การเมืองไทยหลังรัฐประหาร 2557 กับแนวคิดว่าด้วยการจัดการรัฐหลังการยึดอำนาจของมาเคียเวลลี
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิธีการจัดการปกครองสังคมและการเมืองของคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) หลังการรัฐประหารปี พ.ศ. 2557 เปรียบเทียบความสัมพันธ์ระหว่างปรากฏการณ์ทางการเมืองในช่วงเวลาดังกล่าวกับแนวคิดเรื่องนครหรือรัฐโดยเจ้าผู้ปกครอง ซึ่งก่อนจะถูกยึดเคยดำรงอยู่โดยกฎหมายของตนเองนั้น จะต้องบริหารตามแบบวิธีการใด ตามที่ปรากฏในบทที่ 5 หนังสือเจ้าผู้ปกครอง (The Prince) ของนิกโกโล มาเคียเวลลี นักปรัชญาการเมืองชาวอิตาลี ผลการศึกษาพบว่า รูปแบบการปกครองทางการเมืองและสังคมของรัฐบาลคณะรักษาความสงบแห่งชาติโดยมีพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชาเป็นหัวหน้าคณะ สอดคล้องกับแนวคิดเรื่องรูปแบบการบริหารประเทศภายหลังการยึดอำนาจโดยเจ้าผู้ปกครองคนใหม่ ที่มีแนวคิดว่า
1) ผู้ปกครองใหม่ควรทำลายทุกสิ่งของผู้ปกครองรัฐเดิมเสียให้สิ้น สอดคล้องกับการประกาศยุติการใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 ของคณะรักษาความสงบแห่งชาติ เป็นผลให้โครงสร้างทางสังคมและการเมืองของประเทศทั้งระดับชาติและระดับท้องถิ่นหยุดชะงัก และ 2) ผู้ปกครองใหม่ต้องเข้าควบคุมการดำเนินกิจการต่าง ๆ ภายในรัฐอย่างใกล้ชิดเพื่อสร้างเสถียรภาพให้กับตนเองและสกัดกั้นการต่อต้านจากฝ่ายตรงข้าม สอดคล้องกับการรวมศูนย์อำนาจไว้ที่รัฐบาลของคณะรักษาความสงบแห่งชาติและการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินในหลายพื้นที่ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการยึดอำนาจการปกครองจากรัฐบาลพลเรือนในอนาคต ผู้เขียนขอเสนอแนะแนวทางในการสร้าง
ความเข้มแข็งทางการเมืองให้เกิดขึ้นกับภาคส่วนต่าง ๆ ดังนี้ 1) บรรจุหลักสูตรการปกครองตามระบอบประชาธิปไตยให้เหมาะสมกับทุกช่วงวัย 2) เปิดพื้นที่สาธารณะสำหรับการแสดงความคิดเห็นทางการเมือง และ 3) กระจายอำนาจการปกครอง ลงสู่ท้องถิ่นให้มากขึ้น
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ต้นฉบับทุกเรื่องที่พิมพ์เผยแพร่ได้รับการตรวจสอบความถูกต้องทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Peview) เฉพาะสาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ การตีพิมพ์บทความซ้ำต้องได้รับการอนุญาตจากกองบรรณาธิการเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2527). ทหารกับการเมืองไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ:
วิคเตอรี่ เพาเวอร์พอยท์.
นิกโกโล มาเคียเวลลี. (2560). เจ้าผู้ครองนคร [The Prince] (พิมพ์ครั้งที่ 10) (สมบัติ
จันทรวงศ์, ผู้แปล). กรุงเทพฯ: มูลนิธิเพื่อการศึกษาประชาธิปไตยและการ
พัฒนา.
บัณฑิต จันทร์โรจนกิจ. (2558). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย: ความเป็นมาและสาระ
สำคัญ. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
ปฐวี โชติอนันต์. (2564, มกราคม–มิถุนายน). ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐกับองค์กรปกครอง
ส่วนท้องถิ่นภายใต้บริบทการกระจายอํานาจในยุครัฐบาลของคณะรักษาความ
สงบแห่งชาติ (พ.ศ. 2557 - 2562). วารสารการบริหารปกครอง (Governance
Journal), 10(1), 41-76.
ประภาพร สีหา. (2560, กรกฎาคม-ธันวาคม). ความขัดแย้งทางการเมืองกับรัฐประหาร
ปี พ.ศ. 2557. วารสารรัฐศาสตรปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์,
(2), 145-166.
พลวุฒิ สงสกุล. (2564, 21 พฤษภาคม). 5 หัวหน้าคณะรัฐประหารที่เป็นนายกรัฐมนตรี.
เดอะ สแตนดาร์ด, 1. https://thestandard.co/5-thai-coup-leader
โพสทูเดย์. (2557, 16 กรกฎาคม). คสช.สั่งงดเลือกตั้งท้องถิ่น-ให้สรรหาแทน. โพสทูเดย์,
https://www.posttoday.com/politic/news/306853
รัฐประหาร 22 พฤษภาคม 2557. (2564, 15 กุมภาพันธ์). ไซด์ กูเกิล, 1. https://sites.
google.com/site/thaigoverment25162557/rathprahar-22-
phvsphakhm-2557
สงกรานต์ รัตน์พลที, และ ณัฐกานต์ อัครพงศ์พิศักดิ์. (2562, พฤษภาคม – สิงหาคม).
ผลกระทบจากรัฐประหาร 22 พฤษภาคม 2557 ต่อการเคลื่อนไหวของกลุ่ม
“ดาวดิน”. วารสารการเมืองการปกครอง, 9(2), 93-105.