งจากในอดีตถึงปัจจุบันการเมืองไทยประสบปัญหาอยู่หลายประการ อาทิ ประชาชนขาดความรู้ความเข้าใจและการมีส่วนร่วมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยอย่างแท้จริง ปัญหาความเชื่อมั่นในการบริหารประเทศของรัฐบาลที่เกิดการทุจริตคอร์รัปชั่นอันส่งผลเสียหายต่อเศรษฐกิจ สังคมประเทศชาติโดยรวมอย่างมหาศาล หน้าประวัติศาสตร์การเมืองไทยจึงมีการปฏิวัติ รัฐประหารและปกครองในรูปแบบอานาจนิยมในยามที่การเมืองอ่อนแออยู่บ่อยครั้ง การครอบครองอานาจทางการเมืองที่ขาดความชอบธรรมในระบอบประชาธิปไตยทาให้ได้รับแรงกดดันทั้งจากภายในและภายนอก แต่เมื่อคืนอานาจสู่ประชาชนอีกครั้งกลับพบว่าเกิดปัญหาซ้าวงจรเดิม รูปแบบปัญหาการเมืองไทยจึงต้องใช้ทั้งศาสตร์และศิลป์โดยเข้าใจพื้นฐานแนวคิดที่ว่าไม่มีสูตรสาเร็จใดในการแก้ปัญหา และต้องคานึงถึงความเหมาะสมสอดคล้องกับลักษณะและบริบทของสังคมไทยเป็นหลัก
เอกสารอ้างอิง
ชรินทร์ สันประเสริฐ. (ม.ป.ป.). รัฐธรรมนูญกับการสร้างสถาบันการเมือง. (7กันยายน 2558)[ออนไลน์].แหล่งที่มา: http://www.webcenter.tht.in/Knowledge.html
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2515). การปฏิวัติที่ใช้ขบวนการ. กรุงเทพมหานคร: บพิธการพิมพ์.
ฐิติกร พูลภัทรชีวิน. (ม.ป.ป.). แนวทางพัฒนาประชาธิปไตยในประเทศไทย. (21 กันยายน 2558)[ออนไลน์].แหล่งที่มา: https://www.gotoknow.org/posts/322379
ทินพันธุ์ นาคะตะ. (2551). การเมืองไทย: ระบบที่ไม่มีสูตรสาเร็จในการแก้ปัญหา.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ปัญญาชน.
ธีรยุทธ บุญมี. (2540). ประชาธิปไตยตรวจสอบ. จุดจบรัฐชาติสู่ชุมนุมธนาธิปไตย. กรุงเทพมหานคร:โรงพิมพ์อมรินทร์พริ้นติ้ง
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2539). ปัญหาการเมืองไทยในข้อเสนอกรอบความคิดในการปฏิรูปการเมืองไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์เคล็ดไทย.
ประเวศ วะสี. (ม.ป.ป.). ทางออกจากวิกฤต. (21 กันยายน 2558) [ออนไลน์].แหล่งที่มา:http://www.matichon.co.th/matichon/view_news.php
ลิขิต ธีรเวคิน. (2541, 4 สิงหาคม). อาณานิคมทางปัญญา. มติชน. หน้า 6.. (2557). การแก้ปัญหาที่ล้าสมัย. (21 กันยายน 2558), [ออนไลน์].แหล่งที่มา:https://www. dhiravegin.com/detail.php?item_id=001164
วิศาล ศรีมหาวโร. (2553). วัฒนธรรมการเมืองและทัศนะการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนภาคใต้ : กรณีศึกษาจังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 3 (2), 66.
วิสุทธิ โพธิแท่น. (2551). แนวคิดพื้นฐานของประชาธิปไตย. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร : คณะรัฐศาสตร์และราชกิจจานุเบกษา.
สถาบันพระปกเกล้า. (2555). รายงานการวิจัยการสร้างความปรองดองแห่งชาติ. (7 กันยายน 2558)[ออนไลน์].แหล่งที่มา: http://www.kpi.ac.th
สร้อยตระกูล (ติวยานนท์) อรรถมานะ. (2543). การเมืองและการบริหาร. สาธารณบริหารศาสตร์.(พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุธาชัย ยิ้มประเสริฐ. (2557). สุธาชัย ยิ้มประเสริฐ: ว่าด้วยการปฏิวัติ-รัฐประหาร. (21 กันยายน 2558)[อ อ น ไ ล น์].แ ห ล่ ง ที่ ม า : http://www.prachatai.com/journal/2014/05/53606
อเนก เหล่าธรรมทัศน์ (2538). สองนคราประชาธิปไตยแนวทางการปฏิรูปทางการเมืองเศรษฐกิจเพื่อประชาธิปไตย. กรุงเทพมหานคร : มติชน.
อมร รักษาสัตย์ และโสรัจ สุจริตกุล. (2505). การบริหารงานบุคคลในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร:มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2020 วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ภาพหรือตารางหรือเนื้อหาอื่นๆ ของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้งแสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์ หากไม่เป็นไปตามข้อกำหนดเบื้องต้น ทางวารสารจะถอดบทความของท่านออกโดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น

