การจัดการการสื่อสารแบรนด์ทางการเมืองของตระกูลหัตถสงเคราะห์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากระบวนการจัดการการสื่อสารแบรนด์ทางการเมืองของตระกูลหัตถสงเคราะห์ เพื่อศึกษากลยุทธ์การจัดการการสื่อสารแบรนด์ทางการเมืองของตระกูลหัตถสงเคราะห์
เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาการจัดการการสื่อสารแบรนด์ทางการเมืองของตระกูลหัตถสงเคราะห์ เป็นการวิจัยแบบผสมวิธีแผนคู่ขนาน กลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลัก 4 กลุ่ม จำนวน 26 คน และประชาชนผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป ในเขตพื้นที่เลือกตั้ง จังหวัดหนองบัวลำภู เขต 1 โดยใช้สูตรทาโร่ ยามาเน่ ได้กลุ่มตัวอย่าง 400 คน การวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว ผลการวิจัยพบว่า 1) กระบวนการจัดการการสื่อสารแบรนด์ทางการเมืองของตระกูลหัตถสงเคราะห์ ดำเนินการวิเคราะห์ตลาดทางการเมืองจากกลุ่มฐานเสียงเดิม ผู้นำชุมชน กลุ่มแม่บ้าน ปราชญ์ชาวบ้าน มุ่งเน้นการทำความเข้าใจโครงสร้างและพฤติกรรมของประชาชนในพื้นที่ทางการเมืองที่ตระกูลหัตถสงเคราะห์มีอิทธิพลหรือมีผู้สมัครลงแข่งขัน และพิจารณาพฤติกรรมการเลือกตั้งในอดีต 2) กลยุทธ์การจัดการการสื่อสารแบรนด์ทางการเมืองของตระกูลหัตถสงเคราะห์
ให้สมาชิกในตระกูลแบ่งงานตามความถนัด และการขยายขอบเขตผ่านเครือญาติ เพื่อให้ครอบคลุมพื้นที่และกลุ่มเป้าหมายที่กว้างขึ้น เน้นประเด็นที่เกี่ยวกับคนรุ่นใหม่, เทคโนโลยี, หรือ การศึกษา 3) แนวทางการพัฒนาการจัดการการสื่อสารแบรนด์ทางการเมืองของตระกูลหัตถสงเคราะห์ ควรเน้นการสื่อสารออนไลน์ กำหนดกลุ่มเป้าหมายใหม่นอกเหนือจากกลุ่มผู้ใหญ่ เจาะกลุ่มอายุ 30 ปีลงมา เพื่อสร้างฐานคะแนน ต้องเพิ่มคน เพิ่มทักษะด้านโซเชียลมีเดีย เน้นเข้าถึงกลุ่ม คนรุ่นใหม่มากขึ้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Baumgartner, J. C., Newman, B. I., et al. (2023). Political marketing and the election of 2020. Routledge. https://www.routledge.com/Political-Marketing-and-the-Election-of-2020/Baumgartner-New man/p/book/9781032434735
McNair, B. (2003). An introduction to political communication. Routledge. https://teddykw2. wordpress.com/wp-content/uploads/2012/05/an-introduction-to-political-communication.pdf
Gregor, M., Eibl, O. & Newman, B. I. (Eds.). (2024). Issues of political marketing: East European perspective. Routledge. https://doi.org/10.4324/9781032664972
Sanchaisirikul, J. (2019). Corporate communication & branding: A BioHaus Company—A case study of Minor International Public Company Limited (MINT) [Bachelor’s thesis, Thammasat University[.
Kotler, P., & Pfoertsch, W. (2010). Ingredient branding: Making the invisible visible. Springer.
Likert, R. (1967). The method of constructing an attitude scale. Wiley.
Acharyakul, N., & Pitpreecha, R. (2001). Teaching materials for communication theory (Units 1–8) (19th ed.). Sukhothai Thammathirat Open University.
Newman, B. I. (1994). The marketing of the president: Political marketing as campaign strategy. Sage.
Pich, C., & Newman, B. I. (Eds.). (2020). Political branding: More than parties, leaders and policies. Routledge.
Plewchan, S. (2020). Strategic political marketing of Thanathorn Juangroongruangkit [Master’s thesis, National Institute of Development Administration].
Yutyunyong, T. (2018, June 8). Personal branding in Thailand 4.0. In Proceedings of UTCC Academic Day 2018 (pp. 1329–1338). University of the Thai Chamber of Commerce. https://scholar.utcc.ac.th/server/api/core/bitstreams/a76a11b7-0fb2-4a42-8976-4cdcf8b21 c6a/content
Tybout, A. M., & Calkins, T. (2005). Kellogg on branding: The marketing faculty of the Kellogg School of Management. Wiley.
