Development of Marketing Strategies of Local Weaving Wisdom to Promote Community-Based Tourism Tapsawai Sub-district, Huaithalaeng District, Nakhon Ratchasima Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to: 1) investigate the marketing factors associated with local weaving wisdom in promoting community-based tourism, 2) examine the differences in demographic characteristics and tourism behavior of tourists toward the marketing mix factors of local weaving wisdom to promote community-based tourism, and 3) assess the potential of local weaving wisdom in supporting community-based tourism in Tapsawai Sub-district, Huaithalaeng District, Nakhon Ratchasima Province. This study employed a quantitative research approach using a questionnaire as the primary data collection tool, with data obtained from a sample of 400 tourists. Data analysis was conducted using frequency distribution, percentage, mean, and standard deviation. Hypothesis testing was performed using t-tests and one-way ANOVA. The research findings revealed that the overall marketing mix (8Ps) associated with local weaving wisdom in promoting community-based tourism was rated at a high level (x ̅=4.05) across all components. Additionally, the hypothesis testing indicated that differences in demographic characteristics had no statistically significant effect on tourism behavior in relation to the marketing mix factors of local weaving wisdom for promoting community-based tourism in Tapsawai Sub-district, Huaithalaeng District, Nakhon Ratchasima Province (p > 0.05). Furthermore, the assessment of community-based tourism potential in Tapsawai Sub-district found that the community demonstrated high potential across all six tourism components (x ̅=4.04).
Article Details
References
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2567). สถิติและสถานการณ์การท่องเที่ยวในประเทศรายจังหวัดนครราชสีมา ปี 2567. https://minister.mots.go.th/news/category/760
กัญญารินทร์ ไชยจันทร์. (2565). การประเมินศักยภาพของสินค้าท้องเที่ยววิถีชีวิตชุมชนไทลือในจังหวัดน่าน จาก มุมมองของผุ้นำท้องถิ่น. วารสารมนุษย์ศาสตร์วิชาการ, 29(2), 36-50
กรมพัฒนาธุรกิจการค้า. (2566). ระบบคลังข้อมูลธุรกิจ. http://datawarehouse.dbd.go.th//bdw/search/seach2.html
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2564). วัฒนธรรม วิถีชีวิตและภูมิปัญญาท้องถิ่น. รุ่งศิลป์การพิมพ์.
กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม. (2566). รายงานประจำปี 2566 กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม. กรุงเทพฯ: ส่วนยุทธศาสตร์ และแผนงาน สำนักบริหารยุทธศาสตร์ กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม.
ฉลองศรี พิมลสมพงศ์. (2560). การวิจัยการท่องเที่ยว: หลักการสู่การปฏิบัติในมุมสะท้อนสังคม. วารสาร บริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร, 12(1), 1-5.
โชคดี คู่ทวีกุล และชวลีย์ ณ ถลาง. (2567). การศึกษาทัศนคติของนักท่องเที่ยวชาวไทยต่อส่วนประสมทาง การตลาดบริการ ของการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในจังหวัดสุรินทร์. วารสารมหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 2(2), 54-65.
โชติอนันต์ พฤทธิ์พรชนน. (2560). การสื่อสารการตลาดครบวงจร. http://www.impressionconsult.com/web
/index.php/articles/341-imc-integrated-marketing-communication.html.
ฐิตาภา บำรุงศิลปะ. (2564). ศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชนกรณีศึกษาชุมชนมีนบุรีอุปถัมภ์ กรุงเทพมหานคร. วารสารวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 3(2), 79-94.
ณัฐพงษ์ ศรีใจวงศ์ กรวิก พรนิมิต และรุ่งทรัพย์ ราษฏร์นิยม. (2565). การพัฒนากลยุทธ์ทางการตลาด: กรณีศึกษา กลุ่มทอผ้ากี่คำหมู่บ้านน้ำหลง อำเภอสบปราบ จังหวัดลำปาง. วารสารการบริหารและสังคมศาสตร์ ปริทรรศน์, 5(1), 39-52.
ธนภร จรูญนิมมาน. (2566). กลยุทธ์นวัตกรรมบริการและการตลาดบริการที่ส่งผลต่อการตัดสินใจใช้บริการของ ลูกค้าธุรกิจ ที่พักแรมในจังหวัดชุมพร. วารสารวิชาการวิทยาลัยสันตพล, 9(2), 21-33.
ธมนพัชร์ ศรีษะพลภูสิทธิ, วิทยาธร ท่อแก้วและกมลรัฐ อินทรทัศน. (2564). รูปแบบการสื่อสารในการถ่ายทอดภูมิ ปัญญาท้องถิ่นของกลุ่มทอผ้าไหมยกทองจันทร์โสมา จังหวัดสุรินทร์. วารสารสังคมศาสตร์แลt มานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(1), 100-117.
เปมิกา ศรีสุกใส และสุเมธ ธุวดาราตระกูล. (2565). การเปรียบเทียบระดับการตัดสินใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยใ ในการใช้บริการที่พักประเภทพูลวิลล่าในเขตพัฒนาการท่องเที่ยวฝั่งทะเลตะวันตกของประเทศไทย. วารสารรัชตภาคย์, 17(51), 51-68.
