แนวทางการพัฒนาการมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการชุมชนอย่างยั่งยืน: ศึกษากรณีชุมชนบ้านหนองสังข์ อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว
คำสำคัญ:
การมีส่วนร่วมของประชาชน, การจัดการชุมชนอย่างยั่งยืน, ชุมชนบ้านหนองสังข์, จังหวัดสระแก้วบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 2 ประการ (1) เพื่อศึกษาการมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการชุมชนบ้านหนองสังข์ อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว และ (2) เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาการมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการชุมชนอย่างยั่งยืนในพื้นที่บ้านหนองสังข์ อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญที่เป็นคณะกรรมการกลางหมู่บ้านอาสาและพัฒนาป้องกันตนเอง จำนวน 14 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึก และการศึกษาเอกสาร วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีอุปนัย ผลการวิจัยพบว่า (1) ชุมชนบ้านหนองสังข์ให้ความสำคัญกับการมีส่วนร่วมทั้งในระดับภายในชุมชนและสร้างภาคีเครือข่ายภายนอกชุมชน นับตั้งแต่การมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ การมีส่วนร่วมในการดำเนินงาน การมีส่วนร่วมในการรับผลประโยชน์ และการมีส่วนร่วมในการประเมินผล รวมทั้งสร้างการมีส่วนร่วมเพื่อการเปลี่ยนแปลงและการมีส่วนร่วมแบบพึ่งตนเอง และ (2) แนวทางการพัฒนาการมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการชุมชนอย่างยั่งยืนในพื้นที่บ้านหนองสังข์ ประกอบด้วย 3 มิติหลัก ได้แก่ (1) การสร้างการมีส่วนร่วมอย่างทั่วถึง โดยมุ่งเปิดโอกาสให้ประชาชนทุกกลุ่ม โดยเฉพาะกลุ่มที่ยังไม่ได้เข้ามามีส่วนร่วม หรือมีส่วนร่วมไม่สม่ำเสมอ เข้ามามีบทบาทในทุกขั้นตอนของการพัฒนา (2) การพัฒนากลไกและกิจกรรมการมีส่วนร่วม ผ่านการออกแบบกิจกรรมที่หลากหลาย เช่น การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ การร่วมแรงและการมีส่วนร่วมในการจัดการ เพื่อเสริมสร้างความรู้สึกเป็นเจ้าของร่วมกัน และ (3) การเสริมสร้างธรรมาภิบาลและความโปร่งใส โดยเปิดโอกาสให้ประชาชนที่มีความรู้และความเชี่ยวชาญเข้ามามีบทบาทในการกำกับ ตรวจสอบ และติดตามการดำเนินงานของชุมชน
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการกลางหมู่บ้าน. (2568). บ้านหนองสังข์. สระแก้ว: บ้านหนองสังข์ หมู่ 1.
จันทร์ทิพย์ ทองโชติ และชาญยุทธ หาญชนะ. (2566). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาชุมชนตำบลนายูง อำเภอนายูง จังหวัดอุดรธานี. วารสารพุทธมัคค์ ศูนย์วิจัยธรรมศึกษา สำนักเรียนวัดอาวุธวิกสิตาราม. 8(1), 244-255. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/bdm/article/view/267776
ทัศนีย์ ชูโชติ. (2553). การกระจายอำนาจกับการมีส่วนร่วมของประชาชนในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ประภาส ปิ่นตบแต่ง. (2544). การพัฒนาท้องถิ่นกับบทบาทของประชาชน. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
รัชต์นนท์ มารัตน์ภักตรมาศ สุพัฒพงศ์ แย้มอิ่ม และอัศว์ศิริ ลาปีอี. (2566). การขับเคลื่อนการมีส่วนร่วม
ของชุมชนต่อการจัดการตนเองอย่างยั่งยืน กรณีศึกษาเครือข่ายองค์กรชุมชนจังหวัดกระบี่ และจังหวัดพัทลุง. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(3), 427-441. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JRKSA/article/view/257558
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองสังข์. (2568). ข้อมูลพื้นฐานตำบล. https://tb-nongsang.go.th/public/list/data/index/menu/1171/page/2
อดิศักดิ์ เคหาสัย และบุญเหลือ บุบผามาลา. (2568). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาชุมชน ตำบลหนองนาคำ อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ. 13(52), 240-250. https://jeal.snru.ac.th/ArticleView?ArticleID=1664
อภิชัย พันธเสน. (2550). การบริหารราชการส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Arnstein, S. R. (1969). A Ladder of Citizen Participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216–224. https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/01944366908977225
Chambers, R. (1997). Whose Reality Counts? Putting the First Last. London: Intermediate Technology Publications.
Cohen, J. M. and Uphoff, N.T. (1980). Participation's Place in Rural Development: Seeking Clarity through Specificity. World Development, 8(3), 213-235. https://www.scirp.org/reference/referencespapers?referenceid=3807480
Dulkiah, M., Marlan, M., Kresna, R., Sarbini, S., and Wildan, A. D. (2025). Community Participation In Sustainable Development Goals: Experiences in West Java, Indonesia. Khazanah Sosial, 7(4), 885–900. https://journal.uinsgd.ac.id/index.php/ks/article/view/51744
Habermas, J. (1984). The Theory of Communicative Action, Vol. 1: Reason and the Rationalization of Society. Boston: Beacon Press.
Lestari, A. M., Khusaini, M., Sholihah, Q., and Ciptadi, G. (2025). The Impact of Community Participation in Tourism Village Management and Sustainability: A Case Study in Wonokitri Village, Pasuruan. Environment and Natural Resources Journal, 23(4), 366–378. https://share.google/K6MuqlMPOqcwfCdFa
Pretty, J. N. (1995). Participatory Learning for Sustainable Agriculture. World Development. 23(8), 1247–1263. https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/0305750X9500046F
Rondinelli, D. A. (1981). Government decentralization in comparative perspective: theory and practice in developing countries. International Review of Administrative Sciences, 47(2), 133–145. https://sci-hub.mk/10.1177/002085238004700205
Udoewa, V. (2022). Radical Participatory Design: Awareness of Participation. Journal of Awareness-Based Systems Change, 2(2), 59–84. https://doi.org/10.47061/jasc.v2i2.3816
White, S. C. (1996). Depoliticizing Development: The Uses and Abuses of Participation. Development in Practice, 6(1), 6–15. https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/0961452961000157564
Wong, C. M. L. (2010). Knowing localities: Decentralization, participation, and customary authority in Indonesia. Environment and Planning C: Government and Policy, 28(1), 58–73. https://www.researchgate.net/publication/285267626_Local_governance_decentralization_and_participatory_planning_in_Indonesia_Seeking_a_new_path_to_a_harmonious_society