ผลของการสอนคำศัพท์เน้นรูปแบบโดยใช้แบบฝึกคำศัพท์ที่มีต่อความรู้คำศัพท์เชิงรับและเชิงสร้างของผู้เรียนภาษาอังกฤษสำหรับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

บทคัดย่อ

        การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความแตกต่างของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรู้คำศัพท์ ทั้งความรู้เชิงรับและเชิงสร้างของกลุ่มตัวอย่างที่มีความสามารถทางภาษาอังกฤษระดับพื้นฐานสูงและกลุ่มตัวอย่างที่มีความสามารถทางภาษาอังกฤษระดับพื้นฐานต่ำหลังได้รับวิธีการสอนคำศัพท์เน้นรูปแบบโดยไม่ใช้กิจกรรมการสื่อสาร 2) เพื่อศึกษาความคงทนของความรู้ด้านคำศัพท์ของกลุ่มตัวอย่างทั้งสองกลุ่ม กลุ่มตัวอย่างในงานวิจัยนี้ คือ นักศึกษาชั้นปีที่ 3-4 ที่เรียนวิชาภาษาอังกฤษทางการเกษตรในภาคการเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2556 มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ จำนวน 39 คน ซึ่งได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง (purposive sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลประกอบด้วย 1) แผนการสอนปรับพื้นฐานด้านคำศัพท์ 2) แผนการสอนคำศัพท์เน้นรูปแบบโดยไม่ใช้กิจกรรมการสื่อสาร 3) แบบทดสอบหลังการสอนทันทีและวัดความคงทน ผลการศึกษาพบว่า 1) กลุ่มตัวอย่างทั้งสองกลุ่มมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรู้คำศัพท์หลังการสอนทันทีที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.00 โดยกลุ่มตัวอย่างที่มีความสามารถพื้นฐานสูง มีคะแนนด้านการใช้และการรับรู้คำศัพท์ดีกว่ากลุ่มตัวอย่างที่มีความสามารถพื้นฐานต่ำ 2) ความคงทนในการเรียนรู้คำศัพท์ของกลุ่มที่มีความสามารถพื้นฐานสูง ลดลงอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ แต่ความคงทนในการเรียนรู้คำศัพท์ของกลุ่มที่มีความสามารถพื้นฐานต่ำลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .003) คำนามและคำกริยาเป็นประเภทของคำที่กลุ่มตัวอย่างทั้งสองจำได้มากที่สุด ส่วนประเภทของคำที่เป็นปัญหาของกลุ่มที่มีความสามารถ พื้นฐานสูงคือคำบุพบทและของกลุ่มที่มีความสามารถพื้นฐานต่ำคือคำกริยาวิเศษณ์ข้อเสนอแนะในการสอนคือ พิจารณาสอนคำบุพบทและคำกริยาวิเศษณ์ซึ่งผู้เรียนมักมองข้าม และเน้นการฝึกฝนคำศัพท์ในเชิงสร้าง ส่วนข้อเสนอแนะของการทำวิจัยครั้งต่อไปคือ ควรจัดให้มีการทดสอบความรู้ก่อนเรียนและควรเปรียบเทียบการสอนคำศัพท์เน้นรูปแบบผ่านกิจกรรมการสื่อสารกับการสอนคำศัพท์เน้นรูปแบบโดยไม่ใช้กิจกรรมการสื่อสาร