การพัฒนาหลักสูตรเพื่อเสริมสร้างผู้ประกอบการวัฒนธรรมการท่องเที่ยว ตามแนวคิดเศรษฐกิจ BCG: กรณีศึกษา จังหวัดนครพนม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบริบทและศักยภาพทุนทางวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวในจังหวัดนครพนม 2) พัฒนาหลักสูตรเพื่อเสริมสร้างผู้ประกอบการวัฒนธรรมการท่องเที่ยวตามแนวคิดเศรษฐกิจ BCG และ 3) ประเมินผลการใช้หลักสูตรดังกล่าว การวิจัยใช้รูปแบบการวิจัยและพัฒนา โดยประยุกต์ใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 15 คน ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบหลักสูตร จำนวน 5 คน และกลุ่มทดลองใช้หลักสูตร จำนวน 30 คน เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก แบบประเมินความเหมาะสมของหลักสูตร แบบสอบถามความคิดเห็นต่อการดำเนินงานหลักสูตร และแบบประเมินผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา และข้อมูลเชิงปริมาณด้วยความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) จังหวัดนครพนมมีทุนทางวัฒนธรรมที่โดดเด่น โดยเฉพาะอัตลักษณ์ของชุมชนไทแสกและชุมชนไชยบุรี ซึ่งสามารถพัฒนาเป็นสินค้าและบริการทางการท่องเที่ยวได้ 2) หลักสูตรที่พัฒนาขึ้นเป็นหลักสูตร Non-Degree 4 โมดูล รวม 60 ชั่วโมง ครอบคลุมด้านผู้ประกอบการวัฒนธรรม การออกแบบผลิตภัณฑ์และประสบการณ์ การตลาดดิจิทัล และนวัตกรรมการท่องเที่ยวและบริการ และ 3) ผลการประเมินการดำเนินงานหลักสูตรโดยรวมอยู่ ในระดับมาก ( = 4.44, S.D. = 0.70) และผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้โดยรวมอยู่ในระดับมาก (
= 3.93, S.D. = 0.92) สะท้อนว่าหลักสูตรสามารถส่งเสริมศักยภาพผู้ประกอบการวัฒนธรรมการท่องเที่ยวในพื้นที่ได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. G. Richardson (Ed.), Handbook of theory and research for the sociology of education (pp. 241–258). Greenwood Press.
Cooper, C., Fletcher, J., Fyall, A., Gilbert, D. & Wanhill, S. (2008). Tourism: Principles and practice (4th ed.). Pearson Education.
Fayolle, A. & Gailly, B. (2015). The impact of entrepreneurship education on entrepreneurial attitudes and intention: Hysteresis and persistence. Journal of Small Business Management, 53(1), 75–93. https://doi.org/10.1111/jsbm.12065
Klamer, A. (2011). Cultural entrepreneurship. The Review of Austrian Economics, 24(2), 141–156. https://doi.org/10.1007/s11138-011-0144-6
Ministry of Tourism and Sports. (2026). Summary of the official inspection report under the Ministry of Tourism and Sports' inspection plan, fiscal year 2026, round 1: Northeastern region. https://secretary.mots.go.th/inspector/images/v2022_b2368af9-c914-4405-bd07-63a7786a1ca1.pdf
Nakhon Phanom Province. (2024). Nakhon Phanom provincial development plan (2023–2027), revised edition for fiscal year 2025. https://www2.nakhonphanom.go.th/files/com_news_struct/2024-01_088b7d6d9be4d20.pdf
Neck, H. M., Greene, P. G. & Brush, C. G. (2014). Teaching entrepreneurship: A practice-based approach. Edward Elgar Publishing.
Office of National Higher Education Science Research and Innovation Policy Council. (2021). BCG in action: The new sustainable growth engine. https://www.nxpo.or.th/th/en/report/4175/
Page, S. J. (2019). Tourism management (6th ed.). Routledge. https://doi.org/10.4324/9780429422898
Richards, G. (2018). Cultural tourism: A review of recent research and trends. Journal of Hospitality and Tourism Management, 36, 12–21. https://doi.org/10.1016/j.jhtm.2018.03.005
Throsby, D. (2010). The economics of cultural policy. Cambridge University Press.
Timothy, D. J. & Boyd, S. W. (2015). Heritage tourism (2nd ed.). Pearson.
Tyler, R. W. (1949). Basic principles of curriculum and instruction. The University of Chicago Press.
UNESCO & United Nations Development Programme. (2013). Creative economy report 2013 special edition: Widening local development pathways. https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000224698
World Tourism Organization. (2018). Tourism and the sustainable development goals: Journey to 2030. https://doi.org/10.18111/9789284419401
