การพัฒนารูปแบบสมรรถนะการสร้างสรรค์นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ของอาจารย์นาฏศิลป์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ อาจารย์นาฏศิลป์ สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ จำนวน 67 คน
เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์เจาะลึก ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่
ผู้บริหารระดับสถาบันและวิทยาลัยนาฏศิลป จำนวน 20 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การถดถอยพหุคูณแบบปกติ และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบสมรรถนะการสร้างสรรค์นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ของอาจารย์นาฏศิลป์ เป็นแนวคิด AIIT - Competency Model มีองค์ประกอบ คือ
1) สมรรถนะการวัดและการประเมินประสิทธิภาพการสร้างสรรค์นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ (Competency of Assessment Innovation Effectiveness in learning
management = A) 2) สมรรถนะเชิงนวัตกรรมและการสร้างสรรค์การจัดการเรียนรู้
(Innovative and Creative Competency = I) และ 3) สมรรถนะด้านสารสนเทศ สื่อ และเทคโนโลยี (Information Technology Competency = IT) ร่วมกับการสร้างกลไก
การขับเคลื่อนเพื่อการพัฒนาสมรรถนะตามแบบจำลองเกิดประสิทธิภาพได้ดีขึ้น คือ
(1) การสร้างแรงจูงใจ ทั้งภายในและภายนอกตัวบุคคล ทั้งนี้เพื่อให้อาจารย์ผู้สอนนาฏศิลป์เกิดการสร้างเจตคติที่ดีและความต้องการพัฒนาสมรรถนะของตนเองให้เกิดผลสัมฤทธิ์ตามเป้าหมายและบรรลุวัตถุประสงค์ตามที่กำหนด (2) การมีส่วนร่วม คือ นโยบายของ
ผู้บริหารสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ต้องกำหนดบทบาทการพัฒนาสมรรถนะโดยการมี
ส่วนร่วมระหว่างอาจารย์ผู้สอนนาฏศิลป์ คือ รุ่นผู้เชี่ยวชาญระดับอาวุโสและศิลปินระดับชาติ รุ่นผู้เชี่ยวชาญและอาจารย์รุ่นเข้าปฏิบัติการสอนใหม่ เพื่อการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ระหว่างการพัฒนาสมรรถนะจากความเชี่ยวชาญที่มีความแตกต่างกันในแต่ละรุ่นช่วงอายุผู้สอน และ (3) กระบวนการคิดการสร้างสรรค์ คือ การกำหนดกระบวนการสร้างการคิดสร้างสรรค์ของอาจารย์ผู้สอนนาฏศิลป์ให้เกิดระบบความคิดอย่างมีเหตุผลที่เหมาะสม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ต้นฉบับทุกเรื่องที่พิมพ์เผยแพร่ได้รับการตรวจสอบความถูกต้องทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Peview) เฉพาะสาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ การตีพิมพ์บทความซ้ำต้องได้รับการอนุญาตจากกองบรรณาธิการเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
จันทิมา จันทรศักดิ์. (2547). ปัจจัยที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการเข้าร่วมกิจกรรมของนักศึกษา
สถาบันเทคโนโลยีราชมงคลวิทยาเขตบพิตรพิมุขกรุงเทพมหานคร. สารนิพนธ์
ศษ.ม. (จิตวิทยาการศึกษา). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ฐรดา ประเสริฐ, สุรีรัตน์ จีนพงษ์ และ กาญจนา ตระกูลวรกุล. (2568). การพัฒนารูปแบบ
สมรรถนะการสร้างสรรค์นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ของอาจารย์นาฏศิลป์.
ปริญญานิพนธ์ ปร.ด. (ศิลปศึกษา). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ทวีศักดิ์ จินดานุรักษ์. (2559). การพัฒนาและประเมินความคิดสร้างสรรค์ในสถานศึกษา.
วารสารศึกษาศาสตร์, 27(1), 1-14. https://ojs.lib.buu.ac.th/index.php/
education2/article/view/4043
นัทธีรัตน์ พีระพันธุ์, อิทธิพัทธ์ สุวทันพรกูล, และ แจ่มจันทร์ ศรีอรุณรัศมี. (2561). การ
กำหนดกรอบสมรรถนะและนำเสนอแนวทางการส่งเสริมและพัฒนาสมรรถนะ
ด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของครูในศตวรรษที่ 21. Veridian
E-Journal Silpakorn University, 11(2), 745-761. https://he02.tci-thai
jo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/view/141356
นันทวัน จันทร์กลิ่น. (2557). การศึกษาปัญหาและแนวทางการบริหารจัดการคุณภาพใน
การพัฒนาทักษะผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 โรงเรียนเนินมะปราง สำนักงานเขต
พื้นที่การศึกษาประถมศึกษา พิษณุโลก เขต 2. วิทยานิพนธ์ ค.ม.
(บริหารการศึกษา). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม.
พรทิพย์ ไชยโส. (2556). การพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนการสอนเพื่อส่งเสริม
สมรรถนะด้านการประเมินการเรียนรู้ของนิสิตครูเพื่อการเรียนรู้ของผู้เรียน. ภาค
วิชาการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. http://
backoffice.thaiedresearch.org/uploads/paper/a916e1234fa87d
a0091b67321.pdf
ศุภมาส ชุมแก้ว, และ ปัญญา ธีระวิทยเลิศ. (2564). สมรรถนะด้านการวัดและประเมินผล
ของครูยุคใหม่. คุรุสภาวิทยาจารย์, 2(2), 1-15. https://ph02.tci-thaijo.org/
index.php/withayajarnjournal/article/view/244971/166150
สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์. (2565). แผนพัฒนาสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ พ.ศ. 2565-2569.
กรุงเทพฯ: กองนโยบายและแผนสำนักอธิการบดี สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์.
สุภางค์ จันทวานิช. (2559). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 23). กรุงเทพฯ:
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Cohen, J.M. & Uphoff, N.T. (1981). Rural Development Participation: Concept
and Measures for Project Design Implementation and Evaluation.
New York: Rural Development Committee Center for International Studies.
Cornell University.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research
Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of Innovations (5thed). New York: The Free
Press.
