องค์การนวัตกรรมกับการจัดการศึกษาในยุคดิจิทัล การทบทวนแนวคิด สังเคราะห์องค์ความรู้ และข้อเสนอเชิงนโยบาย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อนำเสนอแนวคิดทฤษฎีและการสังเคราะห์องค์ความรู้เกี่ยวกับองค์การนวัตกรรมกับการจัดการศึกษาในยุคดิจิทัล เนื่องจาก การปฏิวัติทางเทคโนโลยีดิจิทัลได้สร้างการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงต่อระบบการศึกษาทั่วโลก ทำให้สถาบันการศึกษาจำเป็นต้องปรับเปลี่ยนรูปแบบการดำเนินงานจากองค์การแบบดั้งเดิมสู่ องค์การนวัตกรรม (Innovation Organization) เพื่อรองรับความท้าทายในยุคดิจิทัล จากการสังเคราะห์แนวคิดและวรรณกรรมที่เกี่ยวข้อง ขอบเขตของการทบทวนวรรณกรรม 1) แนวคิดที่เกี่ยวข้องกับองค์การนวัตกรรม (Innovative Organization) 2) แนวคิดที่เกี่ยวข้องกับการจัดการศึกษาในยุคดิจิทัล 3) การบูรณาการองค์การนวัตกรรมกับการจัดการศึกษาในยุคดิจิทัล ใช้วิธีการศึกษาแบบค้นคว้าจากเอกสาร โดยใช้โปรแกรมสืบค้นข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์เป็นเครื่องมือ ประโยชน์ของบทความ เป็นฐานความรู้เชิงทฤษฎีและปฏิบัติการที่มอบแนวทางกลยุทธ์ให้แก่ผู้บริหารและบุคลากรทางการศึกษาในการเปลี่ยนผ่านสถาบันให้เป็น ศูนย์กลางแห่งนวัตกรรม เพื่อให้การศึกษาของประเทศสามารถตอบสนองต่อวาระเชิงนโยบายของชาติได้อย่างมีประสิทธิภาพ และผลิตบัณฑิตที่มีคุณสมบัติพร้อมสำหรับอนาคตในการเป็น พลเมืองดิจิทัล และ นวัตกร
ผลการศึกษาบทความวิชาการนี้ พบว่า การเป็นองค์การนวัตกรรม ต้องอาศัยการบูรณาการองค์ประกอบสำคัญหลายประการ ได้แก่ การสร้างวัฒนธรรมที่ส่งเสริมการทดลอง การลงทุนในเทคโนโลยีที่เหมาะสม การพัฒนาศักยภาพบุคลากร และการกำหนดนโยบายที่เอื้อต่อการเปลี่ยนแปลง บทความนี้ได้นำเสนอ องค์ความรู้ใหม่ (Novelty) ที่ได้จากบทความนี้คือการนำเสนอแนวคิด องค์การนวัตกรรมกับการจัดการศึกษาในยุคดิจิทัล ซึ่งเป็นการพัฒนาขั้นกว่าที่มุ่งเน้นการสร้างสรรค์นวัตกรรมทางการศึกษาโดยเฉพาะ บทความยังได้นำเสนอ กรอบแนวคิดพลวัตแห่งการบูรณาการ ซึ่งอธิบายกระบวนการ ขั้นตอนของการปรับตัวสู่องค์การดังกล่าวอย่างต่อเนื่อง และได้เสนอการยกระดับบทบาทของบุคลากรทางการศึกษาเป็น สถาปนิกทางการเรียนรู้ ซึ่งทำหน้าที่ออกแบบและสร้างสรรค์สภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่เอื้อต่อการสร้างนวัตกรรม ใช้เป็นแนวทางในการขับเคลื่อนการเปลี่ยนแปลงอย่างยั่งยืน โดยเน้นย้ำถึงความจำเป็นในการสร้าง ระบบนิเวศแห่งการเรียนรู้ดิจิทัล ที่ยืดหยุ่นและตอบสนองต่อความต้องการของสังคมศตวรรษที่ 21 ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร
เอกสารอ้างอิง
Aniskina, N., & Terekhova, E. (2019). Innovative Methods for Quality Management in Educational Organizations. International Journal of Quality & Reliability Management, 36(2), 217–231.
Bandura, A. (2001). Social Cognitive Theory of Mass Communication. Media Psychology, 3(3), 265–299.
