ปัจจัยพยากรณ์การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของนักท่องเที่ยวชาวไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจผ่านช่องทางออนไลน์ มีวัตถุประสงค์หลัก คือ (1) เพื่อศึกษารูปแบบการดำเนินการชีวิต การแสวงหาข่าวสาร ทัศนคติ การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง การรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรม ความตั้งใจ และพฤติกรรมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการดำเนินชีวิต การแสวงหาข่าวสารเกี่ยวกับการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ทัศนคติการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน การคล้อยตามกลุ่มอ้าง การรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรม ความตั้งใจในการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน กับพฤติกรรมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (3) เพื่อศึกษาตัวแปรที่สามารถอธิบายพฤติกรรมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นนักท่องเที่ยวชาวไทยที่ท่องเที่ยวอย่างน้อยปีละ 1 ครั้ง จำนวน 418 คน ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า รูปแบบการดำเนินชีวิตของกลุ่มตัวอย่าง สามารถจัดกลุ่มได้เป็น 9 กลุ่ม คือ กลุ่มล้ำสมัยใจรักแฟชั่น กลุ่มตระหนักรู้ ใส่ใจ สืบสาน ให้ความร่วมมือ กลุ่มนักรณรงค์ ใส่ใจขับเคลื่อนการเปลี่ยนแปลง กลุ่มใจรักความบันเทิง กลุ่มใส่ใจสุขภาพ ฝักใฝ่กีฬา กลุ่มนักผจญภัยใจรักความท้าทาย กลุ่มใจรักการท่องเที่ยว กลุ่มสนใจสังคมใส่ใจการเมือง และกลุ่มครอบครัวคือชีวิต ทั้งนี้ผลการวิจัยยังพบว่า รูปแบบการดำเนินชีวิต การแสวงหาข่าวสารเกี่ยวกับการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ทัศนคติการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน การคล้อยตามกลุ่มอ้าง การรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรม ความตั้งใจในการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน นอกจากนี้พบว่า ตัวแปรที่ร่วมกันอธิบายพฤติกรรมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ประกอบไปด้วย ความตั้งใจในการท่องเที่ยวยั่งยืน การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง การรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรม การเปิดรับข่าวสารผ่านสื่อวิทยุ รูปแบบการดำเนินชีวิตกลุ่มตระหนักรู้ ใส่ใจ สืบสาน ให้ความร่วมมือ รูปแบบการดำเนินชีวิตกลุ่มใจรักการท่องเที่ยว และทัศนคติต่อการท่องเที่ยวยั่งยืนตามลำดับซึ่งมีค่าพยากรณ์ที่ร้อยละ 66.7 (R^2=0.667) ใจ สืบสาน ให้ความร่วมมือ รูปแบบการดำเนินชีวิตกลุ่มใจรักการท่องเที่ยว และทัศนคติต่อการท่องเที่ยวยั่งยืนตามลำดับซึ่งมีค่าพยากรณ์ที่ร้อยละ 66.7 (R^2=0.667)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ธนพร ทองแดง และพัชนี เชยจรรยา. (2562). รูปแบบการดำเนินชีวิต การเปิดรับสื่อวีล็อก ความน่าเชื่อถือและการตัดสินใจท่องเที่ยวของผู้ชมวีล็อก. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม นิด้า. 6(2), 4-5.
สถาบันเทคโนโลยีและสารสนเทศเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. (ม.ป.ป.). การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. https://www.nstda-tiis.or.th/our-rd-activities/sd-data/10yfp-scp/sustain_tourism/
อนุวัตร จุลินทร, ดุษฎี โยเหลา, และเพ็ชรัตน์ ไสยสมบัติ. (2562). ทฤษฎีการกระทำด้วยเหตุผลและทฤษฎีพฤติกรรมตามแผน: การนำไปประยุกต์ใช้ด้านธุรกิจ. Humanities, Social Sciences and arts, Silpakorn University, 12(5), 128-145.
NBT. (2567). เปิดตัวเลขเที่ยวไทย ปี 66 ทะลุพุ่ง 28 ล้านคน รวมรายได้ 54,400 ล้านบาท. https://nbt2hd.prd.go.th/th/content/category/detail/id/2153/iid/246822
UNESCO. (n.d.). เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน. https://thailand.un.org/th/sdgs
Acker, V.V. (2016). Lifestyle and modal choices: Defining, measuring and using the ‘lifestyle’concept. Transportation Research Record, 2495(1), 74-82.
Ajzen, I. (1985). Action Control. Springer Series in Social Psychology.
Akash, J. H., & Aram, I. A. (2022). A convergent parallel mixed method of study for assessing the role of communication in community participation towards sustainable tourism. Environment, Development and Sustainability, 24(11), 12672-12690.
Amatulli, C., De Angelis, M., & Stoppani, A. (2021). The appeal of sustainability in luxury hospitality: An investigation on the role of perceived integrity. Tourism Management, 83, 104228.
