Eco-Cultural Tourism Management with the Participation of Communities in Huai Lam Phok area Kut Wai Subdistrict, Sikhoraphum District, Surin Province

Main Article Content

siwaporn phayakkanant
อัครเดช สุพรรณฝ่าย
อาภาพร บุญประสพ

Abstract

         This study’s objectives are 1)to study the potential of organizing eco-cultural tourism with community participation 2)to study the level of participation and success of community eco-cultural tourism management and 3) to develop a tourism management model. Participatory eco-cultural study of Huai Lam Phok Buffalo Village, Kut Wai Subdistrict, Sikhoraphum District Surin Province.  The results of the research found that people in the community involved in tourism management have opinions about tourism potential eco-cultural community participation in community eco-cultural tourism activities overall and in each aspect, every aspect is at a high level and has opinions about its success The overall eco-cultural tourism management is at a high level. For tourism management formats  Eco-Cultural studies with community participation were found to be related to 5 issues: 1) potential of tourist destinations, 2) connections and tourism management, 3) participation in tourism management, 4) development of tourism and 5) the need for joint development, there should be the development of tourism models by connecting the tourism resources of all 3 villages, creating an eco-cultural tourism community. The common identity is the way of the water buffalo by managing tourism together.

Article Details

Section
บทความวิจัย

References

จรัญญา คงเพชร. 2564. ความสำเร็จในการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน กรณีศึกษาตลาดน้ำท่าคา อำเภอ อัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารสารพัฒนาสังคม, 23(2), 42-51.

จริยาภรณ์ เจริญชีพ. 2560. การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษา ตำบลถ้ำรงค์ อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี. วารสารสารสนเทศ, 16 (2), 85-97.

ชัยณรงค์ ศรีรักษ์ และ สุดสันต์ สุทธิพิศา. 2563. การวิเคราะห์การมีส่วนร่วมและทัศนคติต่อกิจกรรม พัฒนาการท่องเที่ยวชุมชน แบบมีส่วนร่วมชุมชนบ้านท่าคอย อำเภอศรีประจันต์ จังหวัด สุพรรณบุรี. วารสารศิลปศาสตร์และวิทยาการจัดการ, 7(2), 98-111.

นวพร บุญประสม และคณะ. 2564. แรงจูงใจและการรับรู้การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของนักท่องเที่ยว ชาวไทยที่มีอิทธิพลต่อการกลับมาเที่ยวซ้ำ กรณีศึกษา วัดสำคัญในจังหวัดสมุทรปราการ. วารสารวิชาการสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย, 27(1), 113-127.

ประไพพิมพ์ พาณิชสมัย. 2560. การออกแบบอัตลักษณ์ ส่งเสริมการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมท้องถิ่น ชุมชนท่าแพ จังหวัดนครศรีธรรมราช [วิทยานิพนธ์ มหาบัณฑิต สาขาวิชาศิลปะการออกแบบ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร]

ปิยธิดา ปาลรังสี และกุลพิชญ์ โภไคยอุดม. 2559. ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชน ในการท่องเที่ยวโดยชุมชน อำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬา และสุขภาพ, 17( 2), 99-110.

พิฑูรย์ ทองฉิม และ นิตติยา ทองเสนอ. 2561. การเชื่อมโยงกิจกรรมการท่องเที่ยวเพื่อการส่งเสริมการตลาดการท่องเที่ยวเมืองรอง กรณีศึกษา ชุมชนบ้านเหมืองตะกั่ว ตำบลหนองธง อำเภอป่าบอน จังหวัดพัทลุง. การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 9. มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.

ภัทร์ธนกัลย์ เตี่ยไพบูลย์. 2557. ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยชุมชน บ้านหัวนอนวัด ตำบลแม่ทอม อำเภอบางกล่ำ จังหวัดสงขลา [วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาการจัดการสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์]

มัชฌิมา อุดมศิลป์ และคณะ. 2563. การศึกษาแนวทางการพัฒนากิจกรรมท่องเที่ยวชุมชนเพื่อเชื่อมโยง การท่องเที่ยวเชิงเกษตร ตำบลห้วยม่วง อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม. งานประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 12 มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.

เมธารัตน์ จันตะนี และ ลำยอง ปลั่งกลาง. 2560. การพัฒนาศักยภาพบุคคลในชุมชนเพื่อจัดการด้านการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน ของชุมชนตำบลลาดชะโด อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. ราชภัฏเพชรบูรณ์สาร, 19(2), 45-55.

เสกสรรค์ สนวาและคณะ. 2563. การจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตามวิถีชีวิตของคนในชุมชน. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 4(1), 259-276.

Cronbach, L. J. 1970. Essentialsofpsychologicaltesting. 3 ed. NewYork : Harper & Row.

Aaker,D.A., V. Kumar and T.X. Day. 2001. Marketing Research. New York : John Wiley & Sons.

Hair, J. F. and others. 2006. Multivariate data analysis. (6th ed.). New Jersey: Pearson Education International.

Johnson-Conley. 2009. “Using community-based participatory research in the development of a consumer-driven cultural competency tool.” Ph.D Dissertation, University of Washington Graduate School.