การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บ้านไทยทรงดำ อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี

ผู้แต่ง

  • ธนิถา แสงวิเชียร คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ ประเทศไทย
  • ปริพรรน์ แก้วเนตร สำนักวิชาการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย ประเทศไทย
  • จุฑามาส เพ็งโคนา สาขาวิชาพัฒนาการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยแม่โจ้-ชุมพร ประเทศไทย
  • ฐณวุฒ ชุติพงศ์เดช สาขาการจัดการภาคบริการและการท่องเที่ยว วิทยาลัยนานาชาติเพื่อศึกษาความยั่งยืน มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประเทศไทย
  • ฐานิดา ดวงแป้น คณะการจัดการการท่องเที่ยว สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ประเทศไทย

คำสำคัญ:

การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์, ความพร้อมชุมชน, ไทยทรงดำ, บ้านไทยทรงดำ

บทคัดย่อ

           การวิจัยเรื่องนี้ใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยมีวัตถุประสงค์ในการศึกษา 3 ข้อ ดังนี้ 1) ศึกษาลักษณะโครงสร้างบ้านของชาวไทยทรงดำ 2) สำรวจความพร้อมของคนในชุมชนในการรองรับการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ และ 3) เสนอแนวทางการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ที่เหมาะสมสำหรับชาวไทยทรงดำในอำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรีเพื่อนำมาสู่การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ให้เป็นเครื่องมืออนุรักษ์ทุนทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นของชุมชน ผลการศึกษาพบว่า มีร่องรอยการสืบทอดภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมผ่านลักษณะโครงสร้างบ้านอันเป็นอัตลักษณ์ของชาวไทยทรงดำ ความโดดเด่นของโครงสร้างบ้านไทยทรงดำหรือบ้านลาวที่แตกต่างจากลักษณะของบ้านทรงไทยทั่วไปรวมถึงพิธีกรรมทางจิตวิญญาณที่เกี่ยวข้องกับตัวเรือนของบ้านในทุกขั้นตอนของการสร้างบ้านล้วนเป็นความภาคภูมิใจของชาวไทยทรงดำ ที่อาศัยในชุมชนชาวไทยทรงดำ อำเภอไทรย้อย จังหวัดเพชรบุร ซึ่งเต็มใจในการนำเสนอและถ่ายทอดทุนทางวัฒนธรรมที่สืบต่อกันมาจากบรรพบุรุษให้กับผู้มาเยี่ยมชม และการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์สำหรับชาวไทยทรงดำ ควรจัดเป็นกิจกรรมการท่องเที่ยวในรูปแบบเพื่อการเรียนรู้และอนุรักษ์วิถีชีวิต ซึ่งประกอบด้วย 1) กิจกรรมค่ายการเรียนรู้และอนุรักษ์บ้านไทยทรงดำ 2) เรียนรู้พิธีกรรมเกี่ยวกับเฮือนที่อยู่อาศัยของชาติพันธุ์ไทยทรงดำ 3) หัตถกรรมของที่ระลึกอัตลักษณ์ไทยทรงดำ และ 4) เรียนรู้การทำอาหารพื้นถิ่น วัฒนธรรมอาหารไทยทรงดำ เป็นต้น

เอกสารอ้างอิง

Burusphat, S. (1996). Thai Song encyclopedia. Research Institute for Languages and Cultures of Asia: Mahidol University. [in Thai]

Carvalho, F., Ferreira, A.M., & Mota Figueira, L. (2016). Cultural and creative tourism in Portugal PASOS. Revista de Turismo y Patrimonio Cultural, 14(5), 1075-1082.

Janpla, J., Songsuwong, W., Kijkar, P., & Wongsaming, S. (2016). Development of Thai Song Dam woven fabric products to add value following the creative economy concept. Veridian E-Journal, Silapakorn University, 9(2), 82-98. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal. [in Thai]

Jarernpanit, T. (2016). Ghosts and power: Through ghosts believing of Thai Song Dum, Tambon Pun Sao, Bang Ra Gum. Phitsanulok. Ratchaphruek Journal, 14(2), 67-74. [in Thai]

Jinwuth, W., & Yimsurai, S. (2012). Vernacular architecture of ethnic groups in 9 provinces of lower northern area, Thailand: Case study: The Lahu house, the Lao Song house and the Thai Sukothai house. Art and Architecture Journal of Naresuan University, 6(1), 25-38. [in Thai]

Junlamakorn, Y. (2007). Communication and community's participation in maintaining cultural identity of Thai Song Dam in Khao Yoi district, Phetchaburi province [Unpublished master’s thesis]. Chulalongkorn University. [in Thai]

Kirdsiri, K. (2011). Historical background of Tai-Lao settlement and movement to Thailand. Journal of the Faculty of Architecture.Silpakorn University, 7(4), 83-130.

Landry, C. (2010). ‘Experiencing imagination: Travel as a creative trigger’, in R.Wurzburger, T. Aageson, A. Pattakos and S. Pratt (eds), Creative tourism, a global conversation: How to provide unique creative experiences for travelers worldwide, Santa Fe, NM: Sunstone Press, 33-42.

Liamprawatt, S., & Wattanaprasert, K. (1988). Laos voice system of Tha Jin River. Silapakorn University.

Muenjanchoey, R. (2015). Cultural capital for Thai Song Dam’s development in Nakhon Pathom Province. Veridian E-Journal, Silapakorn University, 8(2), 231-247. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal [in Thai]

Richards, G. (2011). Creativity and tourism – the state of the art. Annals of Tourism Research, 38(4), 1225–1253.

Richards, G., & Marques, L. (2012). Exploring creative tourism: Editors introduction. Journal of Tourism Consumption and Practice, 4(2), 1-11.

Senapitak, N. (1980). Sarn Phu Thai. Agsornpittaya. [in Thai]

Thammawimutti, A., & Siriwong, P. (2017). Thai Song Dam identity maintenance: Discursive practice to strong community building of Hua Kao Jeen Village. Veridian E-Journal, Silapakorn University, 10(1), 1552-1571. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/index, [in Thai]

UNESCO. (2006). Towards Sustainable Strategies for Creative Tourism: Discussion report of the planning meeting for the 2008 International Conference on Creative Tourism. http://unesdoc.unesco.org/

UNWTO. (2018). Tourism as a Tool for Sustainable Regional Development. http://www2.unwto.org/en/event/tourism-tool-sustainable-regional-development

Wisutthilucksana, S., Saiphan, P., Thapalakul, O., & Sindacharak, T. (2013). Creative Tourism. DASTA.

Wurzburger, R., Pratt, S., & Pattakos, A. (2009). Creative tourism, a global Sunstone Press.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-06-29

รูปแบบการอ้างอิง

แสงวิเชียร ธ., แก้วเนตร ป., เพ็งโคนา จ., ชุติพงศ์เดช ฐ., & ดวงแป้น ฐ. (2020). การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บ้านไทยทรงดำ อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 12(1), 180–199. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/journal-la/article/view/244513

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย