ตัวแบบภาวะผู้นำด้านความรับผิดชอบต่อสังคมของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในอุตสาหกรรมการผลิต จังหวัดสมุทรสาคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ผลการวิจัย พบว่า ภาวะผู้นำที่เอื้อต่อความสำเร็จของ CSR ประกอบด้วยคุณลักษณะสำคัญได้แก่ ความซื่อสัตย์โปร่งใส ความห่วงใยชุมชน การมองระยะยาวด้านสังคมและสิ่งแวดล้อม และการสื่อสารแบบเปิดกว้าง นอกจากนี้ ภาวะผู้นำที่รับผิดชอบต่อสังคม (LEAD/RL) จะมีอิทธิพลเชิงบวกต่อระบบและความพร้อมขององค์กรด้าน CSR (ORG) และการมีส่วนร่วมของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย (PART) ในขณะที่ ORG และ PART จะมีอิทธิพลเชิงบวกต่อผลลัพธ์ CSR/ความยั่งยืนและการยอมรับจากสังคม (RESULT/SLO) และทำหน้าที่เป็นตัวแปรสื่อกลางอย่างมีนัยสำคัญ ในขณะเดียวกัน พบว่าข้อจำกัดของ SMEs ได้แก่ ข้อจำกัดด้านทรัพยากร เวลา ความรู้เชิงเทคนิค และการขาดระบบติดตามประเมินผล CSR โดยจากการพัฒนาและตรวจสอบตัวแบบเชิงโครงสร้าง RL–ORG–PART–RESULT/SLO พบว่า มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ และสามารถอธิบายความแปรปรวนของผลลัพธ์ CSR และความยั่งยืน/การยอมรับจากสังคมได้ร้อยละ 76.1 (R² = 0.761) ซึ่งสะท้อนว่าการเสริมสร้างภาวะผู้นำที่รับผิดชอบต่อสังคม ระบบและความพร้อมขององค์กร และการมีส่วนร่วมของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย เป็นปัจจัยสำคัญในการทำให้ CSR สนับสนุนความยั่งยืนและเป็นใบอนุญาตทางสังคมในการดำเนินงานของธุรกิจได้อย่างแท้จริง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ต้นฉบับทุกเรื่องที่พิมพ์เผยแพร่ได้รับการตรวจสอบความถูกต้องทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Peview) เฉพาะสาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ การตีพิมพ์บทความซ้ำต้องได้รับการอนุญาตจากกองบรรณาธิการเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กรณ์ กังสดารพร. (2568). กรอบแนวคิดการวิจัยภาวะผู้นำ CSR (RL–ORG–PART–RE
SULT/SLO). ใน รายงานการวิจัยเรื่องตัวแบบภาวะผู้นำด้านความรับผิดชอบต่อ
สังคมของ SMEs ในอุตสาหกรรมการผลิตจังหวัดสมุทรสาคร. ปทุมธานี:
มหาวิทยาลัยรังสิต.
กรณ์ กังสดารพร. (2568). โมเดลเชิงโครงสร้างภาวะผู้นำ CSR (RL–ORG–PART–RE
SULT/SLO) ที่ผ่านการทดสอบแล้ว. ใน รายงานการวิจัยเรื่องตัวแบบภาวะผู้นำ
ด้านความรับผิดชอบต่อสังคมของ SMEs ในอุตสาหกรรมการผลิตจังหวัด
สมุทรสาคร. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยรังสิต.
กรณ์ กังสดารพร. (2568). ผลการทดสอบสมมติฐานของโมเดลเชิงโครงสร้าง RL–ORG–
PART–RESULT/SLO. ใน รายงานการวิจัยเรื่องตัวแบบภาวะผุ้นำด้านความรับ
ผิดชอบต่อสังคมของ SMEs ในอุตสาหกรรมการผลิตจังหวัดสมุทรสาคร.
ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยรังสิต.
สำนักงานอุตสาหกรรมจังหวัดสมุทรสาคร. (2565). รายงานสถานการณ์อุตสาหกรรม
จังหวัดสมุทรสาคร ปี พ.ศ. 2565. กระทรวงอุตสาหกรรม. https://
samutsakhon.industry.go.th
Baden, D. A., Harwood, I. A., & Woodward, D. G. (2009). The effects of
procurement policies on ‘downstream’ corporate social
responsibility activity: Content-analytic insights into the views and
actions of UK SMEs. European Management Journal, 27(6), 455–
Barney, J. (1991). Firm resources and sustained competitive advantage.
Journal of Management, 17(1), 99–120.
Braun, V., & Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology.
Qualitative Research in Psychology, 3(2), 77–101.
Carroll, A. B., & Shabana, K. M. (2010). The business case for corporate social
responsibility: A review of concepts, research and practice.
International Journal of Management Reviews, 12(1), 85–105.
Cascio, J. (2020). Facing the age of chaos. https://medium.com
Castka, P., Bamber, C. J., Sharp, J. M., & Belohoubek, P. (2004). Integrating
corporate social responsibility (CSR) into ISO management
systems—In search of a feasible CSR management system
framework. The TQM Magazine, 16(3), 216–224.
Deegan, C. (2014). An overview of legitimacy theory as applied within the
social and environmental accounting literature. In J. Bebbington, J.
Unerman, & B. O’Dwyer (Eds.), Sustainability accounting and
accountability (2nd ed.), pp. 248–272. Routledge.
Doh, J. P., & Quigley, N. R. (2014). Responsible leadership and stakeholder
management: Influence pathways and organizational outcomes.
Academy of Management Perspectives, 28(3), 255–274.
Freeman, R. E. (1984). Strategic management: A stakeholder approach.
United States: Pitman.
Gunningham, N., Kagan, R. A., & Thornton, D. (2004). Social license and
environmental protection: Why businesses go beyond compliance.
Law & Social Inquiry, 29(2), 307–341.
Hair, J. F., Jr., Hult, G. T. M., Ringle, C. M., & Sarstedt, M. (2021). A primer on
partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM) (3rd
ed.). United States: SAGE.
Hart, S. L. (1995). A natural-resource-based view of the firm. Academy of
Management Review, 20(4), 986–1014.
Hart, S. L., & Dowell, G. (2011). A natural-resource-based view of the firm:
Fifteen years after. Journal of Management, 37(5), 1464–1479.
Maak, T., & Pless, N. M. (2006). Responsible leadership in a stakeholder
society: A relational perspective. Journal of Business Ethics, 66(1),
–115.
Mitchell, R. K., Agle, B. R., & Wood, D. J. (1997). Toward a theory of
stakeholder identification and salience: Defining the principle of
who and what really counts. Academy of Management Review, 22(4),
–888.
Murillo, D., & Lozano, J. M. (2006). SMEs and CSR: An approach to CSR in their
own words. Journal of Business Ethics, 67(3), 227–240. https://doi.
org/10.1007/s10551-006-9181-7
OECD. (2023). OECD SME and entrepreneurship outlook 2023. France:
OECD.
Perrini, F. (2006). SMEs and CSR theory: Evidence and implications from an
Italian perspective. Journal of Business Ethics, 67(3), 305–316.
Pollution Control Department. (2019). Thailand state of pollution report
Bangkok, Thailand: Author.
Porter, M. E., & Kramer, M. R. (2011, January). Creating shared value: How to
reinvent capitalism—and unleash a wave of innovation and growth.
Harvard Business Review, 89(1–2), 62–77.
Spence, L. J. (2016). CSR and SMEs: The UK case. In The Oxford handbook of
corporate social responsibility: Psychological and organizational
perspectives (pp. 289–310). United Kingdom: Oxford University
Press.
Thai Health Promotion Foundation, & Institute for Population and Social
Research, Mahidol University. (2022). Thai health 2022: Migrant
workers in the era of COVID-19 – Bridging the divide to meet the
challenge. Bangkok, Thailand: Thai Health Promotion Foundation.
Voegtlin, C. (2011). Development of a scale measuring discursive responsible
leadership. Journal of Business Ethics, 98(Suppl. 1), 57–73.
Waldman, D. A., Balven, R. M., & Siegel, D. S. (2020). The 4Ps of responsible
leadership: A framework for theory and practice. Academy of
Management Perspectives, 34(4), 558–574.
Wernerfelt, B. (1984). A resource-based view of the firm. Strategic
Management Journal, 5(2), 171–180.
บุคลานุกรม
อภิสิทธิ์ เตชะนิธิสวัสดิ์ (ผู้ให้สัมภาษณ์) กรณ์ กังสดารพร (ผู้สัมภาษณ์). ออนไลน์ผ่าน
โปรแกรม Zoom. เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน 2568.