Bates, A. W. (2019). Teaching in a Digital Age – Second Edition. Vancouver, B.C.: Tony Bates Associates Ltd. Retrieved from https://pressbooks.bccampus.ca/ teachinginadigitalagev2/
Chaemchoy, S. (2019). School Management in Digital Era. Bangkok: Chula Press.
Christensen, C. M., Horn, M. B., & Johnson, C. W. (2008). Disrupting Class: How Disruptive Innovation Will Change the Way the World Learns. Boston, MA: McGraw-Hill Education.
Digital Economy Promotion Agency. (2017). Digital Economy Promotion Master Plan B.E. 2018–2022. Retrieved September 6, 2025, from https://www.depa.or.th/storage/ app/media/file/depa-Promotion-Plan-Book61-65.pdf
Drucker, P. F. (1985). Innovation and Entrepreneurship: Practice and Principles. New York: Harper & Row.
Gallagher, J. (2012). Innovation and the Organization: A Guide to Cultivating Innovation in the Modern Workplace. Hoboken, NJ: Wiley.
Gil, A. J., Rodrigo-Moya, B., & Morcillo-Bellido, J. (2018). The Effect of Leadership in the Development of Innovation Capacity: A Learning Organization Perspective. Leadership & Organization Development Journal, 39(6), 694–711.
Hamel, G. (2007). The Future of Management. United States of America: Harvard Business School Press.
Kitsakul, P., Vachungngern, P., & Thongphubate, T. (2023). Innovation in Educational Institutions Management in the Digital Age Using Participatory and Network-Based Management Models in the Private Catholic Schools in the Southern Region. Journal of Academic for Public and Private Management, 6(3), 207–221.
Mintzberg, H. (2009). Managing. San Francisco, CA: Berrett-Koehler Publishers.
Najampa, T., Songbanditand, A., & Srisopha, Y. (2022). The Development of Educational Management Model in the Digital Era for Secondary School in the Central Region Under the Office of the Basic Education Commission. Journal of Arts Management, 6(4), 1805–1820.
Nonaka, I., & Takeuchi, H. (1995). The Knowledge-Creating Company: How Japanese Companies Create the Dynamics of Innovation. New York: Oxford University Press.
Osodhapiruk, S., Jenkwao, S., Deekawong, S., & Taweesintisut, J. (2022). Learning Management in the Digital Disruption Era. The Journal of Pacific Institute of Management Sciences Humanities and Social Sciences, 8(1), 74–84.
Panich, V. (2015). Ways to Create Learning for Students in the 21st Century. Walailak Journal of Learning Innovations, 1(2), 3–14.
Pensky, M. (2010). Teaching Digital Natives: Partnering for Real Learning. Thousand Oaks, CA: Corwin.
Priyakorn, P. (2010). Critical Success Factors in Effective Project Implementation. Bangkok.
Puprasirt, P., Kalyanamitra, K., Niyomyahtand, S., & Lakkhanapichonchat, T. (2024). Management of Public Organizations in the Digital Age. Nakhon Lampang Buddhist Colleges Journal, 13(3), 30–45.
Ratchavieng, A., et al. (2021). An Innovative Organization Model for Efficient Industrial Business Operations in the Digital Era Under New Normal Situation in Thailand. NEU Academic and Research Journal, 11(3), 184–200.
Sakuntanak, T., Kongdanprai, W., Subruangthong, S., & Charernporn, K. (2025). Guideline for Managing Education of Educational Institutions in the Digital Era. Educational Administration and Innovation Journal, 5(1), 169–181.
Schwab, K. (2016). The Fourth Industrial Revolution. Geneva: World Economic Forum.
Siemens, G. (2005). Connectivism: A Learning Theory for the Digital Age. International Journal of Instructional Technology and Distance Learning, 2(1), 3–10.
Tempittayapaisith, A. (2016). Vision and Strategy for National Development Towards Sustainability. Bangkok: Office of the National Economic and Social Development Council.
Tidd, J., & Bessant, J. (2013). Managing Innovation: Integrating Technological, Market and Organizational Change (5th ed.). Hoboken, NJ: Wiley.
Tushman, M. L., & O’Reilly, C. A. (1997). Winning Through Innovation: A Practical Guide to Leading Organizational Change and Renewal. Boston, MA: Harvard Business School Press.
Worapongpat, N., Wachirawongpaisarn, S., Phakamach, P., & Chaisirithanya, K. (2021). A Study of the Elements of the Development of Vocational Education Institutions in the Eastern Region of Thailand to be an Educational Innovative Organization in the Digital Era. Rajamangala University of Technology Tawan-ok Social Science Journal, 10(2), 20–35.
