ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จของการประกอบธุรกิจการท่องเที่ยวแบบโฮมสเตย์ จังหวัดเชียงใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การท่องเที่ยวแบบชุมชนโดยพักในบ้านคนท้องถิ่นหรือโฮมสเตย์ เป็นที่นิยมมากขึ้น ภาครัฐได้ส่งเสริมการท่องเที่ยวรูปแบบโฮมสเตย์ โดยออกกฎกระทรวงยกเว้นโฮมสเตย์ ไม่ให้ต้องอยู่ภายใต้ข้อกำหนดของธุรกิจโรงแรมตาม พ.ร.บ.โรงแรม ทำให้ธุรกิจโฮมสเตย์เริ่มแพร่หลายมากขึ้น โดยเฉพาะในแหล่งท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติที่ห่างไกล บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการประกอบการธุรกิจการท่องเที่ยวแบบโฮมสเตย์ในจังหวัดเชียงใหม่ การวิจัยนี้ใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักท่องเที่ยวที่เข้าพักโฮมสเตย์ 5 อำเภอ อำเภอหางดง อำเภอแม่ริม อำเภอแม่แตง อำเภอจอมทอง และอำเภอแม่แจ่ม จำนวน 400 คน ใช้วิธีการสุ่มแบบบังเอิญ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ด้วยการวิเคราะห์ถดถอยพหุ
ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาด คุณลักษณะของโฮมสเตย์และการบริการ การบริหารจัดการ การสนับสนุนจากภาครัฐ ส่งผลต่อความสำเร็จของการประกอบการธุรกิจการท่องเที่ยว แบบโฮมสเตย์ในจังหวัดเชียงใหม่ ผลการวิจัยในครั้งนี้สามารถนำไปใช้เป็นข้อมูลสำหรับภาครัฐ เพื่อนำไปใช้ในด้านการวางแผนนโยบายด้านการท่องเที่ยวในรูปแบบโฮมสเตย์ รวมทั้งการพิจารณาเรื่องระเบียบ กฎหมาย จะช่วยสนับสนุนผู้ประกอบการรายย่อย รวมถึงผู้ประกอบการสามารถเข้าใจถึงความต้องการของนักท่องเที่ยว และบริหารจัดการโฮมสเตย์ให้สอดคล้องกับความต้องการของนักท่องเที่ยว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร
เอกสารอ้างอิง
Al-Dmour, H., Zu'bi, M. F., Al-Zu'bi, Z. M., & Kakeesh, D. (2013). The Effect of Services Marketing Mix Elements on Customer-Based Brand Equity: An Empirical Study on Mobile Telecom Service Recipients in Jordan. International Journal of Business and Management, 8(11), 13–26.
Alén, E., Losada, N., & Domínguez, T. (2016). The Impact of Ageing on the Tourism Industry: An Approach to the Senior Tourist Profile. Social Indicators Research, 127(1), 303–322.
Baumgartner, F. R., & Jones, B. D. (1993). Agendas and Instability in American Politics. Chicago: University of Chicago Press.
Bramwell, B., & Lane, B. (2000). Tourism Collaboration and Partnerships: Politics, Practice and Sustainability. Clevedon: Channel View Publications.
Chen, C. F., & Tsai, D. (2007). How Destination Image and Evaluative Factors Affect Behavioral Intentions? Tourism Management, 28(4), 1115–1122.
Chiang Mai Provincial Office. (2023). Chiang Mai Province Tourism Statistics and Development Plan Report 2022–2023. Chiang Mai Province.
Cochran, W. G. (1953). Sampling Techniques. New York: John Wiley & Sons.
Drucker, P. F. (1999). Management Challenges for the 21st Century. New York: Harper Business.
Freeman, R. E. (1984). Strategic Management: A Stakeholder Approach. Boston: Pitman Publishing.
Hall, C. M. (2005). Tourism: Rethinking the Sociology of Tourism. Harlow: Pearson Education.
Kotler, P., & Armstrong, G. (2018). Principles of Marketing. (17th ed.). Harlow: Pearson.
Kotler, P., & Keller, K. L. (2016). Marketing Management. (15th ed.). Harlow: Pearson.
Luekveerawattana, R. (2024). Key Factors Facilitating Homestay Success: A Focus on Cultural and Natural Values. Cogent Social Sciences, 10(1), 2341479.
Millán, A., & Esteban, Á. (2004). Development of a Multi-Item Scale for Measuring Customer Satisfaction in Travel Agencies Services. Tourism Management, 25(5), 533–546.
Mowforth, M., & Munt, I. (2003). Tourism and Sustainability: New Tourism in the Third World. London: Routledge.
Office of the National Economic and Social Development Council. (2019). National Strategy 2018–2037. Retrieved August 22, 2025, from https://www.nesdc.go.th/nscr/ns/
Pansiri, J. (2008). The Effects of Characteristics of Partners on Strategic Alliance Performance in the SME Dominated Travel Sector. Tourism Management, 29(1), 101–115.
Parasuraman, A., Zeithaml, V. A., & Berry, L. L. (1988). SERVQUAL: A Multiple-Item Scale for Measuring Consumer Perceptions of Service Quality. Journal of Retailing, 64(1), 12–40.
Porter, M. E. (2008). Competitive Strategy: Techniques for Analyzing Industries and Competitors. New York: Free Press.
Putnam, R. D. (1993). Making Democracy Work: Civic Traditions in Modern Italy. Princeton, NJ: Princeton University Press.
Ranjan, K. R., & Read, S. (2016). Value Co-Creation: Concept and Measurement. Journal of the Academy of Marketing Science, 44(3), 290–315.
Reichheld, F. F. (2003). The One Number You Need to Grow. Harvard Business Review, 81(12), 46–54.
Ritchie, J. R. B., & Crouch, G. I. (2003). The Competitive Destination: A Sustainable Tourism Perspective. Wallingford: CABI Publishing.
Senate Tourism Committee. (2011). Report of the Results of the Seminar on Problems and Obstacles of Thai Homestays. Bangkok: Parliament Building 2.
Sroypeth, S., Rangsungnoen, G., & Caldicott, R. W. (2025). A Co-Generated Analysis of Thai Homestays: Overcoming SERVQUAL Deficiencies and Sustainability Barriers. Advances in Southeast Asian Studies, 18(1), 31–58.
Tosun, C. (2000). Limits to Community Participation in the Tourism Development Process in Developing Countries. Tourism Management, 21(6), 613–633.
Zeithaml, V. A., Berry, L. L., & Parasuraman, A. (1996). The Behavioral Consequences of Service Quality. Journal of Marketing, 60(2), 31–46.
