ช่องทางการสื่อสารการตลาดสำหรับผู้บริโภคผักปลอดสารพิษ: การประยุกต์ใช้ตัวแบบการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันอันดับสอง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจสอบความกลมกลืนของตัวแบบช่องทางการสื่อสารการตลาดสำหรับผู้บริโภคผักปลอดสารพิษกับข้อมูลเชิงประจักษ์ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้บริโภคผักปลอดสารพิษในจังหวัดอุดรธานี จำนวน 400 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามมีลักษณะแบบมาตรวัดประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันอันดับสอง ผลจากการวิจัย พบว่า ตัวแบบช่องทางการสื่อสารการตลาดที่เหมาะสมสำหรับผู้บริโภคผักปลอดสารพิษมี 3 องค์ประกอบ 11 ตัวแปร ได้แก่ องค์ประกอบการโฆษณา ประกอบด้วย โทรทัศน์ วิทยุ หนังสือพิมพ์ และนิตยสาร องค์ประกอบการประชาสัมพันธ์ ประกอบด้วย สื่อสิ่งพิมพ์ งานแสดงสินค้า และบุคคลที่มีชื่อเสียง และองค์ประกอบการตลาดทางตรง ประกอบด้วย แคตตาล็อค จดหมายทางตรง การจัดบูธ การออกร้านตามงานเทศกาล โดยตัวแบบมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ พิจารณาจาก ค่าไคสแควร์ มีค่าเท่ากับ 34.99 ค่าไคสแควร์สัมพัทธ์ ( /df) มีค่าเท่ากับ 1.521 ที่ ค่าดัชนีวัดระดับความกลมกลืน (GFI) เท่ากับ 0.98 ค่าดัชนีวัดระดับความกลมกลืนที่ปรับแก้แล้ว (AGFI) เท่ากับ 0.95 ค่ารากกำลังสองของความคลาดเคลื่อนโดยประมาณ (RMSEA) เท่ากับ 0.036 และค่ารากของค่าเฉลี่ยกำลังสองของเศษเหลือในรูปคะแนนมาตรฐาน (Standardized RMR) เท่ากับ 0.015
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กมล ชัยวัฒน์. (2553). รายงานการวิจัยเรื่อง การรับรู้การสื่อสารการตลาดแบบบูรณาการ (IMC) ของผู้บริโภคต่อการตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์อินทรีย์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
กัลญา กนกวิมาน. (2559). รูปแบบการสื่อสารการตลาดแบบผสมผสานที่มีอิทธิพลต่อการบริโภคสินค้าเกษตรอินทรีย์ของกลุ่มเบบี้บูมเมอร์ส ในกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (นิเทศศาสตร์และสารสนเทศ) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ชื่นจิตต์ แจ้งเจนกิจ. (2556). IMC & Marketing Communication กลยุทธ์การสื่อสารการตลาด. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ: แบรนด์เอจ บุ๊คส์.
ดุษฎี พรหมทัต. (2558). พฤติกรรมการผลิตผักปลอดภัยของเกษตรกร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิจัยสหวิทยาการไทย, 10(3), 9-16.
ธีรพันธ์ โล่ทองคำ. (2551). Inside IMC เจาะลึกถึงแก่นไอเอ็มซี. กรุงเทพฯ: โอเอส พริ้นติ้ง.
เบญจมาศ จันทร์แก้ว. (2551). รายงานการวิจัยเรื่องการวิเคราะห์ทางเศรษฐกิจของการผลิตผักโดยการใช้สารธรรมชาติและสารเคมี. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ปฐมาพร เนตินันทน์. (2561). การศึกษาเปรียบเทียบความสัมพันธ์ระหว่างการเปิดรับสื่อดั้งเดิมและสื่อใหม่กับพฤติกรรมการบริโภคของ “เจน วาย” ในเขตกรุงเทพและปริมณฑล. วารสารการจัดการสมัยใหม่, 16(2), 57-69.
ปณิชามน ตระกูลสม. (2559). กลยุทธ์ของการจัดงานแสดงสินค้า เครื่องมือสื่อสารการตลาด สร้างประสบการณ์ให้ผู้บริโภค. วารสารการสื่อสารและการจัดการ นิด้า, 2(3), 62-78.
