Analysis of Components of Creative Agro-Tourism in Nakhon Pathom Province

Main Article Content

Phanthida Laophuangsak

Abstract

The objective of this study is to 1) examine the elements of agro-cultural creative tourism in Nakhon Pathom province and 2) suggest strategies for the advancement of its tourism potential. The methodology employed in this research is divided into two segments: 1) Quantitative research, where a survey was executed to gather information from tourists, amounting to 360 participants. Data analysis encompassed frequency, percentage, mean, standard deviation, and confirmatory factor analysis. 2) Qualitative research, involving extensive interviews with key stakeholders such as community enterprise leaders, committee members of community enterprises serving as case studies, pertinent government officials, and stakeholders, totaling 15 participants. Data analysis used content analysis.  The study results reveal that the components of agro-cultural creative tourism in Nakhon Pathom province encompass tourism destination management, tourism attraction facilities, tourism services, and tourism attractiveness, with standardized component weights of 0.94, 0.91, 0.92, and 0.97 respectively, all of which were statistically significant at the .05 level. Strategies for the enhancement of the tourism potential of agro-cultural creative tourism in Nakhon Pathom province comprise: 1) Planning for community-based tourism management. 2) Enhancing fundamental service systems to adequately cater to and facilitate tourists. 3) Cultivating a welcoming and tourist-friendly ambiance. Moreover, 4) Upholding and elevating the quality and standards of tourist attractions to sustainably foster agro-cultural tourism.

Article Details

Section
บทความวิจัย

References

กรมการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). คู่มือการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. กรมการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

กุลดารา เพียรเจริญ และ ศุภวรรณ ตันตสุทธิกุล. (2554). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน กรณีศึกษาชุมชนการท่องเที่ยววิถีเกษตรเกาะยอ อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา. รายงานการวิจัย มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.

เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2553). การท่องเที่ยววิถีเกษตรสุราษฎรธานี : การวิจัยฐานทรัพยากรเกษตรสู่การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. รายงานการวิจัย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ธง คำเกิด, อุทุมพร เรืองฤทธิ์, เพียงฤทัย เสงี่ยมศิลป์, จิตราภรณ์ เถรวัตร และชิดชนก มากจันทร์. (2561). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบนฐานรากวิถีชีวิตชุมชนอย่างยั่งยืนของตำบลต้นตาล อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี. รายงานการวิจัย มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ กรุงเทพฯ.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ธุรกิจที่ไม่มีวันตาย (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ ซี.พี.บุ๊ค สแตนดาร์ด.

พรรณ์ธิดา เหล่าพวงศักดิ์, ธนินท์รัฐ รัตนพงศ์ภิญโญ และอารี ผสานสินธุวงศ์. (2565). การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวสําหรับการเรียนรู้วิถีเกษตรเพื่อยกระดับศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในจังหวัดกาญจนบุรี. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 18(1), 1-11.

พัชราภรณ์ จันทรฆาฎ. (2562). การจัดการการท่องเที่ยววิถีเกษตรที่ยั่งยืน กรณีศึกษาตำบลบ้านด่าน อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว. มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 13(1) (ม.ค.-มิ.ย.), 1-31.

เปรมปรีดา ทองลา และเพ็ญศิริ สมารักษ์. (2563). ศักยภาพการจัดการแหล่งท่องเที่ยววิถีเกษตร จังหวัดจันทบุรี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 11(1) มกราคม-มิถุนายน, 190-213.

ราณี อิสิชัยกุล และวรรณา ศิลปะอาชา. (2558). นโยบายการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยววิถีเกษตรเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวอาเซียน. รายงานวิจัย กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติและกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ศักดิ์ชัย เกียรตินาคินทร์. (2553). การสร้างสรรค์ทางธุรกิจ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ไว้ลาย.

สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติไทย. (2542). รายงานขั้นสุดท้ายการดำเนินการเพื่อกำหนดนโยบายการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยีแห่งชาติไทย.

สุดแดน วิสุทธิลักษณ์. (2558). องค์ความรู้ว่าด้วยการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ : คู่มือและแนวทางปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่สิบสาม (พ.ศ. ๒๕๖๖ – ๒๕๗๐). สำนักนายกรัฐมนตรี. กรุงเทพฯ.

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (2561). คู่มือกระบวนการพัฒนาและยกระดับกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: บริษัท บุ๊คพลัส พับลิชชิ่ง จํากัด.

Dickman, S. (1997). Tourism: An Introductory Text (3rd ed). Rydalmere, New South Wales: Holder Education.

Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. R., & Anderson, R. E. (2010). Multivariate Data Analysis: A Global Perspective (7th Edition). New York: Pearson.

UNESCO. (2006). Towards Sustainable Strategies for Creative Tourism. Discussion Report of the Planning Meeting for the 2008 International Conference on Creative Tourism. Santa Fe.