The Study of Tourism System in Ban Tham Suea Community, Ao Luek Tai Subdistrict, Ao Luek District, Krabi Province
Keywords:
Tourism System, Ban Tham Suea Community, Krabi ProvinceAbstract
This phenomenological qualitative research aimed to study and analyze the tourism system in Ban Tham Suea community, Ao Luek Tai subdistrict, Ao Luek district, Krabi Province. The data collecting was sought through documents, articles, related e-documents, in-depth interviews as well as focus group conducted with those involved at tourist attractions in the community and non-participated observation. Content analysis was employed to analyze the data. The results showed that in terms of the human component in the tourist dimension, the tourists to the Ban Tham Suea community were Thai and foreign tourists. As for the geographical component, the community deployed a virtual tour with tourism, so there were several ways for tourists to travel to the community. In terms of the industrial component, the community provided accommodation, recreational activities, and group recreation services. The community divided the community tourism zone into 5 learning zones. The community also had an OTOP center for tourism. As for the environmental component, it adopted modern technology to tourism. The community promoted and supported career innovation. It had a network of tourism operations. The community had rules that are enforced as a collective agreement.
References
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2562). โครงการเพื่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (รายงานฉบับสมบูรณ์). สืบค้น 25 มีนาคม 2565, จาก https://mots.go.th/ewt_dl_link.php?nid=12288
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2563). ผลกระทบต่อการท่องเที่ยวไทย สถานการณ์การท่องเที่ยวของประเทศไทย ไตรมาส 1/2563. สืบค้น 5 ตุลาคม 2565, จากhttps://www.mots.go.th/download/TourismEconomicReport/4-1TourismEconomicVol4.pdf
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2562). แนะนำปลายทางกระบี่. สืบค้น 25 มีนาคม 2565, จาก https://thai.tourismthailand.org/Destinations/Provinces/กระบี่/344
คณะกรรมการบริหารงานจังหวัดแบบบูรณาการ สำนักงานจังหวัดกระบี่. (2562). แผนพัฒนาจังหวัดกระบี่ พ.ศ. 2561-2565 ฉบับทบทวนรอบปี พ.ศ. 2564. สืบค้น 25 มีนาคม 2565, จาก http://krabi.thailocallink.com/files/com_news_develop_plan/2020-08_5346d4ead2 38117.pdf
คมกฤช จันทรัตน์. (2562). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน: กรณีศึกษาวิสาหกิจท่องเที่ยวชุมชนบ้านถ้ำเสือ ตำบลอ่าวลึกใต้ อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่ (การศึกษาค้นคว้าอิสระ). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
จตุรพร อร่าม. (2565). ชุมชนบ้านถ้ำเสือ (บ้านไร่ปรีดาโฮมสเตย์). สัมภาษณ์วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2565.
จิราพร ไชยเชนทร์. (2563). ชุมชนคลองร้อยสายกับทุนทางสังคมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว. วารสารชุมชนวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 14(2), 13-14.
จุฑาพร บุญคีรีรัฐ และณัฐภาณี จริตไทย. (2563). การเปลี่ยนแปลงรูปแบบการท่องเที่ยวกับเทคโนโลยีสารสนเทศบนโลกดิจิทัล. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 12(2), 285-301.
จำเนียร จวงตระกูล. (2561). ปัญหาการกำหนดกลุ่มตัวอย่างและวิธีการสุ่มตัวอย่างในการวิจัยเชิงคุณภาพ. วารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 1(2), 1-16.
ณัฐกานต์ รองทอง และวงศ์วิภา โถสุวรรณจินดา. (2563). แนวทางการพัฒนาศักยภาพรูปแบบการท่องเที่ยวชุมชนบ้านสาขลา อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 14(1), 109-129.
ประนอม การชะนันท์. (2562). ศักยภาพทรัพยากรการท่องเที่ยวทางธรรมชาติของตำบลท่างิ้ว อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(2), 898-915.
ประเมิน กาฬภักดี. (2564). แนวทางการจัดการทรัพยากรป่าชุมชนอย่างยั่งยืนในเขตพื้นที่ภาคตะวันออก. วารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น, 5(1), 1-27.
พีรวิชญ์ สิงฆาฬะ, ภานุพงศ์ อุบัวบล, ศราวุธ ตันติวัฒนสุทธิ, เฉลิมเกียรติ เฟื่องแก้ว และอธิป จันทร์สุริย์. (2563). การศึกษาระบบการท่องเที่ยวชุมชนบ้านน้ำเชี่ยว อำเภอแหลมงอบ จังหวัดตราด. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 9(2), 35-50.
รัตติยา พรมกัลป์, พระเทพปริยัติเมธี และนัยนา เกิดวิชัย. (2561). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 21(1), 13-28.
วสันต์ กานต์วรรัตน์. (2563). ปัจจัยที่สัมพันธ์กับพฤติกรรมการเลือกใช้บริการที่พักรีสอร์ทของนักท่องเที่ยวในอำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 4(2), 159-170.
ศิรินันทน์ พงษ์นิรันดร, โอชัญญา บัวธรรม และชัชชญา ยอดสุวรรณ. (2559). แนวทางในการพัฒนาศักยภาพการจัดการท่องเที่ยว อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 9(1), 249-250.
อธิป จันทร์สุริย์, ณฐกมล แก้วกุลสี และณัฐลดา ศิริแสน. (2564). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวตามองค์ประกอบการท่องเที่ยวชุมชนมอญเกาะเกร็ด จังหวัดนนทบุรี. วารสารทีทัศน์วัฒนธรรม, 20(2), 1-21.
อรอนงค์ เฉียบแหลม และจันทิรา รัตนรัตน์. (2562). พฤติกรรมและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวในการเดินทางมาเยือนชุมชนท่องเที่ยวบ้านถ้ำเสือ อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่. วารสารการจัดการ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์, 8(4), 42-54.
อรุณี อ่อนสวัสดิ์. (2551). ระเบียบวิธีวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 3). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
Buhalis, D. (2000). Strategic use of information technologies in the tourism industry. Tourism Management. Essex: Pearson Education.
Denzin, N. (1978). Sociological Methods: A Sourcebook. NY: McGraw Hill.
Hudman, L. E., & Hawkins. (1989). Tourism in Contemporary Society. Prentice Hall: New Jersey.
Leiper, N. (1990). Tourism systems: An interdisciplinary perspective (Occasional Papers No.2). Palmerston North: Department of Management Systems, Massey University.
Leiper, N. (1995). Tourism Management. Australia: RMIT Press, Collingwood.
Mill, R. C., & Morrison, A. M. (2002). The Tourism System: An Introductory Text, Upper Saddle River. London: Kendall Hunt.
Sangpikul, A. (2017). Factors of destination quality influencing tourists’ destination loyalty in visiting Phuket. Journal of Modern Management, 15(2), 159-167.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2023 Pibulsongkram Rajabhat University

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฎพิบูลสงคราม
บทความที่ลงพิมพ์ใน วารสารวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฎพิบูลสงคราม ถือว่าเป็นความเห็นส่วนตัวของผู้เขียนคณะบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย ผู้เขียนต้องรับผิดชอบต่อบทความของตนเอง