การพัฒนาการมีส่วนร่วมของเครือข่ายในการให้บริการของศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน โดยพุทธสันติวิธี : ตำบลลำไทร อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบริบท สภาพปัญหาด้านการมีส่วนร่วมของเครือข่ายในการให้บริการของศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน ตำบลลำไทร อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 2) วิเคราะห์หลักพุทธธรรมที่เอื้อต่อการพัฒนาการมีส่วนร่วมของเครือข่ายในการให้บริการของศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน ตำบลลำไทร อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และ 3) นำเสนอแนวทางพัฒนาการมีส่วนร่วมของเครือข่ายในการให้บริการของศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน โดยพุทธสันติวิธี ในตำบลลำไทร อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 17 คน โดยคัดเลือก 3 กลุ่มที่มีส่วนเกี่ยวข้อง และข้อมูลถูกสรุปวิเคราะห์ และสังเคราะห์ เพื่อเสนอแนวทางแก้ไขและพัฒนาศูนย์ไกล่เกลี่ยต่อไป
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัญหาของศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน ตำบลลำไทร อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ได้แก่ ชุมชนขาดการรับรู้ การประชาสัมพันธ์ไม่ทั่วถึง ปัญหาด้านบุคลากร อุปสรรคทางกฎหมาย และความน่าเชื่อถือต่ำกว่าศูนย์ของศาล 2) หลักพุทธสันติวิธีที่เหมาะสม คือ สังคหวัตถุ 4 หลักธรรมครองใจคน, อปริหานิยธรรม องค์กรมีความมั่นคง, และกัลยาณมิตร 7 การอยู่ร่วมกันอย่างสันติ และการให้บริการด้วยเมตตา และ3) แนวทางพัฒนาการมีส่วนร่วมของเครือข่ายในการให้บริการของศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน โดยพุทธสันติวิธี ในตำบลลำไทร อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ได้นำเสนอเป็น “LAMSAI Model” คือ L-Loving Kindness การบริการด้วยความเมตตา, A-Awarenessก การพัฒนาการตื่นรู้, M-Mediation สร้างความศรัทธากระบวนการไกล่เกลี่ย, S-Service Mind บริการด้วยใจ, A-Action สร้างการมีส่วนร่วมทุกฝ่าย และ I-Integration การบูรณาการความร่วมมือภาคีเครือข่ายที่มีประสิทธิภาพอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร
เอกสารอ้างอิง
Act on Mediation, B.E. 2562. (2019, May 22). Royal Gazette, 136(67a), 1–21.
Cohen, J. M., & Uphoff, N. T. (1980). Participation’s Place in Rural Development: Seeking Clarity Through Specificity. World Development, 8(3), 213–235.
Kultat, H., & Prachyanan, T. (2009). Network Building and Management. Songkhla: Institute of Public Policy, Prince of Songkla University.
Metkarunjit, M. (2010). Participatory Management: People, Local Administrative Organizations, and Government (2nd ed.). Bangkok: Bookpoint.
O’Toole, L. J., Jr., & Meier, K. J. (2004). Public Management in Intergovernmental Networks: Matching Structural Networks and Managerial Networking. Journal of Public Administration Research and Theory, 14(4), 469–494.
Phra Brahmagunabhorn (P. A. Payutto). (2007). Samānatthā: Equitable Conduct in Society. Bangkok: Mahachulalongkornrajavidyalaya University.
Phramaha Hansa Dhammahaso (Nithi Boonyakarn). (2011). Buddhist Peaceful Means: Integration of Principles and Conflict Management Tools. Bangkok: 21 Century Co., Ltd.
Phutakorn, T. (2019). Harmony Enhancement in Thai Society. Academic Journal of the Humanities and Social Sciences, Dhonburi Rajabhat University, 2(3), 92–107.
SDG Move Team. (2023). Goal 17: Partnerships for the Goals. Retrieved January 9, 2025, from https://www.sdgmove.com/2020/12/23/goal-17-partnerships-for-the-goals/
