A Study of Vlog Media Production Process for Violence Awareness under the Media Literacy Concept of Junior High School Students in Udon Thani Municipality, Udon Thani Province
Keywords:
Media Literacy, Media Production, Vlog, Participation, School ViolenceAbstract
The objectives of the research were to organize camp activities for junior high school students in Udon Thani municipality to have knowledge and understanding about media literacy, produce vlogs to raise awareness of violence under the concept of media literacy, and study the satisfaction of students towards vlogs for improving awareness of violence. This mixed method research recruited 30 junior high school students from 6 municipal schools in Udon Thani by using purposive method. Vlog media were produced through a participatory process applying 3P techniques (pre-production, production and post-production), allowing seniors to take care of younger students in every step. The quantitative data were collected by using a questionnaire with 265 students and analyzed by frequency, percentage and mean.
The results of the qualitative research revealed that 1) the process of creating vlog media The participative model imparts knowledge to students. There is a greater understanding and awareness of violence. via researching, training, and working in the media. 2) Training students are required to create vlogs. Six stories were made public in an effort to increase public awareness of violence under the framework of participatory media literacy. According to the findings of the quantitative study, three students who watched vlogs Media literacy to raise awareness of violence content with vlog media With an overall average at a high level ( =4.06, S.D.=0.764), all criteria were high. It was discovered that students have a high level of awareness regarding all facets of violence. with a high level overall average (
=4.09, S.D.=0.775)
References
จีรภัทร ใจอารีย์. (2564). แนวทางการพัฒนาตนเองของนักศึกษาสาขาการจัดการทรัพยากรมนุษย์ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม. วารสารวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 3(2), 95-110.
ฐาศุกร์ จันประเสริฐ. (2554). ความรุนแรงในโรงเรียน เสียงสะท้อนจากเด็ก เยาวชน และผู้เกี่ยวข้อง. วารสารพฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนา, 3(1), 1-9.
ตฤณห์ โพธิ์รักษา. (2565). อิทธิพลของสื่อที่มีผลต่อพฤติกรรมความรุนแรงของเด็ก และเยาวชน. วารสารรัฐศาสตร์รอบรู้และสหวิทยาการ, 5(2), 97-116.
ดนัย อังควัฒนวิทย์. (2563). ปัญหาความรุนแรง ในเด็กและวัยรุ่น. สืบค้น 30 ตุลาคม 2563, จาก https://www.rama.mahidol.ac.th/th/knowledge_awareness_health/01sep2020-0957
โตมร อภิวันทนากร. (2552). คู่มือจัดกระบวนการและกิจกรรมเพื่อพัฒนาเยาวชนรู้เท่าทันสื่อ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ปิ่นโต พับลิชชิ่ง.
ไทยพีบีเอส. (2561). แนวโน้มความรุนแรงในครอบครัวเพิ่มสูง. สืบค้น 1 พฤศจิกายน 2563, จาก https://www.thaipbs.or.th/news/content/275162
บุบผา เมฆศรีทองคำ. (2554).การศึกษาการรู้เท่าทันสื่อ: วิถีทางในการสร้างพลังการรู้เท่าทันสื่อ. วารสารนักบริหาร, 31(2), 63-69.
บุษบา หินเธาว์. (2564). การพัฒนาเนื้อหาของสื่อเฟซบุ๊กแฟนเพจเพื่อสื่อสารการตลาดผลิตภัณฑ์ไข่เค็มสมุนไพร ป้าจีตําบลดอนทอง อําเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก. วารสารวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 3(3), 64-81.
มธุรดา สุวรรณโพธิ์. (2559). ปรับพฤติกรรม แก้ปัญหาวัยรุ่นใช้ความรุนแรง. สืบค้น 15 ตุลาคม 2563, จาก https://www.thaihealth.or.th/ปรับพฤติกรรม-แก้ปัญหาวั/
เยาวภา บัวเวช และมาริษา สุจิตวนิช. (2558). การวิจัยการรู้เท่าทันสื่อ: ประโยชน์และการนำไปใช้ของนักศึกษาสาขานิเทศศาสตร์ คณะวิทยาการจัดการ (รายงานการวิจัย). นครปฐม: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.
ยศวริศ นามแฝง. (2564). จุดเริ่มต้นการทำหนังสั้น 3P Production. สืบค้น 22 พฤษภาคม 2566, จาก https://news.trueid.net/detail/MlOY01qx176m
รัตนางศ์ ตุละวรรณ. (2563).การมีส่วนร่วมของผู้รับสารในสื่อเพื่อการเรียนรู้จากงานวิจัย. วารสารศาสตร์, 13(1), 233-263.
รินทร์ลภัส เกตุวีระพงศ์. (2564). พฤติกรรมการใช้สื่อสังคมออนไลน์ การรู้เท่าทันสื่อ และการตระหนักรู้การกลั่นแกล้งกันบนโลกออนไลน์ของเยาวชนในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารพิฆเนศวร์สาร, 17(2), 143-160.
ศูนย์ข้อมูลและข่าวสืบสวนเพื่อสิทธิพลเมือง. (2561). เด็กทั่วโลกกำลังเผชิญความรุนแรงในโรงเรียน ไทยปีละกว่า 600,000 ราย. สืบค้น 25 ธันวาคม 2562, จาก https://www.tcijthai.com/news/2018/02/scoop/8545
สกุลศรี ศรีสารคาม. (2565). การสร้างโมเดลต้นแบบเพื่อพัฒนาทักษะการคิดและรู้เท่าทันสื่อหลากแพลตฟอร์มของผู้ผลิตสื่อด้วยกระบวนการเล่าเรื่องข้ามสื่อและการคิดเชิงออกแบบ. วารสาร ปัญญาภิวัฒน์, 15(1), 293-307.
สำนักงานกิจการยุติธรรม กระทรวงยุติธรรม. (2561). สถานการณ์การใช้ความรุนแรงภายในครอบครัว. สืบค้น 20 กุมภาพันธ์ 2563, จาก https://www.thaipbs.or.th/news/content/275162
สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดอุดรธานี. (2564). ข้อมูลสารสนเทศด้านการศึกษาจังหวัดอุดรธานี. สืบค้น 27 มีนาคม 2563, จาก https://drive.google.com/file/d/1lR7Fo_hvt_H9nfUyOCKPh5mzBXbE7XWe/view
เสริมศักดิ์ ขุนพล. (2564). การสร้างสรรค์สื่อรณรงค์แบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างความเข้าใจและลดปัญหาการเสพน้ำกระท่อมในกลุ่มเยาวชนพื้นที่เสี่ยงของจังหวัดสงขลา(รายงานการวิจัย). สงขลา: มหาวิทยาลัยทักษิณ.
อุราเพ็ญ ยิ้มประเสริฐ. (2559). การรู้เท่าทันสื่อ: ประโยชน์และการนำไปใช้ กรณีศึกษา สถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งหนึ่ง. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 8(2), 183-195.
Potter, W. J. (2014). Theory of media literacy (3rd ed.). London: Sage.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2024 Faculty of Management Science Pibulsongkram Rajabhat University

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฎพิบูลสงคราม
บทความที่ลงพิมพ์ใน วารสารวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฎพิบูลสงคราม ถือว่าเป็นความเห็นส่วนตัวของผู้เขียนคณะบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย ผู้เขียนต้องรับผิดชอบต่อบทความของตนเอง