The Effectiveness of Motivation-Enhancing Programs on Service Behavior According to Emergency Medical Standards among Health Personnel
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This experimental research aimed to study the effectiveness of the motivation enhancement program on emergency medical service behavior. The sample group was 40 health personnel working in the Bangkok emergency medical service system, selected by random assignment sampling into an experimental and a control group of 20 people/group, totaling 40 people. The instruments used were the motivation enhancement program, which had content validity with an index of item objective congruence (IOC) between 0.60 and 1.00, and the emergency medical service behavior scale with a reliability (Cronbach’s alpha) of 0.93. The results of the research found that in the experiment and the follow-up period, the experimental group had a mean score of emergency medical service behavior in overall and subcategories, adjusting for 1) service responsiveness. 2) service potential 3) service for need and 4) reliability of service significantly higher than the control group and significantly higher than the before-experimented period (p < .05). The results of the research indicated that the motivation enhancement program was effective for developing emergency medical service behavior of health personnel. Therefore, executives or human resources can use this program to enhance the motivation of personnel in the organization.
Article Details
References
จำลองลักษณ์ ซาสังข์. (2561). ผลของโปรแกรมการปรับพฤติกรรมต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิตของผู้ติดสุรา. Journal of The Royal Thai Army Nurses, 21(3), 191-202.
ณัฐธัญญา ประสิทธิ์ศาสตร์. (2561). ผลของโปรแกรมเสริมสร้างแรงจูงใจภายในต่อทักษะการจัดการความเครียดในกลุ่มนักศึกษาพยาบาล. Journal of The Royal Thai Army Nurses, 20(2), 205-214.
ณัฐพล พูลวิเชียร และวุฒิชัย จริยา (2565). ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างพลังสุขภาพจิตต่อภาวะหมดไฟในการทำงานของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านเขตสุขภาพ ที่ 2. Journal of Health Science of Thailand, 32(1), 151-164.
รุ่งทิวา จันทน์วัฒนวงษ์. (2561). ผลการใช้แผนการออกแบบประสบการณ์เสริมด้วยการบริหาร สมองเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้อย่างมีความสุขและพฤติกรรมการเรียนอย่างมีประสิทธิภาพ ของนักศึกษาที่เรียนในรายวิชาวิชาชีพครูและความเป็นครู. Journal of Education Naresuan university, 22(4), 215-227.
ศูนย์บริการการแพทย์ฉุกเฉินกรุงเทพมหานคร (ศูนย์เอราวัณ). (2566). รายงานประจำปี พ.ศ.2566. https://www.bangkokems.bangkok.go.th/wp-content/uploads/2024/01/annual-report-2566.pdf
สุนิสา สุวรรณรักษ์. (2565). การศึกษาและฝึกอบรมเพื่อการผลิตบุคลากรในระบบการแพทย์ฉุกเฉินในประเทศไทย. Journal of Emergency Medical Services of Thailand, 2(2), 199-13.
สุภัทรา ภักดีศรี, สมใจ พุทธพิทักษ์ผล, และลดาวัลย์ รวมเมฆ. (2555). การพัฒนาโปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจในการปฏิบัติงานด้วยสุนทรียสนทนาสำหรับพยาบาลวิชาชีพโรงพยาบาลชนแดนจังหวัดเพชรบูรณ์. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and Arts), 5(3), 446-467.
สันติ จิตระจินดา และสมศักดิ์ กัณหา. (2548). เด็กไทยรู้ทัน ต่อต้านโฆษณาหลอกเด็ก.https://dol.thaihealth.or.th/resourcecenter/sites/default/files/documents/1307.pdf
Bakker, A. B., Schaufeli, W. B., Leiter, M. P., & Taris, T. W. (2004). Work engagement: An emerging concept in occupational health psychology. Work & Stress, 22(3), 187-200.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice Hall.
Limjeamrangsri T, Intarakamhang U, Prasittichok P, & Pitiyakulchorn T. (2024). Validation of a Service Behavior Measurement According to Emergency Medical Standards of Health Personnel: Cross-Sectional Study. J Med Assoc Thai 2024;107:867-72.
Locke, E. A., & Latham, G. P. (2002). Building a practically useful theory of goal setting and task motivation: A 35-year odyssey. American Psychologist, 57(9), 705-717.
Michie, S., Atkins, L., & West, R. (2014). The behaviour change wheel. A guide to designing interventions. 1st ed. Great Britain: Silverback Publishing, 1003, 1010.
Myers, A., & Hansen, C. (2006). Experimental Psychology (6th ed.). Wadsworth.
Parasuraman, A., Berry, L. L., & Zeithaml, V. A. (1990). Guidelines for conducting service quality research. Marketing Research, 2(4), 34.
Pasunon, P. (2015). Validity of Questionnaire for Social Science Research. Journal of social science Srinakharinwirot University, 10 (January-December), 375-396.
Ryan, R. M., & Deci, E. L. (2000). Self-determination theory and the facilitation of intrinsic motivation, social development, and well-being. American Psychologist, 55(1), 68-78.
Sheikhbardsiri, H., Khademipour, G., Nekoei‐Moghadam, M., & Aminizadeh, M. (2018). Motivation of the nurses in pre‐hospital emergency and educational hospitals emergency in the southeast of Iran. The International journal of health planning and management, 33(1), 255-264.
Wright, B. D., & Stone, M. H. (1979). Best test design. Chicago: MESA Press.
Wright, B. D., & Masters, G. N. (1982). Rating scale analysis. Chicago: MESA Press.
Yardley, L., Morrison, L., Bradbury, K., & Muller, I. (2015). The person-based approach to intervention development: Application to digital health-related behavior change interventions. J Med Internet Res, 17(1), e30. https://doi:10.2196/jmir.4055
