การพัฒนาหลักสูตรวิชาชีพระยะสั้นรายวิชาอาหารฮาลาลเพื่อสุขภาพ วิทยาลัยเทคนิคบางนรา จังหวัดนราธิวาส
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) พัฒนาหลักสูตรวิชาชีพระยะสั้นอาหารฮาลาลเพื่อสุขภาพโดยใช้แนวคิดของไทเลอร์วิทยาลัยเทคนิคบางนรา จังหวัดนราธิวาส และ 2) ศึกษาผลการใช้หลักสูตรวิชาชีพระยะสั้นอาหารฮาลาลเพื่อสุขภาพวิทยาลัยเทคนิคบางนรา จังหวัดนราธิวาส รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพใช้แนวคิดการพัฒนาหลักสูตรวิชาชีพระยะสั้นอาหารฮาลาลเพื่อสุขภาพโดยใช้แนวคิดของไทเลอร์วิทยาลัยเทคนิคบางนราเป็นกรอบการวิจัย พื้นที่วิจัยอำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส เพื่อให้ชาวบ้านในพื้นที่อำเภอเมืองนราธิวาสมีความรู้และทักษะสามารถนำออกไปประกอบวิชาชีพได้ กลุ่มตัวอย่าง คือชาวบ้านในพื้นที่อำเภอเมืองนราธิวาส จำนวน 400 คน ใช้วิธีคัดเลือกโดยใช้วิธีการสุ่มอย่างง่าย โดยใช้ตารางของเครซี่&มอร์แกน เครื่องมือที่ใช้ คือ 1) แบบสำรวจความต้องการในการพัฒนาหลักสูตรวิชาชีพระยะสั้น 2) หลักสูตรวิชาชีพระยะสั้นรายวิชาอาหารฮาลาลเพื่อสุขภาพ 3) แบบประเมินความเหมาะสมของหลักสูตรวิชาชีพระยะสั้นรายวิชาอาหารฮาลาลเพื่อสุขภาพ 4) แบบวัดทักษะปฏิบัติรายวิชาอาหารฮาลาลเพื่อสุขภาพ และ 5) แบบสอบถามความพึงพอใจที่มีต่อการเรียนรู้หลักสูตรวิชาชีพระยะสั้น สถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1. หลักสูตรที่มีระดับความต้องการมากที่สุดได้แก่ อาหารฮาลาลเพื่อสุขภาพ จากชุมชนโคกเคียน คิดเป็นร้อยละ 96.00 โดยความต้องการด้านประโยชน์และการประยุกต์ใช้ (= 4.71 , S.D.= 0.41) 2. ผลการใช้หลักสูตรวิชาชีพระยะสั้นอาหารฮาลาลเพื่อสุขภาพวิทยาลัยเทคนิคบางนรา จังหวัดนราธิวาส โดยการมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมากที่สุด เป็นหลักสูตรที่มีคุณภาพและประสิทธิภาพ มีความเหมาะสมที่จะนำไปใช้สอนได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Ashari, R., Ishomuddin & Khozin. (2025). The relevance of Tyler’s curriculum development to Islamic education. ResearchGate. https://www.researchgate.net
Eisinga, R., Te Grotenhuis, M. & Pelzer, B. (2012). The reliability of a two-item scale: Pearson, Cronbach’s alpha, or Spearman–Brown. International Journal of Public Health, 58(4), 637–642.
Farahanlow, F. & Al-Harrasi, A. (2025). The advantages of halal food for health and well-being. Journal of Clinical and Basic Research, 8(1), 1–8.
Government Gazette. (2010). Vocational Education Act B.E. 2551 and related regulations for curriculum development.
Krungsri Research. (2018). Industry outlook 2018–2020: Food industry. Bank of Ayudhya Public Company Limited. https://www.krungsri.com
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Nupairoj, N. (2022). Determinants of halal food purchase intention and buying behavior: A case study of Thai Muslim consumers. Journal of Community Development Research (Humanities and Social Sciences), 15(1), 27–41.
Office of the Vocational Education Commission. (2012). Regulations on short-course vocational curriculum development and vocational education standards. Ministry of Education.
Office of the Vocational Education Commission. (2025a). OVEC flags off the elevation of Thai vocational education in 2025 with 8 strategies: “Do good, can do, do it now” to create quality people for the future world. Ministry of Education.
Office of the Vocational Education Commission. (2025b). Development plan for vocational education management for future skills and short-course curricula for employment. Ministry of Education.
Office of the Education Council. (2024). National education plan and guidelines for human resource development in the digital age and global citizens.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2, 49–60.
Srichalao, P. (2010). Development of a short-course vocational curriculum for local community needs [Master’s thesis, Vocational Education Development].
Tupwong, J., Choradon, P., & Tunya, N. (2024). The educational management model for short-course students to enhance the entrepreneurial competency of Bangsaen Technical College. Buddhist Psychology Journal, 9(1), 37–50.
