Strengthening Knowledge and Understanding of the People Related to the Dispute Mediation Process : Study on the Dispute Mediation Center under the Dispute Mediation Act B.E. 2562 (2019) in Mueang Maha Sarakham District, Maha Sarakham Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This qualitative research aimed to (1) examine the level of public knowledge and understanding of the dispute mediation process, (2) identify factors influencing such knowledge and understanding, and (3) propose guidelines to enhance public awareness and comprehension. The study was conducted in Mueang Maha Sarakham District, Maha Sarakham Province, with 53 key informants including government officials, community mediators, scholars, and local residents.
The findings revealed that most people had basic knowledge of the mediation process, but lacked in-depth understanding of legal procedures. Key influencing factors included educational background, direct experience, sources of information, and the role of personnel in mediation centers. Suitable strategies for enhancing public knowledge involved organizing practical training sessions, disseminating information through online media, and conducting outreach activities using community leader networks.
Article Details
References
ณัฐวุฒิ ทองดี, สุรีย์พร แสงแก้ว และปัญญา ใจดี. (2563). การส่งเสริมความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับกระบวนการไกล่เกลี่ยโดยใช้กิจกรรมสาธิตในชุมชน. วารสารนิติศาสตร์ร่วมสมัย, 12(2), 45–62.
พรชัย สุนทรพันธ์. (2562). การศึกษาความรู้และทัศนคติของประชาชนต่อกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทในชุมชน [วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].
มนตรี ศิลป์มหาบัณฑิต. (2550). การไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางแพ่ง. วิญญูชน.
มะรอนิง สาแลมิง และคณะ. (2554). การไกล่เกลี่ยข้อพิพาทในสังคมพหุวัฒนธรรม: กรณีศึกษาในจังหวัดชายแดนภาคใต้. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
ศักดิ์ชาย สุนทรธนาภิรมย์. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทของหน่วยงานซึ่งดำเนินการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทตามพระราชบัญญัติการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ. 2562: ศึกษาศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาครัฐประจำสำนักงานยุติธรรมจังหวัดมหาสารคาม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 43(3).
ศิริ ขาวสำอางค์. (2557). การไกล่เกลี่ยข้อพิพาทในระดับชุมชน [วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยขอนแก่น].
ศูนย์ยุติธรรมชุมชน. (2564). รายงานผลการประชาสัมพันธ์กระบวนการยุติธรรมชุมชนผ่านสื่อออนไลน์. สำนักงานปลัดกระทรวงยุติธรรม.
สงัด ปัถวี. (2556). การเจรจาและการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท: ศาสตร์และศิลป์ของนักประนีประนอม. วิญญูชน.
สำนักงานศาลยุติธรรม. (2561). รายงานการส่งเสริมการระงับข้อพิพาททางเลือกในระบบยุติธรรมของประเทศไทย. สำนักงานศาลยุติธรรม.
Krisdiyanto, A., Chai, N., & Kiat, T. (2024). Effectiveness of mediation in resolving business disputes in the digital era. Rechtsnormen Journal of Law, 3(1). https://doi.org/10.70177/rjl.v3i1.2066
Stoilkovska, A., Mucunska Palevski, V., & Ilieva, J. (2015). Awareness about mediation as an alternative form of dispute resolution: Practices in the Republic of Macedonia. International Journal of Cognitive Research in Science, Engineering and Education, 3(1), 21–27. https://doi.org/10.23947/2334-8496-2015-3-1-21-27