พรสุดา ปานเกษม. (2557). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่มีอิทธิพลต่อกระบวนการตัดสินใจเลือกใช้บริการ ศูนย์บริการยางรถยนต์ กรณีศึกษา ห้างหุ้นส่วนจำกัดสุชาดาการยาง. ปทุมธานี. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยี ราชมงคลธัญบุรี.
พลอย แย้มเสนาะ. (2560). กลยุทธ์ทางการตลาด. https://sites.google.com
ภัทราพร สิทธิฉัตรทอง. (2562). การศึกษาพฤติกรรมและปัจจัยในการเลือกเดินทางของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่ เดินทางมาท่องเที่ยวเกาะพีพี จังหวัดกระบี่. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ภัทรวดี อัคลาและการุณย์ บัวเผื่อน. (2558). วิธีการอนุรักษ์ผ้าไหมมัดหมี่ของชาวบ้านห้วยแคน อำเภอกุดรัง จังหวัดมหาสารคาม. วารสารสหวิทยาการวิจัย:ฉบับบัณฑิตศึกษา, 4(2), 95-101.
วารุณี ประไพรเมือง. (2565). แนวทางการท่องเที่ยวเชิงพุธวิถีใหม่ New Normal. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(3), 396-408.
ศิวาพร พยัคฆนันท์, อัครเดช สุพรรณฝ่าย, พรรณนิการ์ กงจักร, พุฒิพงษ์ รับจันทร์, อาภาพร บุญประสพ และ รุจิเรศ รุ่งสว่าง. (2564). การพัฒนาศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวชุมชนผ้าไหมทอมือ ตำบลสวาย อำเภอ เมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์. วารสารธรรมศาสตร์, 40(2), 130-156.
สำนักงานจังหวัดนครราชสีมา. (2567). แผนพัฒนาจังหวัดนครราชสีมาระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2566 - 2570). สืบค้น จาก https://www2.nakhonratchasima.go.th/ebook_strategy
สุธิดา ราศรี, ตระกูล จิตวัฒนากร, ประภาศรี เหิกขุนทด และกนกกร เกิดเงิน. (2563). ส่วนประสมการตลาด บริการของหมู่บ้านท่องเที่ยว OTOP ผ้าไหมไทย นวัตวิถี กรณีศึกษา : บ้านตะเคียน อำเภอสำโรงทาบ จังหวัดสุรินทร์. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 4(3), 219-232.
องค์การบริหารส่วนตำบลทับสวาย. (2567). สภาพทั่วไปและความเป็นมาของตำบลทับสวาย. https://www.taps
awai.go.th/condition
อลิศรา ธรรมบุตร , พัชราวรรณ อาจหาญ และทัศนียา นิลฤทธิ์. (2564). กลยุทธ์การส่งเสริมการตลาดผ้าไหมทอ มือพื้นถิ่นจังหวัดสุรินทร์. วารสารวิชาการเทคโนโลยีการจัดการ, 2(2), 1-13.
Best, J. W. (1977). Research in Education. Englewood Cliffs, New Jersy: Pretice Hall.
Buhalis, D. (2000). Marketing the competitive destination in the future. Tourism Management, 21(1), 97- 116.
Aderhold, P. (2011). Community Based Tourism in Sustainable Tourism Development. Journal Great Potential with Risk/Contours (in focus), 21(2), 109-118.
Cooper, C., & Hall, M. C. (2008). Contemporary Tourism: An International Approach. Oxford: Butterworth- Heinemann.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). New York : Harper Collins Publishers.
Kotler, P., & Armstrong, G. (2018). Principles of marketing (17th ed.). New Jersey: Prentice Hall.
Kotler, P. & Keller, K.L. (2012). Marketing Management (14th ed.). Upper Saddle River, N.J.: Pearson Education.
Likert, R. (1967). “The Method of Constructing and Attitude Scale,” in Attitude Theory and Measurement. New York: Wiley & Son.
Lovelock, C. H., & Wright, L. (2002). Principles of Service Marketing and Manangement. New Jersey: Pearson Education.
Mcdonald, M., & Wilson, H. (2016). Marketing Plan (8thed.). England: Wiley.
Nunnally, J. C. (1987). Psychometric theory (2nd ed.). New York: NY: McGraw-Hill.
Park, S-Y., & Leiper, N. (2010). Skyscrapers' influence on cities’ roles as tourist destinations. Current Issues in Tourism, 13, in press.
Pelasol, M. R. J., Toyoba, M. A. T., Mondero, E., Jugado, K. & Lahayhay, C. (2012). Destinations in the Southern Part of Iloilo, Philippines. JPAIR Multidisciplinary Research, 8(1), 90–97.
Peter, P. J., & Olson, J. C. (2010). Consumer Behavior and Marketing Strategy. Mc Graw-Hill Irwin.
Rovinelli, R.J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion- referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, (2), 49-60.
Scheffe, H. (1959). The analysis of variance (6th ed.). New York: Jonh Wiley & Sons.
The World Tourism Organization (UNWTO). (2016). World’s Top Tourism Destinations. UNWTO Tourism Highlights. UNWTO Publications.
Yamane, T. (1967). Statistics: An introductory statistics (2nd ed.). New York: Harper & Row.
