ศูนย์พัฒนาครอบครัวในชุมชนเมืองต้นแบบ : การพัฒนาระบบและกลไกในการป้องกันและแก้ไขปัญหาความรุนแรงในครอบครัว โดยการมีส่วนร่วมของ “บวร”
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สังเคราะห์องค์ความรู้จากโครงการวิจัยย่อยภายใต้แผนงานเดียวกัน เพื่อนำไปสู่การพัฒนาระบบและกลไกการคุ้มครองครอบครัวในชุมชนเมือง 2) พัฒนาและออกแบบนวัตกรรมเชิงระบบของศูนย์พัฒนาครอบครัวในชุมชนเมืองต้นแบบโดยการมีส่วนร่วมของ “บวร” (บ้าน–วัด–โรงเรียน/ราชการ) และ 3) ประเมินศักยภาพของโมเดลในการนำไปปรับใช้และขยายผลในบริบทชุมชนเมือง งานวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา (Research and Development: R&D) โดยบูรณาการการวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed Methods Research) และการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (Participatory Action Research: PAR)
ผลการวิจัยพบว่า 1) การสังเคราะห์ความรู้จากโครงการย่อย 1 (SAFE Model) และ โครงการย่อย 2 (RBS Model) นำไปสู่การพัฒนาโมเดลเชิงบูรณาการด้านระบบนิเวศการคุ้มครองครอบครัวในชุมชนเมือง ซึ่งบูรณาการ 3 มิติหลัก ได้แก่ การพัฒนาคน ระบบ และพื้นที่ทางสังคม โดยมีพลัง “บวร” เป็นกลไกสำคัญ ในการเชื่อมโยงความร่วมมือของภาคส่วนต่าง ๆ 2) การพัฒนานวัตกรรมเชิงระบบก่อให้เกิด “โมเดลระบบนิเวศการคุ้มครองครอบครัวในชุมชนเมืองวิถีพุทธ” (Urban Buddhist Family Protection Ecosystem: UBFPE) ซึ่งประกอบด้วยองค์ประกอบสำคัญได้แก่ การพัฒนาพี่เลี้ยงชุมชน การบริหารจัดการเชิงบูรณาการ และการใช้พื้นที่ทางศาสนาเป็นศูนย์กลางในการเชื่อมโยงเครือข่ายความร่วมมือ เพื่อเฝ้าระวัง ป้องกัน และแก้ปัญหาความรุนแรงในครอบครัวอย่างเป็นระบบ และ 3) การประเมินศักยภาพของโมเดล UBFPE พบว่า มีความเหมาะสมในระดับสูงสำหรับการนำไปปรับใช้ในชุมชนเมืองที่มีบริบทใกล้เคียงกัน โดยมีจุดเด่นในการใช้ทุนทางสังคมและการมีส่วนร่วมของชุมชน อันนำไปสู่การสร้างความเข้มแข็งของครอบครัวและการป้องกันความรุนแรงอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร
เอกสารอ้างอิง
Bangkok Metropolitan Administration. (2021). Bangkok Development Plan (2021–2037). Bangkok: Bangkok Metropolitan Administration.
Clarke, G., & Jennings, M. (2008). Development, Civil Society and Faith-Based Organizations: Bridging the Sacred and the Secular. London, England: Palgrave Macmillan.
Department of Women’s Affairs and Family Development (DWAFD). (2022). Domestic Violence Situation Report in Thailand. Bangkok: Ministry of Social Development and Human Security.
Heise, L. (2011). What Works to Prevent Partner Violence? An Evidence Overview. London, England: STRIVE Research Consortium, London School of Hygiene & Tropical Medicine.
Minkler, M., & Wallerstein, N. (2008). Community-Based Participatory Research for Health: From Process to Outcomes (2nd ed.). San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Phumisawat, P. (2020). Community-Based Approaches to Preventing and Addressing Violence Against Women and Domestic Violence. Bangkok: Department of Women's Affairs and Family Development, Ministry of Social Development and Human Security.
Putnam, R. D. (2000). Bowling Alone: The Collapse and Revival of American Community. New York, NY: Simon & Schuster.
Tripathi, S., et al. (2020). Positive Family. Bangkok: King Prajadhipok’s Institute.
UN-Habitat. (2020). World Cities Report 2020: The Value of Sustainable Urbanization. Nairobi, Kenya: United Nations Human Settlements Programme.
United Nations. (2019). Handbook for National Action Plans on Violence Against Women. New York, NY: United Nations.
Wattanapradith, K., Tripathi, S., Intuchanyong, K., et al. (2021). Family Against Violence in Dysfunctional Families. Bangkok: National Research Council of Thailand.
World Health Organization. (2021). Violence Against Women Prevalence Estimates, 2018: Global, Regional and National Prevalence Estimates for Intimate Partner Violence Against Women and Global and Regional Prevalence Estimates for Non-Partner Sexual Violence Against Women. Geneva, Switzerland: World Health Organization.
