ซัมเป็งซิงกอร่า : การแสดงพื้นบ้านสร้างสรรค์ที่สะท้อนประวัติศาสตร์เมืองสงขลา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การสร้างสรรค์ซัมเป็งซิงกอร่า มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างสรรค์การแสดงพื้นบ้านซัมเป็งที่สะท้อนอัตลักษณ์วัฒนธรรมของเมืองสงขลาและเพื่อการพัฒนา สืบสานการแสดงพื้นบ้านซัมเป็งให้ดำรงอยู่ได้ในประเทศไทย ดำเนินการสร้างสรรค์โดยการศึกษาข้อมูลจากเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องรวมถึงการสำรวจ สัมภาษณ์ โดยมีผลการสร้างสรรค์ คือซัมเป็งซิงกอร่า นำชื่อเมืองสงขลาเมื่อ พ.ศ. 2145 มาตั้งชื่อชุดแสดง
ใช้แนวคิดจากประวัติศาสตร์เมืองสงขลา 3 ยุค ได้แก่ ยุคหัวเขาแดง แหลมสน และบ่อยาง นักแสดงผู้ชายเต้นคู่กับนักแสดงผู้หญิง จำนวน 3 คู่ กระบวนท่าเต้นนำท่าเต้นซัมเป็งสกาปูซิเระดั้งเดิม 4 ท่ามาผสมผสานกับท่าเต้นที่สร้างสรรค์ใหม่ 6 ท่า คือ ท่าเรือ ท่าคลื่นทะเล ท่าสิงขร ท่าซุ้มบ่อเก๋ง ท่ากำแพงเมือง และท่านางเงือก ประพันธ์ทำนองเพลงขึ้นใหม่ แต่งกายด้วยชุดตามวิถีวัฒนธรรมการแสดงมลายูที่มีเอกลักษณ์เฉพาะของประเทศไทย ระยะเวลาในการแสดง 5.39 นาที
การสร้างสรรค์ซัมเป็งซิงกอร่าครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกของการสร้างสรรค์ทั้งท่าเต้นและเพลงประกอบการแสดงขึ้นใหม่ โดยศิลปินในประเทศไทย ซึ่ง 36 ปีที่ผ่านมาใช้ท่าเต้นและบทเพลงจากประเทศมาเลเซีย และอินโดนีเซียมาโดยตลอด ดังนั้นซัมเป็งซิงกอร่าจึงเป็นผลงานการแสดงพื้นบ้านที่สะท้อนให้เห็นว่าประเทศไทยกำลังพัฒนาการแสดงพื้นบ้านซัมเป็งให้เท่าทันกลุ่มประเทศที่มีวัฒนธรรมมลายูร่วมกันในอาเซียน
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ
เอกสารอ้างอิง
กมลนาวิน อินทนูจิตร. (2564 สิงหาคม 13). สงขลาดินแดนแห่งประวัติศาสตร์ [วิดีโอ]. YouTube. สืบค้นจาก http://www.youtube.com/watch?v=vcJ4a75Sxkg
ก่อเกียรติ สุขธรานนท์. (2563 ตุลาคม 21). ประวัติซัมเป็งในประเทศไทย [สัมภาษณ์]. ศิลปินพื้นบ้านรองเง็งและซัมเป็ง.
ก้องภพ สุขสวัสดิ์. (2566). Zapin Singora [ต้นฉบับโน้ตเพลงที่ไม่ได้ตีพิมพ์]. หลักสูตรดุริยางคศาสตร์สากล, คณะศิลปกรรมศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา.
จรรย์สมร ผลบุญ. (2558). วิวัฒนาการวัฒนธรรมของคนไทยเชื้อสายมลายูในจังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. 16(2), (ไม่ปรากฏเลขหน้า). สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jica/article/view/48071
เซ็ง อาบู. (2563 พฤศจิกายน 11). ประวัติซัมเป็งในประเทศไทย [สัมภาษณ์]. ศิลปินดนตรีพื้นบ้านรองเง็ง.
ฑิลฎา คงพัฒน์. (2555). ซัมเป็ง : แม่แบบในการสร้างสรรค์ระบำพื้นบ้านภาคใต้ตอนล่าง. วารสารรูสมิแล. 33(3), 9-18.
สละ นาคบำรุง. (2555). เมืองสงขลา [วิดีโอ]. YouTube. สืบค้นจาก https://www.youtube.com/watch?v=gQN-PPVwnQM
หลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานาฏศิลป์และการแสดง. (2561). หลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานาฏศิลป์และการแสดง หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2561. คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา.
หลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานาฏศิลป์และการแสดง. (2566). หลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานาฏศิลป์และการแสดง หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2566. คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา.
อภิชาติ คัญทะชา. (2564 มีนาคม 18). มรดกทางวัฒนธรรมที่หลงเหลือจากประวัติศาสตร์เมืองสงขลา 3 ยุค [สัมภาษณ์]. ทีมสถาปนิกขับเคลื่อนเมืองเก่าสงขลา.
Aswara, Fakulti Tari. (2021). Zapin: Then & Now (Webinar) This webinar will have distinguished panelists discussing.... [Infographic]. Retrieved http://www.facebook.com/mainzapinaswara2021
bin Harun, M. H. (2564). Zapin salor of kg salor: seinvention of zapin performance in kampong Salor to the performance of main zapin 2010. ใน บรรจง ทองสร้าง (ประธาน). การประชุมวิชาการระดับชาติด้านศิลปะและวัฒนธรรมท้องถิ่นครั้งที่ 1 [Symposium]. (86-93) สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา.
Gonzales, J. (2004). Choreography A Malaysian Perspective. Akademi Seni Kebangsaan.
Lloyd, M. L. (2014). Creative Dance A Manual for Teaching All Ages. University of Malaya.
Md Nor, M. A. (2011). Malay-Islamic Zapin: Dance and Soundscapes from the Straits of Malacca. In Abels, B. (Ed.), Austronesian soundscapes: performing arts in Oceania and Southeast Asia. (4th ed.). (p.71-84). Amsterdam University.
Roza, E. and Zulkifli, N. A. (2017). The contribution of zapin as one of malay traditional arts in curriculum 2013. Al-Ta’Lim Journal. 24(2), 142-156. doi: 10.15548/jt.v24i2.270