การเปรียบเทียบความสำเร็จของภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ ของผู้นำองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทยที่มีระดับการศึกษาแตกต่างกัน

ผู้แต่ง

  • ทวีสันต์ วิชัยวงษ์
  • ภักดี โพธิ์สิงห์
  • ยุภาพร ยุภาศ

DOI:

https://doi.org/10.14456/jlapsu.2022.24

คำสำคัญ:

ระดับการศึกษา, ภาวะผู้นำ, ผู้นำเชิงสร้างสรรค์, ความสำเร็จในการสื่อสาร

บทคัดย่อ

บทความนี้มุ่งศึกษาความสำเร็จของภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ และเปรียบเทียบความสำเร็จของภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้นำองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย ที่มีระดับการศึกษาแตกต่างกัน ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ เก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่มีบทบาทหน้าที่การปฏิบัติงานในระดับผู้บริหาร ได้แก่ นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด ปลัดองค์การบริหารส่วนจังหวัด
ผู้อำนวยการกองแผนและงบประมาณ ผู้อำนวยการกองคลัง และผู้อำนวยการสำนักงานช่าง ครอบคลุมพื้นที่ 76 จังหวัด รวม 380 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการวิจัย ทำการวิเคราะห์ตัวแปรเดียว (Univariate Analysis)โดยใช้สถิติพรรณนาในการอธิบาย และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว(One-way ANOVA) เพื่อเปรียบเทียบเชิงซ้อนด้วยวิธี LSD (Fisher’s Least Significant Difference) ผลการศึกษา พบว่า การศึกษาเป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อความคิดเห็นเกี่ยวกับความสำเร็จของภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารองค์การบริหารส่วนจังหวัด มีค่าเฉลี่ยรวมเท่ากับ 4.48 โดยมีค่าเฉลี่ยในด้านทัศนคติเชิงบวกในการทำงานมากที่สุด รองลงมาคือด้านการสร้างความไว้วางใจในองค์กร และด้านประสิทธิภาพการสื่อสารภายในองค์กร ซึ่งผู้นำในองค์การบริหารส่วนจังหวัดที่มีระดับการศึกษาสูงสุดแตกต่างกัน มีความคิดเห็นต่อความสำเร็จของภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์แตกต่างกันอย่างชัดเจน จึงมีข้อเสนอแนะต่อหน่วยงานว่าควรมีการส่งเสริม
สนับสนุนการศึกษาเล่าเรียนในระดับที่สูงขึ้นของบุคลากรเพื่อพัฒนาภาวะผู้นำให้มีความสามารถในการนำองค์กร

เอกสารอ้างอิง

Alves, H. (2011). The measurement of perceived value in higher education: a unidimensional approach. The Service Industries Journal, 31(12), 1943-1960.

Ash, R. L.,& Persall, M. (2000). The principal as chief learning officer: Developing teacher leaders. NASSP Bulletin, 84(616), 15-22. DOI:10.1177/019263650008461604

Basadur, M. (2004). Leading others to think innovatively together: Creative leadership. The Leadership Quarterly, 15(1), 103-121.

Boonchuay, N. (2010). Development of creative leadership of educational institution administrators [Unpublished doctoral dissertation]. Walai Alongkorn Rajabhat University.

Cronbach, L. J. (1970). Essentials of psychological testing. Harper and Row.

Deary, I. J., & Johnson, W. (2010). Intelligence and education: causal perceptions drive analytic processes and therefore conclusions. International Journal of Epidemiology, 39(5), 1362-1369.

Dubrin, A.J., Dalglish, C., & Miller, P. (2006). Leadership: 2nd Asia-Pacific edition. Houghton Mufflin Company.

Hadyaw, T. (2021). Needs and necessity, and guidelines for developing creative leadership of educational institution directors under the Office of Primary Education Service, Pethcaboon [Unpublished master’s thesis]. Naresuan University.

Harris, A. (2009). Creative leadership: Developing future leaders. Management in Education, 23(1), 9-11.

Lila, K. (2013). The study of formative leadership of school principals in the school under the Bangkok Metropolis, Administrative Office of Bangkhen District [Unpublished master’s thesis]. Srinakharinwirot University.

Nimpanit, J. (1985). Motivation and leadership. Sukhothai Thammathirat University.

Thammalikhit, M. (2016). Leadership over leaders of educational institutions, Muang District, Office of Primary Education Service, Chantaburi, Area 1 [Unpublished master’s thesis]. Burapha University.

Wittaya-udom, W. (2005). Modern leadership. Theera Film and Scitech.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2022-12-14

รูปแบบการอ้างอิง

วิชัยวงษ์ ท., โพธิ์สิงห์ ภ. ., & ยุภาศ ย. . (2022). การเปรียบเทียบความสำเร็จของภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ ของผู้นำองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทยที่มีระดับการศึกษาแตกต่างกัน. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 14(2), 321–344. https://doi.org/10.14456/jlapsu.2022.24