ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการลดสำเนาเอกสารของผู้ขอรับใบอนุญาตตามพระราชบัญญัติควบคุมยุทธภัณฑ์ พ.ศ. 2530 ของกรมการอุตสาหกรรมทหาร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาเปรียบเทียบความสำเร็จในการลดสำเนาของ ผู้ขอรับใบอนุญาต ตามพระราชบัญญัติควบคุมยุทธภัณฑ์ พ.ศ. 2530 จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล และศึกษาระดับความสำเร็จในการลดสำเนาของผู้ขอรับใบอนุญาต ตามพระราชบัญญัติควบคุมยุทธภัณฑ์ พ.ศ. 2530 จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล โดยใช้วิธีวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้ขอรับใบอนุญาต ตามพระราชบัญญัติควบคุมยุทธภัณฑ์ พ.ศ. 2530 จำนวน 355 ราย โดยใช้แบบสอบถาม เป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล สถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน t-test F-test หรือ One Way ANOVA
ผลการวิจัย พบว่า การเปรียบเทียบความสำเร็จในการลดสำเนาของผู้ขอรับใบอนุญาต ตามพระราชบัญญัติควบคุมยุทธภัณฑ์ พ.ศ. 2530 โดยปัจจัยส่วนบุคคล พบว่า ด้านอายุ สถานะในการขอรับใบอนุญาตและระยะเวลาในการติดต่อกับกรมการอุตสาหกรรมทหาร แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ .01 และระดับความสำเร็จในการลดสำเนาของผู้ขอรับใบอนุญาต ตามพระราชบัญญัติควบคุมยุทธภัณฑ์ พ.ศ. 2530 โดยภาพรวมทุกด้าน อยู่ในระดับมากที่สุด เรียงลำดับจากด้านที่มีค่าเฉลี่ยมากไปหาน้อย คือ ด้านบุคลากร ด้านการประชาสัมพันธ์ ด้านการจัดการสารสนเทศ และด้านทรัพยากร
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฯ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และไม่ได้เป็นทัศนะและความรับผิดชอบของ กองบรรณาธิการ หรือ ของ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
เอกสารอ้างอิง
กรมการอุตสาหกรรมทหาร. (ม.ป.ป.). การควบคุมยุทธภัณฑ์. https://did.mod.go.th/InformationUnit/Structure/กองควบคมยทธภณฑ.aspx
กรมการอุตสาหกรรมทหาร. (2564). ลำดับ โครงการ/กิจกรรม งบประมาณ ผลการดำเนินงาน. https://did.mod.go.th/PDF/oit2564-(1)/O12.aspx
ปณัทพร เรืองเชิงรุม และจารุวรรณ มินดาทอง. (2564). การลดความสูญเปล่าจากการใช้ข้อมูลในการจัดเก็บเอกสารให้เป็นระบบในยุคดิจิทัล 4.0 โดยการประยุกต์ใช้หลักการ ECDRS ร่วมกับโซ่อุปทาน. วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทรวิโรฒ, 12(1), 20-37.
พระราชบัญญัติการบริหารงานและการให้บริการภาครัฐผ่านระบบดิจิทัล พ.ศ. 2562. (2562, 22 มีนาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนที่ 17 ก.
พิธุวรรณ กิติคุณ. (2559). ภาครัฐไทยกับการก้าวสู่รัฐบาลดิจิทัล. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร
เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ. (2553). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับรัฐประศาสนศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 31). บพิธการพิมพ์.
วัลลภ รัฐฉัตรานนท์. (ม.ป.ป.). การหาขนาดตัวอย่างที่เหมาะสมสำหรับการวิจัย: มายาคติในการใช้สูตรของ ทาโร ยามาเน และเครจซี-มอร์แกน. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/kupsrj/article/view/236119
สัญญา เคณาภูมิ และบุรฉัตร จันทร์แดง. (2562). ตัวแบบทฤษฎีการนำนโยบายสาธารณะไปสู่การปฏิบัติ. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 3(1), 95–116.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2558). รายงานผลการดำเนินงานประจำปี พ.ศ. 2558. https://prt.parliament.go.th/items/aca5e5ff-eaad-4ff6-99ca-0fd303e0c8bd
