การวิเคราะห์เปรียบต่างระบบเสียงของภาษาล่าหู่กับภาษาไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิเคราะห์เปรียบต่างมีความสำคัญต่อการเรียนการสอนภาษา และภาษาล่าหู่เป็นภาษาแม่ของกลุ่มชาติพันธุ์หนึ่งที่สำคัญในประเทศไทย บทความวิชาการนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์เปรียบต่างระบบเสียงของภาษาล่าหู่กับภาษาไทย โดยใช้แนวคิดของ Whitman (1970)
ผลการวิเคราะห์พบว่า ภาษาล่าหู่ไม่มีหน่วยเสียงพยัญชนะต้น /r, w/ ของภาษาไทย และภาษาล่าหู่ไม่มีกลุ่มพยัญชนะและพยัญชนะท้าย ทำให้คนล่าหู่มีปัญหาในการออกเสียงพยัญชนะของภาษาไทยโดยเฉพาะพยัญชนะท้าย ส่วนหน่วยเสียงสระและวรรณยุกต์ของภาษาล่าหู่กับภาษาไทยมีความแตกต่างกัน และภาษาไทยมีความแตกต่างกันของ
ความยาวเสียงสระ แต่ภาษาล่าหู่ไม่มีความแตกต่างดังกล่าว ดังนั้นความแตกต่างดังกล่าวข้างต้นเป็นอุปสรรคกับคนล่าหู่ในการพูดภาษาไทย นอกจากนี้ ผลการวิเคราะห์มีประโยชน์ต่อครูผู้สอนภาษาไทยให้นักเรียนล่าหู่ และนักเรียนนักศึกษาล่าหู่ที่เรียนภาษาไทย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ต้นฉบับทุกเรื่องที่พิมพ์เผยแพร่ได้รับการตรวจสอบความถูกต้องทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Peview) เฉพาะสาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ การตีพิมพ์บทความซ้ำต้องได้รับการอนุญาตจากกองบรรณาธิการเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
นิตยา กาญจนะวรรณ. (2557). ความสำคัญของภาษาท้องถิ่น. วารสารมนุษยศาสตร์และ
สังคมศาสตร์, 6(1), 1-12.
พิณทิพย์ ทวยเจริญ. (2539). ภาษาศาสตร์เชิงจิตวิทยา. กรุงเทพฯ: คณะศิลปศาสตร์
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
รุ่งฤดี แผลงศร. (2550). การประยุกต์หลักการคู่เทียบเสียงในการสอนภาษาไทยแก่ผู้เรียน
ชาวต่างประเทศ. วารสารมนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 29(1), 33-46.
สุวัฒนา เลี่ยมประวัติ. (2556). การแปรการใช้ศัพท์ในภาษาไทดำของคนสามระดับอายุ
(รายงานการวิจัย). นครปฐม: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย
มหาวิทยาลัยมหิดล.
สุวิไล เปรมศรีรัตน์. (2549). สถานการณ์ทางภาษาในสังคมไทยกับความหลากหลายทาง
ชาติพันธุ์. วารสารภาษาและวัฒนธรรม, 25(2), 5-17.
ศิริพร มณีชูเกตุ. (2547). การวิเคราะห์เปรียบต่างระบบเสียงภาษาไทยกับภาษาอินโดนีเซีย.
วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 1(1), 65-74.
เอกสัณห์ ชินอัครพงศ์. (2555). การเรียนการสอนภาษาจีนในฐานะภาษาต่างประเทศ
ความสำคัญของการเรียนการสอนระบบเสียง. วารสารมนุษยศาสตร์
มหาวิทยาลัยนเรศวร, 9(1), 1-8.
ฮายนต์ แวน ฟูก. (2546). การวิเคราะห์เปรียบต่างระบบเสียงภาษาเวียดนามถิ่นใต้กับ
ภาษาไทยมาตรฐาน. วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ:
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Bradley, D. (1979). Lahu dialects. Canberra, ACT: Faculty of Asian Studies in
association with Australian National University Press.
Brown, H. D. (2000). Principles of language learning and teaching. New York:
Longman.
Diller, A. (1996). William A. Smalley, Linguistic diversity and national unity:
Language ecology in Thailand. Chicago: University of Chicago Press.
Pp. xv, 436. Hb $56.00, pb $24.95. Language in Society, 25(1),
-144.
Lenneberg, E. H. (1967). Biological foundations of language. New York: Wiley
and Sons.
Matisoff, J. A. (1973). The Grammar of Lahu. Berkeley: University of California
Press.
Matisoff, J. A. (1988). The dictionary of Lahu. Berkeley: University of California
Press.
Matisoff, J. A. (1989). Tone, intonation, and sound symbolism in Lahu: loading
the syllable canon. Linguistics of the Tibeto-Burman Area, 12(2), 147-
Matisoff, J. A. (2006). English-Lahu Lexicon (Vol. 139). Berkeley: University of
California Press.
Matisoff, J. A. (2010). In search of antidote for scholarly remorse: creating a
meta-linguistic vocabulary for Lahu. In 43rd International conference
on Sino-Tibetan Languages and Linguistics (pp.1-12). Lund:
University of Lund.
Richards, J. C., & Schmidt, R. W. (2013). Longman dictionary of language
teaching and applied linguistics. Routledge.
Walker, A. R. (1972). Blessing Feasts and Ancestor Propitiation among the Lahu
Nyi (Red Lahu). The Journal of the Siam Society, 60(1), 345-372.
Whitman, R. L. (1970). Contrastive analysis: problems and procedures. Language
Learning, 20(2), 191–197.
