การส่งเสริมการท่องเที่ยวอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะเภตรา : กรณีศึกษาเกาะเขาใหญ่ ชุมชนบ้านปากบารา ตำบลปากน้ำ อำเภอละงู จังหวัดสตูล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับศักยภาพการท่องเที่ยว และแนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวอุทยานแห่งชาติ หมู่เกาะเภตรา กรณีศึกษาเกาะเขาใหญ่ ชุมชนบ้านปากบารา ตำบลปากน้ำ อำเภอละงู จังหวัดสตูล โดยใช้วิธีการรวบรวมข้อมูลแบบผสมผสาน คือ การวิจัยเชิงปริมาณและคุณภาพ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ประชาชนและนักท่องเที่ยวในพื้นที่บ้านปากบารา จำนวน 400 คน ตอบแบบสอบถามโดยการสุ่มแบบเจาะจงและแบบบังเอิญ และผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 10 คน ด้วยการสัมภาษณ์โดยการเลือกแบบเจาะจง การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า (1) ศักยภาพการท่องเที่ยวอุทยานแห่งชาติ
หมู่เกาะเภตรา กรณีศึกษาเกาะเขาใหญ่ ชุมชนบ้านปากบารา ตำบลปากน้ำ อำเภอละงู จังหวัดสตูล ได้แก่ แหล่งท่องเที่ยว คือ อ่าวโต๊ะบะ อ่าวฟอสซิล ปราสาทหินพันยอด อ่าวมะขาม และอ่าวก้ามปูมีระดับศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวภายในเกาะเขาใหญ่อยู่ในระดับมาก (= 4.11) ส่วนระดับศักยภาพการท่องเที่ยว คือ ด้านสิ่งดึงดูดใจ ด้านกิจกรรมในการท่องเที่ยว ด้านการเข้าถึง ด้านที่พัก และด้านสิ่งอำนวยความสะดวกอยู่ในระดับมาก
(= 4.07) (2) แนวทางการส่งเสริม การท่องเที่ยว ได้แก่ ควรส่งเสริมการประชาสัมพันธ์อย่างต่อเนื่อง ควรส่งเสริมให้นักท่องเที่ยวร่วมทำกิจกรรมเพื่อสังคม (CSR) เช่น การอนุรักษ์ธรรมชาติให้ยั่งยืน เป็นต้น ควรให้ความสำคัญกับการบริหารจัดการพื้นที่ ควรมีป้ายแสดงข้อมูลที่ชัดเจน ควรมีอุปกรณ์เพื่อความปลอดภัยสำหรับนักท่องเที่ยว ควรพัฒนากิจกรรมสำหรับนักท่องเที่ยวทุกวัยควรพัฒนาสินค้าท้องถิ่นให้เป็นเอกลักษณ์ ควรมีสถานที่ที่มีมาตรฐานเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวให้เพียงพอ ควรให้เจ้าหน้าที่ดูแลและบำรุงรักษาสิ่งอำนวยความสะดวกในพื้นที่
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ
เอกสารอ้างอิง
กมลพร อัศวมงคลสว่าง. (2552). แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวในอุทยานแห่งชาติเขาสก จังหวัดสุราษฎร์ธานี. [วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2550). มาตรฐานการส่งเสริมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2564). ปราสาทหินพันยอด (อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะเภตรา). สืบค้นเมื่อ 15 ตุลาคม 2565, จาก https://thailandtourismdirectory.go.th/th/attraction/3914
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). สถิติด้านการท่องเที่ยว ปี 2565 (Tourism Statistics 2022). สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม 2566, จาก https://www.mots.go.th/news/category/655
กาญจนา สุคัณธสิริกุล. (2556). การพัฒนาคุณภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. สืบค้นเมื่อ 15 ตุลาคม 2565, จาก https://doi.nrct.go.th/ListDoi/listDetail?Resolve_DOI=10.14457/SUT.res.2013.8
จารุณี คงกุล. (2565). แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ ตำบลเทพกระษัตรี อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต. มนุษยสังคมสาร (มสส.). 20(2), 1-22.
จุติพร ขาเดร์. (2565, 31 ตุลาคม). การส่งเสริมการท่องเที่ยวในพื้นที่ [สัมภาษณ์]. ผู้ช่วยหัวหน้าอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะเภตรา.
