Innovation for sustainability from cultural capital under the faith of Luang Pu Choi, Kae Dam District, Maha Sarakham Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research focuses on spatial development planning at the Ka Dam district, Maha Sarakham Province, with the goal of creating mechanisms to leverage cultural capital and foster innovations from that capital. The study utilized fieldwork to survey physical data, oral history interviews, and engaged in community participation with network partners and relevant agencies. The research centered around activities drawn from the Twelve-Months Tradition, rooted in the community's faith in Luang Pu Choi, a sacred figure, which served as a focal point for developing inventive traditions to assess innovations from cultural capital.
The findings reveal that, in the context of Ka Dam district, the community’s faith in Luang Pu Choi evolved into a symbol of "Tao Luang Pu," which connected to local occupational groups. These groups applied their expertise to create products and services linked to their cultural heritage. This process led to increased participation in the Ka Dam Buddhist Lent Festival, an event designed to promote and elevate community awareness through tradition and innovation. More than two thousand participants, representing all sub-districts, joined in, fostering unity and strengthening the community. The festival also provided economic benefits through the sale of cultural products and services, further emphasizing the important role of faith in Luang Pu Choi. The innovations developed in this project reflect a model that can be used for future studies and for developing cultural capital.
Article Details
References
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2562). วัฒนธรรมคุณค่าสู่มูลค่า. https://www.culture.go.th/culture_th/ewt_news.php?nid=3972&filename=index
กาญจนา แก้วเทพ. (2560). เครื่องมือทำงานวัฒนธรรมชุมชนและสื่อพิธีกรรมศึกษา. ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
ณัฐชา ลี้ปัญญาพร. (2563). การศึกษาทุนทางวัฒนธรรมชาติพันธุ์ลาวครั่งในมิติการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม เพื่อยกระดับเศรษฐกิจชุมชน บ้านทุ่งสีหลง อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ทวีศิลป์ สืบวัฒนะ, นราวิทย์ ดาวเรือง, เกริกกฤษณ์ โชคชัยรัชดา, วุฒิกร กะตะสีลา, ปริตส์ สาติ, ณัฐพล นาทันตอง, และซิสิกกา วันจันทร์. (2561). การขยายตัวของชุมชนจังหวัดมหาสารคาม พ.ศ. 2408–2560. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 37(2), 44–56.
ธนิก เลิศชาญฤทธ์. (2554). การจัดการทรัพยากรวัฒนธรรม. ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
ปิแยร์ บูร์ดิเยอ. (2550). เศรษฐกิจเชิงสัญลักษณ์ (ชนิดา เสงี่ยมไพศาลสุข, แปล). สำนักพิมพ์คบไฟ.
เอกรินทร์ พึ่งประชา. (2566, 19 ตุลาคม). ผู้ประกอบการทางวัฒนธรรม "กลไก" การเพิ่มคุณค่าวัฒนธรรมและมูลค่าเศรษฐกิจอย่างยั่งยืน. ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน) https://www.sac.or.th/portal/th/article/detail/532
Brown, T., & Wyatt, J. (2010). Design thinking for social innovation. Stanford Social Innovation Review, 8(1), 31–35.
Hobsbawm, E., & Ranger, T. (Eds.). (1983). The invention of tradition. Cambridge University Press.
Magretta, J. (2002). Why business models matter. Harvard Business Review. Harvard Business Review, 80(5), 86–92.
Throsby, D. (2001). Economy and culture. Cambridge University Press.
