แนวทางการจัดระบบนิเวศการเรียนรู้ของโรงเรียนมัธยมศึกษาที่ส่งเสริมทักษะการเรียนรู้เพื่ออนาคต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นในการพัฒนาทักษะการเรียนรู้เพื่ออนาคต และ 2) เพื่อออกแบบแนวทางการจัดระบบนิเวศการเรียนรู้ของโรงเรียนมัธยมศึกษาที่ส่งเสริมการพัฒนาทักษะการเรียนรู้เพื่ออนาคตของผู้เรียน เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน เชิงปริมาณเก็บรวบรวมข้อมูลโดยแจกแบบสอบถาม กลุ่มตัวอย่าง คือ ข้าราชการครูในโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาเครือข่ายสหวิทยาเขตระยอง 2 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 368 คน โดยเปรียบเทียบจากตารางกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างของ Krejcie & Morgan (1970) แล้วทำการแบ่งชั้นตามขนาดของโรงเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม ซึ่งประกอบด้วยมาตรประมาณค่า 5 ระดับ และเชิงคุณภาพ ใช้การสนทนากลุ่มผู้บริหารสถานศึกษาและประธานนักเรียน โดยใช้วิธีการเลือกตัวอย่างแบบเจาะจง และทบทวนวรรณกรรมที่เกี่ยวข้อง เพื่อนำมายกร่างแนวทางการจัดระบบนิเวศการเรียนรู้ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าดัชนีลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็น ข้อมูลเชิงคุณภาพวิเคราะห์โดยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า
1. ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 1 ระดับทักษะการเรียนรู้เพื่ออนาคตตามการรับรู้ของผู้สอน
ที่มีต่อผู้เรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย มีค่าดัชนีลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็น ลำดับแรก คือ ทักษะการคิด ซึ่งเป็นความสามารถทางปัญญาในการประมวลข้อมูลเพื่อแก้ไขสถานการณ์ต่างๆ การให้เหตุผล การวางแผน การตัดสินใจ และการสร้างสรรค์สิ่งใหม่
2. ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 2 (ร่าง) การออกแบบแนวทางการจัดระบบนิเวศการเรียนรู้ของโรงเรียนมัธยมศึกษาที่ส่งเสริมทักษะการเรียนรู้เพื่ออนาคต ประกอบด้วยหลัก 6Is ดังนี้ 1) Inspiration 2) Investment 3) Integrated 4) Inclusive 5) Innovation และ 6) Internalization
องค์ความรู้จากงานวิจัยนี้ ผู้บริหารสถานศึกษาสามารถนำความต้องการของผู้สอนและผู้เรียนไปใช้ในการวางกลยุทธ์ การบริหารสถานศึกษาให้เกิดระบบนิเวศการเรียนรู้ที่ส่งเสริมให้ผู้เรียนมีทักษะการเรียนรู้เพื่ออนาคต เพื่อให้สถานศึกษาเกิดการพัฒนาอย่างมีส่วนร่วมในทุกภาคส่วนเกิดประสิทธิภาพและประสิทธิผลที่ดีต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Barron, B. (2006). Interest and self-sustained learning as catalysts of development: A learning ecology perspective. Human Development, 49(4), 193–224.
Bronfenbrenner, U. (1974). Developmental research, public policy, and the ecology of childhood. Child Development, 45, 1–5.
Buasuwan, P. (2018). Rethinking Thai higher education for Thailand 4.0. Asian Education and Development Studies, 7(2), 157–173.
Buasuwan, P. (2024). Skills for basic education. Wish Group Companies (Thailand).
Cherry, K. (2023). The formal operational stage of cognitive development. Verywell Mind. https://www.verywellmind.com/formal-operational-stage-2795459
Darling-Hammond, L. (2010). Performance counts: Assessment systems that support high-quality learning. Council of Chief State School Officers.
Davis, K., Christodoulou, J., Seider, S. & Gardner, H. (2011). The theory of multiple intelligences. Harvard Educational Review, 81(4), 485–503.
Donprasit, S. (2021). Approaches to educational management for human capital development in the 21st century. Journal of Teacher Professional Development, 2, 1–15.
Hattie, J. (2011). Visible learning for teachers: Maximizing impact on learning. Routledge.
Hess, M. (2012). Learning by being: A student-centered approach to teaching depth psychology.
The Person-Centered Journal, 19(1–2), 48–63.
Innovation Foresight Institute. (2021). Futures of learning in Thailand 2030. National Innovation Agency (Public Organization).
Kelley, D., & Kelley, T. (2016). Creative confidence: Unleashing the creative potential within us all. William Collins.
Kimura, D., & Tatsuno, M. (2017). Advancing 21st century competencies in Japan. Asia Society Center for Global Education.
Kittipanyangam, P. (2019). Scenario 3: The development period of intelligent robots from 2020 to 2060. https://www.isranews.org/content-page/item/79526-ai79526.html
Krathwohl, D. R. (2002). A revision of Bloom’s taxonomy: An overview. Theory Into Practice, 41(4), 212–218.
National Innovation Agency. (2021). Futures of learning in Thailand 2030: Foresight research report on the future of Thailand. National Innovation Agency (Public Organization).
Office of the Education Council. (2017). A synthesis of Thai educational indicators in the context of sustainable development goals. Prickwan Graphic.
Panachumnong, A. (2023). Guidelines for learning ecosystem development of affiliated Triamudomsuksa Pattanakarn schools based on the concept of student skills for Society 5.0 [Master’s thesis, Kasetsart University].
Panich, W. (2024). The school of the future is not a “school” but a “building block” of a learning ecosystem that embraces diversity. https://www.eef.or.th/news-181224-2/
Spencer, J., & Juliani, A. J. (2020). Launch: Using design thinking to boost creativity and bring out the maker in every student. IMPress Books.
The Thai National Commission for UNESCO. (2024). National SDG4 midterm review Thailand 2024. https://apasdg4education2030.org/wp-content/uploads/2024/10/Thailand-National-SDG4-Midterm-Review.pdf
Tomlinson, C. A. (2014). The differentiated classroom: Responding to the needs of all learners. ASCD.
UNESCO. (2008). UNESCO Asia and Pacific regional bureau for education: Bangkok. UNESCO.
Wetsch, L. R. (2012). A personal branding assignment using social media. Journal of Advertising Education, 16(1), 30–36.
