The Analysis of Research Studies on Homestay in Thailand: Guidelines for Promoting Local Soft Power and Experience-based Tourism

Main Article Content

Aswin Sangpikul
ชงค์สุดา โตท่าโรง

Abstract

The objectives of this research were 1) to explore research studies related to homestays in Thailand, categorized into different groups; 2) to analyze tourism activities of homestays that have the potential to attract foreign tourists (soft power); and 3) to analyze tourism activities of homestays related to experience-based tourism. This research examined documentary studies on homestays in Thailand over the past 10 years from the TCI database and Google Scholar, using descriptive statistics such as frequency and percentage, along with content analysis to analyze the data.


The research findings revealed that 1) the Central region was the most popular area where studies on homestays were conducted, while qualitative methods were the most popular research approach, and the most commonly studied topic was the management and operations of homestays. 2) The tourism activities of homestays that have the potential to attract foreign tourists (light soft power) can be divided into five activities: a) activities related to Thai/local food, b) activities related to religion, c) activities related to Thai traditions and culture, d) activities related to traditional Thai massage, and e) dressing in local/Thai clothing. 3) The tourism activities of homestays related to experiential-based tourism can be categorized into six forms: a) experiential tourism focused on food, b) experiential tourism focused on culture, c) experiential tourism focused on religion, d) experiential tourism focused on health, e) experiential tourism focused on agricultural lifestyles, and f) experiential tourism focused on nature. These research findings will benefit relevant agencies in developing and promoting homestay tourism in Thailand.

Article Details

Section
บทความวิจัย

References

เขมิกา ธีรพงษ์. (2563). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ด้วยการออกแบบประสบการณ์. ศิลปกรรมสาร,

(1), 1-15.

จติกา คุ้มเรือน. (2563). การศึกษากระบวนการดำเนินงานตามดัชนีชี้วัดคุณภาพมาตรฐานที่พักประเภทโฮมสเตย์

ในมุมมองของผู้ประกอบการโฮมสเตย์ : กรณีศึกษาโฮมสเตย์บ้านอัมพวา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 14(2), 15-28.

จุฑาธิปต์ จันทร์เอียด, อังสุมาลิน จํานงชอบ และณัฏฐพัชร มณีโรจน์ (2562). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมในการ

จัดการการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์โดยชุมชนของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวเวียง ตําบลศรีนาวา จังหวัดนครนายก. วารสารสหศาสตร์ศรีปทุม ชลบุรี, 5(1), 1-18.

ชูศักดิ์ ชูศรี. (2567). การรับรู้รูปแบบอำนาจละมุน (Soft Power) ในมุมมองของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่เข้ามา

ท่องเที่ยวในพื้นที่อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม. 8(7), 152-161.

ณรงค์ พลีรักษ์ และปริญญา นาคปฐม. (2560). การศึกษาโอกาสในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ใน

พื้นที่ ชายฝั่งทะเลภาคตะวันออกของประเทศไทย. รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์. มหาวิทยาลัยบูรพา

ดวงฤทธิ์ ชัยรุ่งเรือง. (2566). การขับเคลื่อน Soft Power: อัตลักษณ์ท้องถิ่นภาคใต้เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว

จังหวัดชุมพร.วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร., 11(5), 1922-1935.

ธันญา พรหมบุรมย์ และนฤมล กิมภากรณ์. (2558). ปัจจัยที่มีผลต่อประสบการณ์ของนักท่องเที่ยวเชิงนิเวศ

วัฒนธรรม และสุขภาพ ในกลุ่มจังหวัดภาคเหนือตอนบน 1 ของประเทศไทย: เชียงใหม่ ลำพูน ลำปาง แม่ฮ่องสอน. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 10(1), 71 – 87.

ภูริณัฐ แก้วสิยา. (2566). ประเภท Soft Power (5F) ที่ใช้สื่อสารส่งผลต่อการตัดสินใจมาท่องเที่ยวจังหวัด

นครศรีธรรมราช. วารสารกองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์, 2(2), 54-82.

มนตรี เกิดมีมูล. (2561). ปัจจัยที่มีผลต่อการเข้าพักที่โฮมสเตย์ในประเทศไทยของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ: กรณีศึกษา

โฮมสเตย์ในเขตพื้นที่ภาคใต้.วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 2(2), 110-120.

รัชพล กิตติอมรพงศ์, ณภัทร คาแก้ว และเมษ์ธาวิน พลโยธี. (2567). อัตลกษณ์การท่องเที่ยวเชิงอาหารพื้นถิ่น

ประเภทข้าวปุ้นน้ำนัว สู่การสร้าง Soft Power ของอำเภอเรณูนคร จังหวัดนครพนม. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 19(68), 29-41.

วิริยา โพธิ์ขวาง และคณะ. (2562). การเตรียมรายงานวิจัยต้นฉบับและการประเมินคุณภาพงานวิจัยทางการ

พยาบาลและสาธารณสุข. วารสารวิทยาลัยบรมราชชนนี นครราชสีมา, 25(2), 194-212.

วงศา เหล่าวรวิทย์ และอัศวิน แสงพิกุล. (2566). การสำรวจงานวิจัยที่ศึกษาเกี่ยวกับมิติความยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อมของ

ธุรกิจสายการบินในบริบทประเทศไทยและนานาชาติ. วารสารการบริหารและสังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 6(4), 67-78.

ศิริพร อำไพลาภสุข. (2566). องค์ความรู้จากงานวิจัยสู่การส่งเสริมการท่องเที่ยวตลาดน้ำในมิติความยั่งยืนในด้าน

เศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม. วารสารการบริหารและสังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 6(4), 205-216.

สุภาพิชญ์ ถิระวัฒน์. (2565). Soft Power (อำนาจละมุน). สำนักวิชาการสถานีวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์รัฐสภา.

https://library.parliament.go.th/th/radioscript/rr2565-may7

สรัญญา จันทร์ชูสกุล (2560). การประเมินคุณภาพวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับการพัฒนาความคิดสร้างสรรค์ของนักเรียน

ระดับประถมศึกษา. Veridian E-Journal, 10(2), 160-175.

สุรีรัตน์ เครือบคนโท และกันฑิมาลย์ จินดาประเสริฐ. (2566). การจัดการตลาดท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ของ

หมู่บ้านทอผ้าในจังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิจัยวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 7(1), 98-112.

สิทธิศักดิ์ โพธิ์ศรี, ณัฐภัทร จงอริยตระกูล และนวรรณ สืบสายลา. (2567). การพัฒนาห่วงโซ่คุณค่าการท่องเที่ยวเชิง

ประสบการณ์ท้องถิ่น: กรณีศึกษาศิลาโฮมสเตย์ จังหวัดขอนแก่น เพื่อยกระดับสู่ความยั่งยืนตามเป้าหมาย SDGs. วารสารวิจัยวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 8(3). 85-96.

อัศวิน แสงพิกุล. (2564). การวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบการประเมินคุณภาพการบริการของธุรกิจโรงแรมใน

บริบทประเทศไทยกับต่างประเทศ. วารสารการจัดการสมัยใหม่, 19(2): 23-36.

Gomezelj, D.O. (2016). A systematic review of research on innovation in hospitality and

tourism. International Journal of Contemporary Hospitality Management, 28(3), 516-558.

Pencarelli, T. & Forlani, F. (2016). Marketing of touristic districts-viable systems in the experience

economy. Sinergie Italian Journal of Management, 34(101), 199-238.