พิชามญชุ์ วงศ์เวช. (2558). การตอบสนองของผู้ซื้อในอำเภอเมืองเชียงใหม่ต่อส่วนประสมการสื่อสารทางการตลาดของผัก
ออร์แกนิก. การค้นคว้าอิสระ ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
รุจาภา แพ่งเกษร. (2559). การบูรณาการสื่อการตลาดดั้งเดิมสู่สื่อการตลาดสมัยใหม่. เศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจปริทัศน์, 12(1), 49-69.
ลออรัตน์ จิตต์พงษ์, เบญญาภา กาลเขว้า และ ประทีป กาลเขว้า. (2562). พฤติกรรมการบริโภคผักให้ปลอดภัยจากสารพิษของประชาชนบ้านแสนสำราญ ตำบลสามขา อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารสภาการสาธารณสุขชุมชน, 1(1), 53-60.
วชิระ น้อยนารถ, พัชราวดี ศรีบุญเรือง และ สาวิตรี รังสิภัทร์. (2560). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าเกษตรปลอดสารพิษของผู้บริโภค ร้านโกลเด้น เพลซ สาขามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. วารสารเกษตรพระจอมเกล้า, 35(1), 136-145.
ศิริรัตน์ แตงแดง. (2562). ช่องทางการสื่อสารการตลาดที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการซื้อข้าวอินทรีย์ของผู้บริโภคในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารการตลาด มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.
สำนักงานเกษตรและสหกรณ์ จังหวัดอุดรธานี. (2563). ข้อมูลพื้นฐานด้านการเกษตรและสหกรณ์ของจังหวัดอุดรธานี ประจำเดือน ต.ค.2563. วันที่เข้าถึงข้อมูล 15 กุมภาพันธ์ 2564, แหล่งที่มา https://www.opsmoac.go.th/udonthani-dwl-preview-422791791807
สำนักงานจังหวัดอุดรธานี. (2561). แผนพัฒนาจังหวัดอุดรธานี พ.ศ.2561 – 2565 ฉบับทบทวน ประจำปีงบประมาณ พ.ศ.2563. อุดรธานี: กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด สำนักงานฯ.
สุภมาส อังศุโชติ, สมถวิล วิจิตรวรรณา และ รัชนีกูล ภิญโญภานุวัฒน์. (2551). สถิติวิเคราะห์สำหรับการวิจัยทางสังคมศาสตร์และพฤติกรรมศาสตร์ เทคนิคการใช้โปรแกรม LISREL. กรุงเทพฯ: มิสชั่น มีเดีย.
Bollen, K. A. (1989). Structural Equations with Latent Variables. New York: Wliey.
Cochran, W. G. (1977). Sampling Techniques. (3rd ed.). New York: John Wiley and Sons.
Diamantopoulos, A., & Siguaw, J. A. (2000). Introduction to LISREL: A guide for the uninitiated. London: SAGE.
Duncan, T. R. (2002). Using Advertising and Promotion to Build Brands. New York: McGraw-Hill.
Duncan, T. R. (2005). Principles of Advertising & IMC. (2nd ed.). Boston, Mass.: McGraw-Hill.
Fill, C. (1995). Marketing Communication: Frameworks, Theories and Application. New Jersey: Prentice Hall.
Hu, L. T., and Bentler, P. M. (1999). Cutoff criteria for fit indexes in covariance structure analysis: Conventional criteria versus new alternative. Structural equation modeling, 6(1), 1-55.
Joreskog, K. D., and Sorbom, D. (1989). Lisrel 7: User’s Reference Guide. Chicago: Scientific Software International.
Kotler, P. (2003). Marketing Management. (11th ed.). Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall.
Kotler, P., & Keller, K. L. (2012). Marketing Management. (12th Ed.). Edinburgh Gate: Pearson Education.
Ruswanti, E., Gantino, R., & Sihombing, S. (2019). Predicting The Influence of Integrated Marketing Communication on Intention to Buy Organic Product: An Empirical Study. Humanities & Social Sciences Reviews, 7(3), 32-37.
Schultz, D. E., Tannenbaum, S. T., & Lauterborn, R. F. (1994). Integrated Marketing Communications. Chicago, IL: NTC Business Books.
Shimp, T. A. (2000). Advertising, Promotion and Supplemental Aspects of Integrated Marketing Communications. (5th ed.). Orlando, FL: Dryden Press.
Shimp, T. A., & Andrews, J. C. (2013). Advertising, Promotion, and other aspects of Integrated Marketing Communications. (9th ed.). Ohio, U.S.A.: South-Western.
