การพัฒนาตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดเทศบาลในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เขต 3
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา และ 2) ตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลองค์ประกอบภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับข้อมูลเชิงประจักษ์ การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงพัฒนาและเชิงปริมาณ ดำเนินการเป็น 2 ระยะ ระยะที่ 1 เป็นการพัฒนาตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำดิจิทัล โดยการศึกษาแนวคิด ทฤษฎี และงานวิจัยที่เกี่ยวข้องจากนักวิชาการทั้งในและต่างประเทศ และตรวจสอบความเหมาะสมของตัวบ่งชี้ด้วยการสนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิด้านการบริหารและเทคโนโลยีดิจิทัล จำนวน 9 คน ระยะที่ 2 เป็นการตรวจสอบความสอดคล้องของตัวบ่งชี้กับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยใช้การวิจัยเชิงสำรวจ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอน สังกัดเทศบาลในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เขต 3 จำนวน 300 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดเทศบาลในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประกอบด้วย 4 องค์ประกอบ ได้แก่ ด้านการสื่อสาร ด้านวิสัยทัศน์ ด้านทักษะดิจิทัล และด้านการสร้างวัฒนธรรมดิจิทัล รวมทั้งสิ้น 15 ตัวบ่งชี้ และ 2) โมเดลตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำดิจิทัลมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (χ²/df = 1.352, GFI = .975, CFI = .997, RMSEA = .034)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร
เอกสารอ้างอิง
Bass, B. M., & Avolio, B. J. (1994). Improving Organizational Effectiveness through Transformational Leadership. New York: Sage Publications.
Bodiako, A. V., Ponomareva, S. V., Rogulenko, T. M., Melnik, M. V., & Gorlov, V. V. (2021). Professional and Qualification Potential of the Digital Society: Indicative Evaluation and Systemic Management. International Journal of Sociology and Social Policy, 41(1-2), 50–61.
Digital Marketing Institute. (2018). Digital Leadership: How to Lead in the Digital Age. Dublin: Digital Marketing Institute.
European Commission. (2017). European Framework for the Digital Competence of Educators: DigCompEdu. Luxembourg: Publications Office of the European Union.
Khammani, T. (2017). The Science of Teaching: Knowledge for Effective Learning Management. Bangkok: Chulalongkorn University Press.
Kotter, J. P. (1996). Leading Change. New York: Harvard Business School Press.
Krishnamurthi, A. (2017). Digital Leadership in Education: Transforming Schools for the Future. New York: Routledge.
Lee, J. J., & Meng, J. (2021). Digital Competencies in Communication Management: A Conceptual Framework of Readiness for Industry 4.0 for Communication Professionals in the Workplace. Journal of Communication Management, 25(4), 417–436.
OECD. (2023). OECD Digital Education Outlook 2023: Towards an Effective Digital Education Ecosystem. Paris: OECD Publishing.
Panich, V. (2012). Learning Pathways for Students in the 21st Century. Bangkok: Sodsri-Saridwong Foundation.
Parkatti, A., Saari, T., Tammelin, M., & Villi, M. (2022). Framing Digital Competence in Media Work – The Case of Finland. International Journal of Sociology and Social Policy, 42(13-14), 15–29.
Phakamach, P., Panjarattanakorn, D., & Onsampant, S. (2023a). Conceptualization and Development of Digital Leadership to Drive Corporate Digital Transformation for Sustainable Success. International Journal of Educational Communications and Technology, 3(2), 27–39.
Phakamach, P., Panjarattanakorn, D., Ratchavieng, A., & Senarith, P. (2023b). Integrated Educational Management: Meaning, Objectives, Scope, Functions, and New Directions for Educational Organizations. Asian Education and Learning Review, 1(1), 19–34.
Rawal, D. M. (2024). Mapping of School Teachers’ Digital Competency in the Context of Digital Infrastructure: A Systematic Review and Empirical Study of India. Journal of Professional Capital and Community, 9(3), 173–195.
Reddy, P., Sharma, B., Chaudhary, K., Lolohea, B., & Tamath, R. (2022). Information Literacy: A Desideratum of the 21st Century. Online Information Review, 46(3), 441–463.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of Innovations. (5th ed.). New York: Free Press.
Saib, M. O., Rajkoomar, M., Naicker, N., & Olugbara, C. T. (2023). Digital Pedagogies for Librarians in Higher Education: A Systematic Review of the Literature. Information Discovery and Delivery, 51(1), 13–25.
Saikan, P. (2022). Educational Administration in the Digital Era. Bangkok: Chulalongkorn University Press.
Senge, P. M. (1990). The Fifth Discipline: The Art and Practice of the Learning Organization. New York: Doubleday.
Sheninger, E. C. (2014). Digital Leadership: Changing Paradigms for Changing Times. California: Corwin.
Sinlarat, P. (2020). The Path to Excellence in Thai Education. RICE Journal of Creative Entrepreneurship and Management, 1(2), 60–75.
Sullivan, R. (2017). Digital Leadership: A Guide to Success in the Digital Age. London: Kogan Page.
UNESCO. (2023). Global Education Monitoring Report 2023: Technology in Education. Retrieved January 16, 2026, from https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000385723
Wongwanich, S. (2018). Assessment for Learning and Educational Quality Assurance. Bangkok: Chulalongkorn University Press.
Yadav, A. K. S. (2022). The Essential Skills and Competencies of LIS Professionals in the Digital Age: Alumni Perspectives Survey. Global Knowledge, Memory and Communication, 71(8-9), 837–856.