ชัยธวัช ศิริบวรพิทักษ์. (2560). การวางแผนพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวของจังหวัดมหาสารคาม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. 8(2), 73-88.
ชัยวัฒน์ สอและ. (2565, 3 พฤศจิกายน). การส่งเสริมการท่องเที่ยวในพื้นที่ [สัมภาษณ์]. เจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะเภตรา.
ณิชาพิชญ์ กลิ่นชื่น และชวลีย์ ณ ถลาง. (2560). แนวทางการส่งเสริม แหล่งท่องเที่ยวนันทนาการ จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี. 11(1), 167-183.
ไทยรัฐออนไลน์. (2566). อัปเดต 5 ที่เที่ยวใหม่สุดอันซีน ของ “ภาคใต้” ประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 22 ตุลาคม 2566, จาก https://www.thairath.co.th/lifestyle/travel/thaitravel/2708365
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2557). การวิจัยและการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย Spss และ Amos (พิมพ์ครั้งที่ 15). นนทบุรี: เอส อาร์ พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.
ประจวบ ทองศรี และรุวัยดา อาหมัน. (2564). แนวการพัฒนากระบวน การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนอ่าวปากบารา อำเภอละงู จังหวัดสตูล. วารสารมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์. 38(1), 107-150.
ปุณยวีร์ วิเศษสุนทรสกุล, ชวลีย์ ณ ถลาง, ชมพูนุช จิตติถาวร และสหนนท์ ตั้งเบญจสิริกุล. (2563). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชน จังหวัดนครราชสีมา. วารสารการวิจัย การบริหารการพัฒนา. 10(3), 22-33.
มาซีนี สาเก็น. (2565, 3 พฤศจิกายน). การส่งเสริมการท่องเที่ยวในพื้นที่ [สัมภาษณ์]. ประชาชนในชุมชนบ้านปากบารา.
วีระยุทธ พรพจน์ธนมาศ. (2565). การศึกษาเปรียบเทียบการตรวจสอบความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาของเครื่องมือวิจัยด้วยเทคนิค IOC, CVR และ CVI. รังสิตสารสนเทศ. 28(1), 169-192.
สมจิตร หมั่นเพียร. (2565, 1 พฤศจิกายน). การส่งเสริมการท่องเที่ยวในพื้นที่ [สัมภาษณ์]. มัคคุเทศก์ชุมชน.
สหรัฐ ยาหยาหมัน. (2565, 31 ตุลาคม). การส่งเสริมการท่องเที่ยวในพื้นที่ [สัมภาษณ์]. มัคคุเทศก์ชุมชน.
สำนักงานจังหวัดสตูล. (2565). ข้อมูลทั่วไปจังหวัดสตูล. สืบค้นเมื่อ 9 กันยายน 2565, จาก https://www.satun.go.th/news_devpro1
สำนักอุทยานแห่งชาติ. (2567). จำนวนเงินอุทยานแห่งชาติ นักท่องเที่ยวและยานพาหนะ. สืบค้นเมื่อ 21 พฤษภาคม 2567, จาก https://portal.dnp.go.th/Content/nationalpark?contentId=20014
ห้าวหาญ ทวีเส้ง, ปานแพร เชาวน์ประยูร และเฉลิมชัย ปัญญาดี. (2563). ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์จังหวัดสตูล. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย. 15(1), 3-16.
อรกิติ์ แววคล้ายหงษ์. (2565). การจัดการการท่องเที่ยวและโลจิสติกส์การท่องเที่ยว เพื่อเพิ่มขีดความสามารถด้านการแข่งขันในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของประเทศไทย. [วิทยานิพนธ์การจัดการมหาบัณฑิต]. คณะการจัดการการท่องเที่ยว, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
อรพรรณ แปลงเงิน. (2559). แนวทางการจัดกิจกรรมนันทนาการในแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติ บนเกาะสีชัง จังหวัดชลบุรี. [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต]. สาขาวิชาการจัดการกีฬาและนันทนาการ คณะศิลปะศาสตร์, สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตชลบุรี.
Cochran, W. G. (1977). Wiley: Sampling Techniques. (3rd ed.). New York: John Wiley & Sons.
Dickman, S. (1996). Tourism: An Introductory Text. (2nd ed.). Sydney: Hodder Education.