Arya, V., Auruskeviciene, V., Agarwal, S., Kokatnur, P., Kumar, H., & Verma, R. (2024). Let us take a walk to the sustainable tourism practices: a qualitative study through the lens of tourism experts. Environmental Science and Pollution Research, 31(9), 12892-12915.
Balas, M., & Abson, D. J. (2022). Characterising and identifying gaps in sustainability assessments of tourism - a review. Tourism Management Perspectives, 43, 101004.
Bartz, A. E. (1999). Basic Statistical Concept. Prentice-Hall.
Berger, C. R., Roloff, M. E., & Roskos-Ewoldsen, D. R. (2010). The Handbook of Communication Science. SAGE Publications, Inc.
Cernat, L., & Gourdon, J. (2007). United Nations Conference on Trade and Development: Is the Concept of Sustainable Tourism Sustainable. U. N. Publication. https://unctad.org/system/files/official-document/ditctncd20065_en.pdf
Chan, T. J., & Imad, A. (2024). THE MEDIATING ROLE OF GREEN IMAGE BETWEEN SOCIAL MEDIA ATTRIBUTES AND THE INTENTION TO REVISIT GREEN RESORTS. Journal of Applied Structural Equation Modeling, 8, 1-23.
Chin, S., & Noorashid, N. (2023). Communication, Leadership, and Community-based Tourism Empowerment in Brunei Darussalam.
Duric, Z., & Potočnik Topler, J. (2021). The Role of Performance and Environmental Sustainability Indicators in Hotel Competitiveness. Sustainability, 13(12), 6574. https://www.mdpi.com/2071-1050/13/12/6574
Fennell, D. A., & de Grosbois, D. (2023). Communicating sustainability and ecotourism principles by ecolodges: a global analysis. Tourism Recreation Research, 48(3), 333-351.
Garanti, Z. (2023). Value co-creation in smart tourism destinations. Worldwide Hospitality and Tourism Themes, 15(5), 468-475.
Gomez-Guillen, J.-J., & Baqué, D. (2024). Sustainability and the environmental impact of the tourism industry: An analysis of the hotel sector in Catalonia, Spain. Intangible Capital, 20, 277.
He, M., Blye, C.-J., & Halpenny, E. (2023). Impacts of environmental communication on pro-environmental intentions and behaviours: a systematic review on nature-based tourism context. Journal of Sustainable Tourism, 31(8), 1921-1943.
Heikkinen, H., Bjørst, L., & Pashkevich, A. (2020). Challenging Tourism Landscapes of Southwest Greenland: Identifying Social and Cultural Capital for Sustainable Tourism Development. Arctic Anthropology, 57, 212-228.
Hidayana, N. (2023). Effectiveness of Traditional Media and Social Media Sustainability Communication in Influencing Green Consumption Intention. Journal of Media and Information Warfare, 16(1).
Huber, B., Lepenies, R., Quesada Baena, L., & Allgaier, J. (2022). Beyond Individualized Responsibility Attributions? How Eco Influencers Communicate Sustainability on TikTok. Environmental Communication, 16(6), 713-722.
Janoušková, S., Hák, T., Nečas, V., & Moldan, B. (2019). Sustainable Development—A Poorly Communicated Concept by Mass Media. Another Challenge for SDGs? Sustainability, 11(11), 3181. https://www.mdpi.com/2071-1050/11/11/3181
Joo, Y., Seok, H., & Nam, Y. (2020). The Moderating Effect of Social Media Use on Sustainable Rural Tourism: A Theory of Planned Behavior Model. Sustainability, 12(10), 4095. https://www.mdpi.com/2071-1050/12/10/4095
Kiel, G. C., & Layton, R. A. (1981). Dimensions of Consumer Information Seeking Behavior. Journal of Marketing Research, 18(2), 233-239.
Klapper, J. T. (1960). The Effects of Mass Communication. The Free Press, a Corporation.
Koliouska, C., & Andreopoulou, Z. (2023). E-Tourism for Sustainable Development through Alternative Tourism Activities. Sustainability, 15(11), 8485. https://www.mdpi.com/2071-1050/15/11/8485
Kotler, P. (1997). Marketing Management. Northwestern University.
León, C., & Araña, J. (2020). Tourist sustainable behaviour and personal communication. Annals of Tourism Research, 85, 102897.
Littlejohn, S. W., Foss, K. A., & Oetzel, J. G. (2021). Theories of Human Communication. Waveland Press, Inc.
Liu, Z. (2003). Sustainable Tourism Development: A Critique. Journal of Sustainable Tourism, 11(6). https://www.tandfonline.com/doi/epdf/10.1080/09669580308667216?needAccess=true
Marchi, V., Marasco, A., & Apicerni, V. (2023). Sustainability communication of tourism cities: A text mining approach. Cities, 143, 104590.
Mazza, B. (2023). A Theoretical Model of Strategic Communication for the Sustainable Development of Sport Tourism. Sustainability, 15.
