การพัฒนาตัวชี้วัดสุขภาวะทางวัฒนธรรมระดับชุมชน
คำสำคัญ:
ตัวชี้วัด, สุขภาวะทางวัฒนธรรมบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาตัวชี้วัดสุขภาวะทางวัฒนธรรมระดับชุมชน สำหรับประเทศไทย โดยมีวัตถุประสงค์ย่อย ดังนี้ 1) พัฒนาตัวชี้วัดสุขภาวะทางวัฒนธรรมระดับชุมชน 2) พัฒนาแบบวัดสุขภาวะทางวัฒนธรรมและคู่มือการใช้ และ 3) ตรวจสอบคุณภาพของแบบวัดสุขภาวะทางวัฒนธรรม ใช้รูปแบบการวิจัยและพัฒนา โดยมีกิจกรรมหลัก 3 ส่วน ส่วนที่ 1 การพัฒนาตัวชี้วัดสุขภาวะทางวัฒนธรรมระดับชุมชน สังเคราะห์ข้อมูลจาก 4 แหล่งดังนี้ 1) เอกสาร และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง 2) ผลการสัมภาษณ์เชิงลึกนักวิชาการวัฒนธรรม ผู้ทรงคุณวุฒิ และผู้ปฏิบัติงานด้านวัฒนธรรม 3) ข้อมูลการถอดบทเรียนชุมชนต้นแบบด้านวัฒนธรรม และ 4) ผลการประชุมระดมความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญ ส่วนที่ 2 การพัฒนาแบบวัดสุขภาวะทางวัฒนธรรมและคู่มือการใช้ และส่วนที่ 3 การตรวจสอบคุณภาพของแบบวัดสุขภาวะทางวัฒนธรรม โดยนำแบบวัดไปทดลองใช้กับชุมชน 5 ภูมิภาค คำนวณหาค่าความเชื่อมั่นของแบบวัด
ผลการวิจัย มีดังนี้ 1)ได้ตัวชี้วัดสุขภาวะทางวัฒนธรรมระดับชุมชน 5 ด้านคือ 1.1) การยอมรับความหลากหลายวัฒนธรรม 1.2) ความพึงพอใจกับการมีพื้นที่แสดงออกทางวัฒนธรรม 1.3) ความภาคภูมิใจในวัฒนธรรม 1.4) ความพึงพอใจกับการมีข้อตกลง กติกา หรือแนวปฏิบัติทางวัฒนธรรม และ 1.5) ความพึงพอใจกับการมีภาคีเครือข่ายทางวัฒนธรรม 2) ได้แบบวัดสุขภาวะทางวัฒนธรรมระดับชุมชน จำนวน 15 ข้อ พร้อมคู่มือการใช้ และ3) ผลการตรวจสอบคุณภาพของแบบวัด ได้ค่าความเชื่อมั่นรวมทุกด้าน เท่ากับ 0.70 และสามารถนำไปใช้กับชุมชนได้จริง
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2016 วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ (Journal of Liberal Arts Prince of Songkla University Hat Yai)

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์บทความเป็นของผู้เขียน แต่วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ขอสงวนสิทธิ์ในการเป็นผู้ตีพิมพ์เผยแพร่เป็นครั้งแรก