Nguyen, V. H., Nguyen, T. H., Mai, L. H., Nguyen, T. T. P., Nguyen, T. M. L., & Nguyen, T. P. L. (2023). The factors affecting Vietnamese people’s sustainable tourism intention: an empirical study with extended the theory of planned behavior (TPB). The journal of future studies, strategic thinking and policy, 25(6), 844-860.
Pato, M. L., & Duque, A. S. (2021). Sustainability Communication in Rural Tourism: Website Content Analysis, in Viseu Dão Lafões Region (Portugal). Sustainability, 13(16), 8849. https://www.mdpi.com/2071-1050/13/16/8849
Paudel, P. K., Bastola, R., & Lopchan, P. T. (2020). The coverage of environmental issues in FM radios in Nepal: the current status and challenges. Heliyon, 6(7).
Plummer, J. T. (1974). The concept and application of life style segmentation. Journal of Marketing, 38(1), 33–37.
Priestman, C. (2001). Web Radio: Radio Production for Internet Streaming (1st Edition ed.). Routledge.
Purvis, B., Mao, Y., & Robinson, D. (2019). Three pillars of sustainability: in search of conceptual origins. Sustainability Science, 14(3), 681-695.
Rantsi, M., Garrod, B., Sthapit, E., & Pesonen, J. (2023). Impact of sustainability communication on German tourists’ willingness to pay for a Finnish cottage holiday. Scandinavian Journal of Hospitality and Tourism, 23(4), 283-299.
Rehman, S. u., Khan, S. N., Antohi, V. M., Bashir, S., Fareed, M., Fortea, o., & Cristian, N. P. (2024). Open innovation big data analytics and its influence on sustainable tourism development: A multi-dimensional assessment of economic, policy, and behavioral factors. Journal of Open Innovation, Market, and Complexity, 10.
Runtiko, A., Rosyadi, S., Yamin, M., & Hidayat, A. (2024). Social Media as A Strategic Communication Tool in The Development and Promotion of Ecotourism (The Case of a Small and Medium Ecotourism Enterprise in Pangalengan, West Java). Sodality: Jurnal Sosiologi Pedesaan, 11, 206-222.
Sadiku, M. N., Kotteti, C. M., & Sadiku, J. O. (2024). Social media in entertainment. International Journal of Multidisciplinary Research and Growth Evaluation, 05(01), 137-141.
Satterthwaite, D. (2006). Barbara Ward and the Origins of Sustainable Development International Institute for Environment and Development.
Schramm, W. (1973). Men, Messages, and Media. Stanford University.
Skeiseid, H., Derdowski, L. A., Grahn, Å. H., & Hansen, H. (2020). Motivating Sustainable Change in Tourism Behavior: The First- and Third-Person Effects of Hard and Soft Messages. Sustainability, 12(1-35).
Spinelli, R. (2021). Communicating and Promoting Sustainability in Tourism: An Analysis of the Official Websites of the Italian Regions. European Journal of Tourism Research, 29, 2916.
Sun, B., Liu, L. Y., Chan, W. W., Zhang, C. X., & Chen, X. (2021). Signals of Hotel Effort on Enhancing IAQ and Booking Intention: Effect of Customer’s Body Mass Index Associated with Sustainable Marketing in Tourism. Sustainability, 13(3).
Tiago, F., Gil, A., Stemberger, S., & Borges-Tiago, T. (2021). Digital sustainability communication in tourism. Journal of Innovation & Knowledge, 6(1), 27-34.
Tubachi, P. (n.d.). INFORMATION SEEKING BEHAVIOR: AN OVERVIEW. Researchgate.
Vidal-Serrano, L., Rodríguez, J., Rubio, L., & Narbona Reina, B. (2022). Information and Communication Technologies (Ict) As A Tool For Sustainable Tourism Management: A Bibliometric Analysis. Cuadernos de Turismo, 97-117.
Wang, C., Zhang, J., Yu, P., & Hu, H. (2018). The theory of planned behavior as a model for understanding tourists’ responsible environmental behaviors: The moderating role of environmental interpretations. Journal of Cleaner Production, 194, 425-434.
Ward, B. (1973). Only One Earth : The Care and Maintenance of a Small Planet. W.W. Norton.
WTTC. (n.d.). Economic Impact Research. World Travel & Tourism Council. https://wttc.org/research/economic-impact
Wu, D., Li, H., Huang, Q., Li, C., & Liang, S. (2024). Measurement and determinants of smart destinations’ sustainable performance: a two-stage analysis using DEA-Tobit model. Current Issues in Tourism, 27(4), 529-545.
Zitri, I., Amil, Lestanata, Y., & Rahmat, A. F. (2024). Policy Communication on Twitter Social Media: Development of Sustainable Tourism Destinations in West Nusa Tenggara. Jurnal Public Policy, 10(1). http://jurnal.utu.ac.id/jppolicy/article/view/7282/pdf
